Uzun zaman oldu yazmayali. Yazacaklarimin olmamasindan ziyade, yazmak istemedigim icindi. Kendimi, yasantimi yenilemeden de bir seyler yazmak istemedim acikcasi. Peki neden simdi sorusunaysa basligim aciklama getiriyordur heralde.

Fenalardayim, hem de cok. Kendimi cok kotu hissediyorum. Kendimi cok kotu hissettiriyorlar. Anlasilmiyorum, anlamiyorlar da. “ilgileniyorlar” ama kendimi nasil hissettigimi hic soran yok. Sormasinlar varsin, herkese cevabim: “iyiyim ben”.  Bilenler bilir, tezimin ilk hali onaylanmadi, yine daha once yazdigim gibi, biraz benim hatalarim fazlasiyla da tez danismanimdan kaynakli. Bu konuyu da acmak istemiyorum hic. Allah`indan bulacaktir elbette.. Neyse ki tezimi bir hafta sonra yenilenmis haliyle teslim edecegim. Ama baska dertlerim var bu sefer.

Yazının tamamını okuyun.

Yazmakta gec kalmis olmama ragmen gecte olsa kendimi yazmak zorunda hissettigim bir yazi bu aslinda. Uzun zamandir yogunlugumdan dolayi yazamamamin ardindan belki de iyi gelecek bana.

Yaklasik 2 hafta once bir telefonla irkildim. Aylardir bekledigimiz nazli kizimizin dunyaya gelme vakti gelip catmisti. Aslinda duygusal bir insan olmama ragmen teyzem hic olmadigi icin teyzelik nedir bilmememden dolayi bir turlu o ruh haline burunemedim. Ikinci yegenim olacak olmasina ragmen ilkinde oldugu gibi ikincisinde de heyecanim yoktu. Tek istedigim saglikla dunyaya gelmesi, ablama bir sey olmamasiydi. Annemle yaptigim kulis sonucu benim hastaneye gitmemin daha uygun olacagi karari alindi. Ablamla pesin pazarlik yapmama ragmen kendimi nasil olduysa dogumda buldum. Dogum odasi dedikleri sey de normal hastane odasi. Hatta hastane odasindan cok evin salonu gibi dosenmis, siradan bir oda. Oysa benim televizyonlardan gordugum ve olmasini bekledigim sey etrafta yesil onlukluler, tepede patlayan spotlar ve ameliyathaneyi andiran bir oda. Neyse ki boyle degilmis, rahatladim.

Normalde dogum esnasinda bir kadin nasil olur bilmiyorum ama sanci cektigini tahmin ediyorum. Fakat ablamin sanci durumu garipti. Sanci cekmiyordu cunku. Cenesine vurmustu. Agzi hic susmuyor, surekli konusuyordu. Hatta oyle ki onu goren insan degil dogurmak, bunun heralde bi kac ayi daha var derdi. Sadece konusuyor, ama cok konusuyordu… Hatta oyle ki, dogumda da konusmami istiyordu.

Yazının tamamını okuyun.

Bu aralar sanirim en fazla yazdigim, bundan sonra da en cok yazacagim konu okulum ve son durumlarim olacak heralde. Malum, daha once sikca bahsettigim gibi sona yaklastim, yaklastikca geriliyor, gerildikce donup kaliyorum. Bu benden cok okuldaki soludugum havadan kaynakli sanirim. Okula gittigim gunlerde okula isinmak yerine okuldaki atmosferden sogudugumu hissediyorum. Hocalar da farkinda bu durumun. Son sinifin son yarim donemi hep boyle bir inis olur, herkeste bir bezginlik bitkinlik yasanirmis. Ki nitekim durum oyle.

Insanlarla muhabbet etmeye korkar oldum. Herkesin hissetigi sey ayni. Herkes kendisini kotu hissedip, bitirebilecek miyim acaba, nasil yetistirecegim, nasil olacak her sey modunda dolasiyor. Tek muhabbet var, o da mezuniyet. Kimi zaten isine gidip geliyor, okul bitirmekte zorlaniyor, ogrenecegim kadar ogrendim artik calismak istiyorum diyor. Kimiyse henuz ne yapacagini bilmedigi icin bu gerginligini ikiye katliyor. Buyuk bir kisimin alttan dersi var, hic bir seyi dert etmeyip zamana yaymayi en koklu cozum olarak goruyorlar. Bazisi da okul bitince en az bir yil ara verip kendime vakit ayiracagim, gezip tozacagim, baska ulkeleri seyahat edecegim kafasinda. Cogu derse isten geliyor, kimiyse dersten sonra ise gidiyor. Herkes bos buldugu an kendini kutuphaneye atiyor ki ne kadar yaparsam kardir mantiginda. Haklilar da aslinda.

Yazının tamamını okuyun.

Bir kac haftadir aklimda sadece bu konu var. Zaman azaldikca benim de endisem, korkum, gerginligim ama bunun yaninda heyecanim, istegim, hevesim de artiyor. Artik oyle bir hal aldi ki bu kafamdakiler, bugunumu dusunemez oldum. Hic bir seye konsantre olamadigim gibi, bugunumun benim yarinimi hazirladigini bile unuttugumu farkettim. Kendimi oyle odaklamisim ki bundan sonra ki yapacaklarima, bugunumu saglam atlatamadan onlari nasil yapacagim hic bir fikrim yok. O yuzden belki de silkinme zamani, bilmiyorum.

Son donemimdeyim. En zor derslerin verildigi ayni zamanda tez yazmam ve iki ay icinde teslim etmem gereken bir donem. Onceligim bir kac hafta sonra yapacagim sinavlar mi olmali, tezim mi bilemedim, kararsizim. Iki tarafa da dikkatimi esit paylastirabilmem icin kafamin bos olmasi, gelecek kaygim olmamasi gerekiyor, farkindayim ama o da mumkun olmuyor. Kismet olursa haziranda okulum bitiyor ama ya sonrasi? Iste ben bunu dusunmekten bugun ki yapmam gereken sorumluluklarimi yerine getiremiyorum. Ki bugunumu saglam atlatamamam demek tatilimi gereksiz ertelemek demek. Bunu da elbette istemiyorum. Peki bunlarin hepsinin farkindayken neden ben bi turlu rahatlayamiyorum? Belirsizligi sevmiyorum. Korkutuyor, geriyor beni…

Yazının tamamını okuyun.

Degisimle gelen mutluluk. Mutlulukla baslayan huzur, rahatlik, basari vesaire. Kisir donguler aslinda insana mutluluktan cok mutsuzluk asilar. Hep aynidir, tek duzedir. Farklilik, degisim barindirmaz icinde. Doner dolasir basladigin yere geri donersin. Hal boyleyken bundan olumlu bir sonuc cikarabilmek zordur fakat ben bunu basardim sanirim.

Aslinda insani olaylarin degil, dusuncelerin mutsuz ettigini, uzdugunu, kirdigini anladigim an basladi benim icin degisim. Yatar yatmaz uyuyabilen bir insan degilim. Once gunun muhasebesini yapar, dersler cikarir, sonra uykuya dalarim. Genelde aklima gelenler oncelikle yasadigim olumsuzluklardir. Neden bunu boyle yaptim, neden o boyle davranmadi, aslinda cok uzuldum, keske boyle olmasaydi, daha iyisi olabilirdi vs vs gibi bir cok olumsuzlugu yatarken kendime cekiyor, uyandigimda da ayni olumsuzlukla gune baslardim eskiden. Uyanincaysa once havaya lanet eder, sonra uyanmis olmama, sonraysa gunun geri kalaninda yapmadiklarima, yapacaklarima. Gune nasil baslarsan oyle gider derler ya hani, gun icinde de beynime kaydettigim kisim genellikle olumsuzluklar olurdu. Bu konuda degismem gerektigini biliyor, fakat nasil yapacagim konusunda tikanip kaliyordum. Oncelikle pozitif dusuncenin insani ne derece mutlu ettigi hakkinda arastirma yaptim gectigimiz ay. Bunun icin bir cok kitap karistirdim, bir cok arastirma, makale okudum. Insan yasamayinca bilemez ya hani, “nasil yani al iste pozitif dusundum, nolacak simdi iyi mi olacak” gibi sacmasapan denemeden bir cok yorumda bulunur ya, ben de baslangicta inansam da pratikte gercekci olacagini dusunmuyordum. Denedim bi sure. Kendime inanmanin aslinda birinci sart oldugunu gordum. Kendime inanmaya basladim. Yapabildiklerime, yapabileceklerime, kapasiteme, isteyince her seyin olacagina, gucume, inancima, beynime, kalbime inandim, guvendim, gerisi nasil olsa gelir dedim.

Yazının tamamını okuyun.