Bir kac haftadir aklimda sadece bu konu var. Zaman azaldikca benim de endisem, korkum, gerginligim ama bunun yaninda heyecanim, istegim, hevesim de artiyor. Artik oyle bir hal aldi ki bu kafamdakiler, bugunumu dusunemez oldum. Hic bir seye konsantre olamadigim gibi, bugunumun benim yarinimi hazirladigini bile unuttugumu farkettim. Kendimi oyle odaklamisim ki bundan sonra ki yapacaklarima, bugunumu saglam atlatamadan onlari nasil yapacagim hic bir fikrim yok. O yuzden belki de silkinme zamani, bilmiyorum.

Son donemimdeyim. En zor derslerin verildigi ayni zamanda tez yazmam ve iki ay icinde teslim etmem gereken bir donem. Onceligim bir kac hafta sonra yapacagim sinavlar mi olmali, tezim mi bilemedim, kararsizim. Iki tarafa da dikkatimi esit paylastirabilmem icin kafamin bos olmasi, gelecek kaygim olmamasi gerekiyor, farkindayim ama o da mumkun olmuyor. Kismet olursa haziranda okulum bitiyor ama ya sonrasi? Iste ben bunu dusunmekten bugun ki yapmam gereken sorumluluklarimi yerine getiremiyorum. Ki bugunumu saglam atlatamamam demek tatilimi gereksiz ertelemek demek. Bunu da elbette istemiyorum. Peki bunlarin hepsinin farkindayken neden ben bi turlu rahatlayamiyorum? Belirsizligi sevmiyorum. Korkutuyor, geriyor beni…

Yazının tamamını okuyun.

Degisimle gelen mutluluk. Mutlulukla baslayan huzur, rahatlik, basari vesaire. Kisir donguler aslinda insana mutluluktan cok mutsuzluk asilar. Hep aynidir, tek duzedir. Farklilik, degisim barindirmaz icinde. Doner dolasir basladigin yere geri donersin. Hal boyleyken bundan olumlu bir sonuc cikarabilmek zordur fakat ben bunu basardim sanirim.

Aslinda insani olaylarin degil, dusuncelerin mutsuz ettigini, uzdugunu, kirdigini anladigim an basladi benim icin degisim. Yatar yatmaz uyuyabilen bir insan degilim. Once gunun muhasebesini yapar, dersler cikarir, sonra uykuya dalarim. Genelde aklima gelenler oncelikle yasadigim olumsuzluklardir. Neden bunu boyle yaptim, neden o boyle davranmadi, aslinda cok uzuldum, keske boyle olmasaydi, daha iyisi olabilirdi vs vs gibi bir cok olumsuzlugu yatarken kendime cekiyor, uyandigimda da ayni olumsuzlukla gune baslardim eskiden. Uyanincaysa once havaya lanet eder, sonra uyanmis olmama, sonraysa gunun geri kalaninda yapmadiklarima, yapacaklarima. Gune nasil baslarsan oyle gider derler ya hani, gun icinde de beynime kaydettigim kisim genellikle olumsuzluklar olurdu. Bu konuda degismem gerektigini biliyor, fakat nasil yapacagim konusunda tikanip kaliyordum. Oncelikle pozitif dusuncenin insani ne derece mutlu ettigi hakkinda arastirma yaptim gectigimiz ay. Bunun icin bir cok kitap karistirdim, bir cok arastirma, makale okudum. Insan yasamayinca bilemez ya hani, “nasil yani al iste pozitif dusundum, nolacak simdi iyi mi olacak” gibi sacmasapan denemeden bir cok yorumda bulunur ya, ben de baslangicta inansam da pratikte gercekci olacagini dusunmuyordum. Denedim bi sure. Kendime inanmanin aslinda birinci sart oldugunu gordum. Kendime inanmaya basladim. Yapabildiklerime, yapabileceklerime, kapasiteme, isteyince her seyin olacagina, gucume, inancima, beynime, kalbime inandim, guvendim, gerisi nasil olsa gelir dedim.

Yazının tamamını okuyun.

Kisacik bir ara verip, yarin aksam Marokko`ya gidiyorum. Gidiyorum derken daha cok ayaklarim gidecek ama kalbim Turkiye`de, aklimsa burada kalacak. Uce bolundum, huzursuzum, mutsuzum. Yatagimi birakmak istemiyorum, hic bir seyle ugrasmak istemiyorum, evimde kalmak istiyorum, hevesim yok ve bu hal beni rahatsiz ediyor. Yarin gidecek olmama ragmen hic bir sey hazirlamamis olmakta cabasi. Insan bir seyi istemeyince sanirim ugrasmak bile istemiyor. O zaman neden gidiyorsun demeyin, demeyin iste. Istemememin nedeni daha cok hayal kirikligim.Daha once anlatmistim, hala bu ruh halini atamadim. -Annem bile- keske Turkiye`ye goturselerdi derken, benim ah anne, ulan anne bunu bari sen deme  diye icimden gecirmemse cabasi. Yapacak bir sey yok, bir hafta ve gececek, cabuk gececek biliyorum. Dolu dolu gececek onu da biliyorum. Ama o gitme sureci sancili iste. Gerci orada da koordinasyonda gorevliyim. En kil is oldugu icin bu da beni germiyor degil.

Yazının tamamını okuyun.

Hangimiz icin onemli degildir ki dogum gunleri? Daha dogrusu dogum gunumuz. Bize aittir, bize ozeldir. Yilda bir defa gelip catan o gun hatirlanip degerli oldugumuzu hissetmek isteriz. Benim icin onemli degil diyen kisiler bile bu gune sandiklarindan fazla onem gosterip, icten ice bekleyise girerler.

1 Ocak, malesef dogdugum gun. Malesef diyorum, cunku ben bu gune lanet okuyorum. Benim icin o guzel, o ozel gunu bana bile unutturdugu icin. Bana bile derken, ben unutuyorsam sevdiklerimin unutmamasi beklenmez elbette. Yillardir evimde bile bir gun oncesinden kutlanir, hani yilbasidir ya, aradan ciksindir biraz da zaten egleniyoruz, o da bugun olsun mantigidir. Saat gece 12yi vurana dek yer icer egleniriz kendi capimizda, pastamizi keser, 12 oldugundaysa kutlasir gunu kapariz. Dogum gunumdeyse herkes kendi halindedir, hic bir ozelligi kalmamistir o gunun. Onceki gunun yorgunluguyla bugun oldugu gibi aksam uzeri kahvalti yapilir, herkes isine gucune doner.

Yazının tamamını okuyun.