Bugun gazetede ufacik araba fotografi altinda gordugum haberle sok oldum. Hollandalilar tarafindan bulunan ve tasarlanan bu araba yaklasik 5 yil sonra seri olarak kullanima gececekmis. Ilk kullananlar polisler olacakmis. Ucan arabalara PAL-V adi verilmis. Fiyati ise 100bin ile 200bin euro arasi degisecekmis.

Kucuk arabalara karsi zaten ayri bir ilgim vardi, bunlari gorunce araba degil, ucan araba istiyorum demeye basladim. Nasil olacak, gercekten kullanima gecilecek mi merak ediyorum, sonuclari ne olacak gozumde kestiremiyorum. Trafik, ve gurultu kirliligine cozum getirecegi kesin de, insanin kafasina bir araba dusmesi ihtimalini dusunmek bile korkutucu. Trafik polisleri nasil gorev yapacaklar, benzinle mi calisacak, hava kirliligine yol acacak mi, durabilecegi belirli duraklari olacak mi gibi bir cok soru var kafamda. Endiselenmiyor degilim ama gelisimi seviyorum. Olmeden bir cok yenilige sahit olmaktan ayri bir mutluluk duyuyorum.

Bekleyip gorecegiz bizleri ileride nelerin karsilayacagini:)

Evet, sanirim buhranlardayim.

Kendi kendime yetisemedigim gibi, ne saatleri yetirebiliyorum kendime, ne de etrafimdakilere yetisebiliyorum. Sanki sahaya 1-0 yenik cikmisim gibi, surekli top pesinde kosturup, surekli yedigim o golun hincini almak istercesine gol ariyorum. Zorluyor beni. Yoruldugumu hissediyorum. Anlasildigimi da dusunmuyorum ustelik. Herkesin kendi derdi var ya “guya”, anlatmakta istemiyorum bu yuzden kimseye tasiyamayacagi yuku vermemek icin. Onlari dinledigimde ise “bu muymus kivrandigin” diyorum icimden.

Yoruldum ben. Kosturmacalardan, yetistirmecelerden, surekli gozlerin uzerimde olmasindan ve hatamin aranmasindan, benden beklenilenlerden ama alamadiklarimdan, hakettigim seyleri yasayamamaktan, hatta hakettigim hic bir seyi alamamaktan.

Dun annemle hastane donusu tramwayda stajdaki cocuklardan bir kaci denk geldi, teror estiriyorlardi. Sonunda annem ne kadar zor bir is yaptigimi anladi ki, ne yaparsan yap bu isi yapmayacaksin, baska bolum sec bile dedi. Saka gibiydi belki ona bundan once yorgun demelerim, isyanlarim, endiselerim. Bunun gibi beni belki ciddiye almayan, belki benim buyuttugumu dusunen cok kisi var. Hissettiklerimi anlatmakta her zaman gucluk cektim ben. Insanlara anlatamadim derdimi, anlamadilar da. Saliverdim, bosverdim artik ben de. Uzerimde o kadar buyuk sorumluluk var ki, benden beklenilenler o kadar fazla ki, dur demek istiyorum artik bu gidise.

Beni sanirim en cok uzen “kendi kendimelerim”.  Yanimda destek bulacagim kimseyi gorememem. Kimsenin beni anladigini hissetmemem. Cok fazla kendi kendime kalip, cok fazla kendi kendime konusmam. Halbuki ben kimseyi kendi kendine birakmam. Bu yuzdendir ki yaptigim seyleri bulamayinca bana koyuyor bu hal. Yine de kendi kendime kalmak beni daha da guclendiriyor, gucsuzlestirirken. Kendimi yalniz hissettigim icin kendime yukleniyor, kendimi guclendiriyorum.

Yapmam gereken o kadar cok sey var ki, yetisemiyorum hic birine. A`yi yapsam B kaliyor elimde, B`yi yapsam A. Unuttugum bir de C`ler, D`ler var ustelik. kaca bolunmem gerektigini kestiremiyorum. Annem icin haskateneye gittik kalbinden. 4 randevu daha verdi. Birinin uzerini cizdim derken ajandadan, 4 yeni randevu ekledim elimdekilerin ustune. Ayarlamam gereken daha bir suru randevu varken ustelik. Raporlari staj yerimde yaparim diye dusunurken, stajda baska isler yikildi uzerime. Orada onlari yetistiremeyip eve getirince, kendi raporlarimi yazamiyorum. Birini haftaya vermeliyim, digerini de simdiye coktan vermeliydim. Eve geldigimde yatagi gordugum an kendimi atmamak icin kaciyorum artik. Yastigi gordugum an gozlerim kapaniyor yorgunluktan. Tum gun deli gibi kosup fiziksel yorgun olmayi, beyin yorgunluguna tercih ederim. O kadar beyni doluyor ki insanin anlatamam. Beynimi bosaltabilecegim bir seyler, bir method bulmam gerekiyor, yoksa omrumu uzun gormuyorum. Sabrimi da.

O kadar cok dusunuyorum ki, artik dur demek istiyorum beynime, dur iki dakika dusunme. Dur iki dakika sessiz kal. Olmuyor. Kendime kendime kaldigim her an dusunduklerim buyuyor.

Raporlarim bittikten sonra nete girmeyip kafami dinlemek istiyorum bir sure. Muhtemelen raporlari yetistirmek icin de iznimi kullanacagim. Millet tatil icin kullanir, bense rapor. Kendimden nefret bile ediyorum bazen. Gamsiz olup, kafama takmamayi istiyorum. Olmuyor. Yalnizligin zirvesinden dusmeyi bekliyorum, olmuyor…

Bugun denemek isteyip bir kitap indirdim. Aslinda niyetim sabrimi denemekti itiraf edeyim:) Normalde sabirli bir insanimdir ama tahammul edemedim birinci sayfasindan sonra. Dijital ortamda okumayi sevmiyorum ben. Bir sure sonra gozlerimi aliyor, yazilanlari birbirinden ayiramiyorum. O yuzdendir ki, okumam gereken yazilarin ciktisini alir okurum. Raporlarimin yazilim kontrollerini bile ciktisini alip okuduktan sonra farkederim. Elime aldigimda hissetmek, yazip cizebilmek, kaldigim yere kagit ilistirmek ya da her an yanimda tasiyabilmek benim vazgecilmezlerim okuma konusunda. Saatlerce yuzlerce sayfayi monitor karsisina gecip okumak sanirim isteyecegim en son sey olup, iskence araci olarak gormemi saglar. Bunu becerenleri tebrik etmek gerek:) Gerci insanlar bu kadar az okurken e- kitabin tutmasini ve yaprakli kitaplarin onune gecmesini dusunmek cilginlik olur heralde.

E- kitabin kullanisli oldugu yerlerde var elbette. Bence e- kitap amator yazarlarin, ya da kendini tanitmak isteyenlerin rahatca kullanabilecegi arac olarak gorulmeli. Ya da degisik gorsellerle, cesitli kaynaklarin belirtildigi, videolarla suslenmis bir kitabin cd ile ek olarak sunulmasi hos olabilir. Bunun disinda faydasini, kullanilabilecegi bir alani bulamadim.

Yine de alternatif olarak sunulmasi guzel, ne kadar hayatimin hic bir alaninda kullanmayacak olsam bile(:

Turklerin degil insanligin sorunu bu gizlemek, gizleyerek bir gruba dahil olacagini sanmak. AKP`ye mesela kimse oy vermemisti, herkes anti- AKP`ci idi. Fakat sonucunu gorduk. Hatta Yemekteyiz programini da kimse izlemezdi, ya da her gun televizyonda cikan onlarca diziyi. Hatta BBG de neydi oyle, kimse izlemez fakat kimin hangi karakterde oldugunu bilip, guya izlemedigi programin yarismacilari hakkinda karakter analizi bile yaparlardi. Hic birimiz izlemedik aslinda bunlari. Hatta tum gun National Geographic izler, tum hayvanlarin dollenme asamasini bu sayede bilir, bir ormanda yalniz kalsaniz hangi bitkilerin zararsiz oldugunu hemen anlayabiliriz. Ya da Turk kanallari kakadir, her gun MTV dinler, CNN takip eder, yabanci dizilerin hastasiyizdir. Hatta AKP`ye de biz oy vermedik, gokten zembille indiler onlar.

Neyse…

Gectigimiz carsamba belediye meclisi secimleri vardi Hollanda`da. Asiri sagci Wilders`in partisinin uyelerine guya kimse oy vermeyecekti. Herkes karsiydi fakat ne hikmetse kimse oy vermedigi halde bu parti yukselis gosterdi. Insanlarin sonuclar cikinca sasirmalarini anlamiyorum. Sen vermedin ben vermedim de kim verdi bu kadar oyu?

Bu ruh hastasi asiri sagci bey amcamiz, kendisi yabanci bir hatunla evli olmasina ragmen yabanci ve musluman dusmanidir (Hitler ile es degerde tutuluyor). Hatta demis ki bir demecinde, “Turkiye AB`ye girerse Hollanda`yi AB`den cekerim”.  Icraatte sifir, bomba demeclerle paparazzilik bey amcamiz ilerleyen gunlerde daha ne gibi bombalar salacak bilmiyorum ama tam zamaninda vatandasliktan cikacagima sevinmeye basladim.

Oy veripte vermeyenlerin, tum bu programlari, dizileri izleyipte izlemeyenlerin aciz ruhlarina selam olsun.

Son gunlerde bir kriz durumlaridir gidiyor, surekli kriz toplantilari yapip, nasil cozeriz, neleri degistirebiliriz diye beyin firtinalari yaratiyoruz. Ama karsindakiler normal dusunen bireyler olmadiklarindan, ne yapsan kar etiyor. Durum su aslinda, son donemde farkettik ki Ocak ayindan itibaren nakledilenlerin cogu polisle hasir nesir olup, ileri duzeyde davranis bozukluguna sahip olan, ogrenme yetisine sahip olmayan cocuklar. Bunlarin hepsi ayni bolgenin, mahallenin, okulun cocuklari oldugundan  problem kisileri degil, tum grubu etkiler oldu. Motor calip parcalarini koridorda satmaya, markete birlikte hirsizlik yapmaya gitmeye, durumlarinin olmadigini bildigin halde ceplerinde fazlasiyla para olmasina, birinin gecen hafta bir arabada silahla bulunmasina kadar gitti is. Her gun polisi kurum civarinda dolastirip, cocuklari sokakta tutmamaya karar verildi ama snuc verecegini sanmiyorum. Hic birinde polis korkusu yok cunku.

Korkuyorum dersem yalan olur ama insan ister istemez tedirgin oluyor. En azindan kurumun kapisindan ciktigimda eve gelirken yalniz oluyorum, bu bile tedirgin olmama yetiyor. Kuruma yurume mesafesiyle yaklasik 5- 10 dakika evim.

Normalde kurumumuz artik egitilemeyecek seviyeye gelmis, son derece davranis bozuklugu olan cocuklarin geldigi ozel bir okulun ust katinda yer aliyor. Bu okulda yaklasik 20 cocuk var ama 20 cocugun yaptiklari en az 200 cocuga bedel seyler. Neyse ki bugun camdan bir arabanin cam silecegini kaldirirken gordum birini, bir birlerine girmisler kavga ediyorlardi, yumruklar ucusuyordu. Ne yapacagimi bilemedim fakat soyleyeyim dedim yine de, bir sey olursa vicdan azabi cekmem niyetiyle. Okul muduru ve bir kac ogretmen yakaladi cocuklari disarida. Sonra beni cagirip, ne gordugumu anlatmami istediler. Ne kadar tedirgin olsam da yapacak bir sey yoktu, gidip anlattim. Cocuklar inkar etti, biri ozellikle cok sinirlenip burnumu sokmamami soyleyip tehditvari konustu. Saygisiz oldugu icin ne kadar fayda etmeyecek olsa da ceza aldi. Stajima bakan kisi bir sure dikkat etmemi, kapilari vurup, kufredebileceklerini, bos bulunmamami soyleyedi. Hakliydi fakat yarin bir kac saat staj yerinde yalniz kalacagimi, kimsenin olmayacagini dusunmedi. Yarin ne yapacagim bilmiyorum, tenefuslerinde kendimi bir yere kilitleme niyetim var fakat korkunun da ecele bir faydasi yok. Ben dogru olani yaptigimi biliyorum, umarim uzulecegim seyler olmaz.

Bunlar disinda stajim eskisine nazaran daha yorucu, daha dolu dolu, daha aktif geciyor. Yakinda ara gorusmem var ve uc hafta sonra ara raporu teslim etmem gerekiyor. Bu ayi da atlatirsam artik hic bir seyden korkmam sanirim. Bu gorusmede olumlu seyler duymak zorundayim, yoksa son donem cok zorlanacagim. Hayirlisi olsun artik, dua edin benim icin(:

Buraya  ayni yil geldik, ayni okulda sinava girdik, sinava girdigimiz okulda tanistik. Ayni seviyeyi alip, ayni okula, ayni sinifa dustuk. Beraber okul degistirdik, ayni zamanlarda asik olduk. Ailesini ailem kadar sevdim, birbirimiz icin baska olduk.

Ama dostum bugun beni birakip gitti yasamini kaldigi yerden devam ettirmeye, Turkiye`ye. Kizgin degilim ona, ama mutsuzum. Oysa gelecegini haber verdiginde gunleri saydigim gunu dun gibi hatirliyorum. Gunler ne cabuk geciyor anlamiyorum. Varligina yine o kadar alismisim ki, yokluguna alismam zaman alacak.

Her gorustugumuzde yuzumuzden gulucuk eksik olmayan biz, bugun sadece bir birimize bakip, goz kacirdik. Biliyorduk olacaklari. Saatleri sayiyor, o anin cabucak gecmesini istiyorduk. Kalkmak istedim son yarim saat icerisinde. Annesi beraber havaalanina gidip gecirebilecegimizi soyleyince, gidisini gorursem daha cok koyar deyip kalktim hemen yerimden, gozlerim dolarak. Veda sirasi ona gelmisti. Sarilmamiz ve yaslarin damlamasi ayni saniyeler icinde baslamisti. Ne o, ne de ben aglamamizin gorunmesini istemedigimizden ailesine iceri girmelerini soyledi ve o an ne o daha fazla sessiz goz yaslarina karsi koyabildi, ne de ben. Birbirimize sozler veriyor, sIkI sIkI sariliyorduk. Arkama bakmadan bir anda donup merdivenlerden kosmaya basladim. Indigimde gordum ki balkondan beni izliyor, dikkat etmemi soyluyordu. Kostum, bir an once yokluguna alismak istedim, sanki o hic gelmemis gibi…

Veda etmekten, ayriliklardan nefret ediyorum. Ne istir ki hayatimin her donemi hep birilerine veda etmek zorunda birakildim. Babam, kardeslerim, sevgilim, dostlarim, sevdiklerim, herkese veda ediyor, her seferinde yalnizligi tadiyorum istemedigim halde. Yoruyor bu beni, belki de guclendiriyor aciya karsi bilmiyorum.

Ben bugun cok uzuldum ve artik kimseye veda etmek, kimseden ayrilmak istemiyorum. Ne ailemdekilerden, ne sevgilimden, ne dostlarimdan uzakta olmak istemiyorum. A`yi secsem B`ye uzagim, B`yi secsem A`ya. Baskalarina baktigim zaman kimse kimseden uzak olmak zorunda degilken, neden ben tum sevdiklerime hep uzak olmak zorundayim anlamiyorum. Ailemdekilere uzagim, sevgilime uzagim, toplamda 5 dostum var, neredeyse hepsine uzagim. Annem ve kardesim disinda yanimda beni ayakta tutan hic bir sey yok. Bu kadar sevgisiz ve mesafeli bir hayati yasarken, bir de ustune birilerine bir seylere veda etmek artik fazla geliyor. Belki bununla sinaniyorum bilmiyorum. Kadere baglamayi da sevmiyorum ama ben de herkes gibi sevdiklerinin hic birini uzaga vermeyerek bir butun olarak yasamak istiyorum. Kim bilir, belki cok yakinimdadir bu tarih.

Sanirim mutsuzum, sanirim onu simdiden ozledim. Yarin kime hadi cikalim, surada bu var diyecegim bilmiyorum. Ya da derdimi anlatabilecegim. Allah herkesin yolunu acik etsin… Yeter ki saglikli olsun tum sevdiklerim.

Hüzün kokmasin artik vedalar, hasretler gülümseme ile  harmanlansinlar.

Bu kadar basit oldugunu dusunmuyorum. Artik gunumuzde fotograf cekmek ve “fotografci” olmak o kadar dillere dustu ki, eline pahali, benim deyimimle koca burunlu makineyi alan herkes fotografci kesilir oldu. Ustelik fotografci kesilmelerinin yaninda kendilerini boyle de anlandirmaya basladilar.

Peki fotografci kimdir? Bunun kriterleri yok mudur merak ediyorum.

Koca burunlu olmasa da bir dijital makinem var. Daha cok hatira fotografi ceken bir insanken, koca burunlularin cektigi fotogralari gorup almaya niyetlenen biriyim. Ben makinenin fotografi guzel cektigine inanirim, o makineyi kullanan kisinin kabiliyetine degil. Tabiyki birbiriyle bagimli her ikisi de ama makinen ne kadar iyiyse, fotografin kalitesi o kadar iyidir. O yuzdendir ki her fotografa “aaaayy ne guzel cekmissiiiinnn” demem. Isin sirri makinededir cunku. Makine cok guzel cekmis desem de olmaz tabi(:

Fotoğraf çekmek, kafayı, gözü ve yüreği aynı nişan çizgisine yerleştirmek demektir.”  demis Henri Cartier. Cokta guzel soylemis. Ben fotografciyim diye elinde koca burunluyla dolananlarin fotograflarinda soylenilen baglantiyi goremiyorum. Kafa varsa goz yok, goz varsa yurek yok. Butunluk yok. Harmoni yok. Anlamayan icin hepsi dort dortluk o ayri.

Fotografci, her gun her firsatta fotograf ceken midir? Fotografci, makinesi boynunda gezen midir? Fotografci her gun fotograf makalesi okuyup, kendini gelistirmeye calisan, bir seyler ogrenmek isteyen midir? Fotografci bir kac unlunun arkasina siginip unlu fotografi ceken midir? Fotografci cektigiyle ovunen, bunu her firsatta vurgulayan midir yoksa fotografci, fotografci oldugunu kabul etmeyip daha cok yapmasi gerektigine inanan midir?

Sonuncusu sanirim benim icin en onemli nokta. Benim icin fotografcilik TDK`in verdigi sozluk anlami kadar basit degil. Sadece cekmek fotografci olmaya yetiyorsa ben de adimin yanina bundan sonra “fotografci” sifati ekleyecegim.

Ablam ben beni bildim bileli ceker. Hatta fotografa harcadigi masrafla simdiye kadar abartmiyorum ev bile alirdi heralde. Turlu turlu sergileri, odulleri, dernek baskanliklari var. Fotograf secimlerinde yaninda bulunmak cin iskencesinden beterdir. Cok zor begendir, gormedigim her seye dikkat eder. Disaridan bakana dort dortlukken, onun icin her zaman daha iyisi olabilir. Secmelerinde yaninda bulundugum icin az cok iyiyi kotuyu ayirabiliyorum fakat bu isin gorundugu ve sanildigi kadar basit olmadigini biliyorum. Insanlarin eline makine almasiyla fotografci kesilmelerine deli oluyorum. Tamam fotograf cekmeyi sev, cek elbette buna lafim yok. Ama hobi olarak ugrastigin seyi hemen profesyonellige vurmak ve kendini boyle gostermek seni daha cok ukala yapiyor farkinda degilsin.

Ben de kendi capimda resim cizerim, ressam demiyorum kendime. Yillar once voleybol oynuyordum, voleybolcu degilim ama. Yaklasik bes yil muzik okuluna gittim, gitarist degilim. Bloga yazi yaziyorum, yazar hic degilim.

Anlatmak istedigim, insanlar basladiklari iste elbette kendilerini gelistirsinler ama daha gelisimleri tamamlanmadan kendilerine bu tur sifatlari yuklemesinler. Kaldi ki insan basarisini ya da unvanini baskasindan almak, duymak ister. Kendi kendine yukledigin sifatlar sadece kendini kandirmaya yarar. Biliyorum kendilerini kandirmaya devam edecekler ama cok gulunc bir durumda olduklarinin umarim bir gun farkina varirlar.

Calisiyor musunuz, yemek arasi mi var, hatta yemek paraniz da karsilaniyor mu? Peki ne yaparsiniz? Soyleyeyim, hemen yemek siparisini verir, karninizi bir guzel doyurursunuz.

Peki ben ne yapiyorum anlatayim. Sabah staja gitmek uzere uyaniyorum. Kahvaltimi yaparken ekmegin arasina bir seyler koyup, meyveyi de buna dahil edip, ogle icin yiyeceklerimi yanimda goturuyorum. Cebimden o gun bes kurus cikmiyor, acim diye sizlanmiyorum ya da yemek yuzuden bes kurus param kalmadi diye de…

Sanirim anlatmak istedigim seyi biraz anlamissinizdir. Bunun turlu turlu orneklerini verebilirim. Telefonun hep en iyisini,  her modelde yenilemeyi istersin, yenilersin de. Telefonu arama, aranma, mesaj atma, alma, muzik dinleme ve calar saat ozelligi  disinda  kullanmadigini unutur, kullanmadigin halde kamerasinin kac megapixel olduguna kadar dikkat edersin telefon alirken.  Elbette haklisin bunu yapmakta, fakat luksune duskunsundur, daha fazlasini istersin her seferinde.

Ihtiyacin olmadigi halde giyecek iki ceketin varsa ucuncusunu almaktan cekinmezsin, ustelik kis ayinin 3 ay surdugunu unutursun bile. Paran belki yoktur o an, ama kredi kartina basvurursun. Sizlanirsin da ustelik kredi kartinin dolulugundan ve odeyememekten.

Para biriktirememekten sikayetcisindir ama bunun nedeninin kendinden kaynakli oldugunu gormezsin bile. Harcamalarina dikkat etmez, biriktirmek icin caba gostermez, anca sizlanirsin.

Turksun, para harcamayi, harcadigin kadar sizlanmayi seversin.

Avrupaliligin en guzel yonu harcamalarini dogru yapmalari ve para biriktirebilmeleri. Eger Avrupalilasacaksa Turkiye, bu huyunu edinmeli.

Eve geldigimde yemek yedikten yarim saat sonra basimi nereye koyarsam koyayim siziyorum. Basimi koymasam bile siziyorum isin kotusu. Baslangicta yorgunluktan oldugunu dusunuyordum. Aslinda etkisi de var fazlasiyla. 18.30`a kadar stajda ayak ustunde kalip, hem kafa hem fiziken yorulup eve gelince dinlenmek istemek kacinilmaz oluyor. Ama artik yorgunlugun kenara itildigi, bunun tamamen bagimlilik, aliskanlik oldugunu farkettim. Uyumamayi denedigim gunlerde bile 15 dakika gozlerimi istem disi kapamisimdir. Bu bile iyi gelmistir. Uyumaktan kastim ustelik dort dortluk uyumakta degil. Yarim saat, onbes dakika ya da en fazla bir saat, belki bir bucuk.

Ama uyandigim zaman saati ilerlemis gormek ve gunun geri kalaninda bir sey yapmaya zaman bulamamak benim canimi cok sIkIyor. Eve geldim yemek yedim derken saat 19.30 oluyor. Uyumaya yeltenme asamasi 20.00 ve uyuma uyanma kendime gelme asamasi da 21.00, 21.30 en fazla. Uyandigimda kardesimin derslerine yardim ediyorum, biraz oyalaniyorum derken saat 23.00 oluyor yaklasik. Bu sefer canim hic bir sey yapmak istemiyor. Basladim baslayacagim derken saat 24.00 oluyor. En keyif aldigim saat diliminde istesem de yapamiyorum yapmam gereken seyleri. Gece oluyor, tam baslayayim derken saate bakinca hevesim kiriliyor, uyuyayim bari yarin erken baslarim diyorum. E bu yarinlarin da sonu gelmiyor. Ne vucuduma soz gecirebiliyorum ne de bu aliskanligimi yenebiliyorum. Gecmiste de basima gelmisti bu. Yillarca devam ettirip, ite kaka ogrenmistim uyumamayi. Cok zorlanmistim bunu birakmak icin ve suan ne kadar sIkIntI cekecegimi, nelerle cebellesecegimi bildigimden gozum de yemiyor. Hafta sonu kendime soz verdim, eve gelince uyumayacagim diye ama yine beceremedim ve yapamamak hevesimi kiriyor fazlasiyla. Bu hafta kararlar alip denemeye yeltenmeyecegim. Cumaya rapor yetistirmem lazim. Ama sonraki hafta gerekirse enerji iceceklerini, kahveleri bu gucsuz, soz dinlemeyen bunyeye dayayip bu aliskanliktan kurtulacagim.

Umarim basaririm:/

(Not: Yazacak cok seyim var ama cumaya kadar ihmal edebilirim gibi gorunuyor blogu, yazi yetistirmem gerekiyor:( )

Defalarca anlattigim gibi, stajimda turlu turlu cocuklar, turlu turlu problemler var ve her gun bu problemlere bir yenisi ekleniyor malesef. Bu sefer ki sorunsa bir haftadir bogustugumuz 13 yasina yeni girmis olan bir kizimizin cinsel iliskiye girmis olmasi. Kizimiz ne kadar 13e yeni girmis olsa da, gayet suslu, sarisin, erkekleri tahrik edecek sekilde, kisin bile yari ciplak giyinen, surekli asik olan ve erkeklerin ilgisine bayilan, surekli sevgili degistirip surekli ask acisi ceken bir cocuk. Gectigimiz gunlerde  cinsel iliskiye girdigini anlatti. Bunun uzerine annesinin haberdar olmasi gerektigi soylenip, kizin bunu annesine nasil soyleyecegi konusunda dusunmesi istenildi. Ya kendisi soyleyecekti, ya da annesi cagirilip beraber soylenecekti. Kiz buna karsi cikip, ozelime mudahale edemezsiniz,annem bilmeyecek diye direnip, mekani terketmisti. Bunun uzerine bugun gelip teror estirdi. Sinirle annesine soylemis ve annesinin tepkisini gorunce kendisini disari atmis. Ogrendigim kadariyla yillar once de boyle bir vaka meydana gelmis staj yerimde. Iki cocuk staj yerimde tuvalete gitme bahanesiyle uzaklasip tuvalette iliskiye girmis ve sonradan bunun farkina varilmis. O gun bugundur de lavaboya giden cocuk biraz uzun kalmissa kontrol ediliyor.

Peki cocugun da dedigi gibi bu yasta bir cocugun ozel hayati olur mu? Bu ozel hayatta cinselligin yeri nedir? Disaridan 3. biri olarak buna mudahale etmeye hakkin var midir?

Artik cocuklarin daha erken gelistigi ve ergenlige cabuk girdigi donemde bu gibi durumlara fazla sIk rastlanir oldu. En kotusuyse cocuklar hem cocukluklarini yasayamamis, hem de erken gelismenin verdigi hormonal baskilardan ve teknolojinin turlu nimetlerinden dolayi cinsellige daha merakli oldular. Aileler daha bilincsiz, cocuklarsa daha kontrolsuz olmaya basladilar. Aile ve toplum icinde cinsellik tabu oldugu icin cocuklar tarafindan hep ilgi cekti, hic bunun uzerine konusulmadi. Onlar bilgilendirilmedi. Ya da aldiklari bilgiler onlar icin yeterli gelmedi. Aileler cocuklarina belirli bir yastan sonra cinselligi ve cocugun ergenlikle beraber hangi degisikliklerle karsilasacagini anlatip, kontrolu elden birakmamaliydi. Yapilmadi. 

Dusunuyorum, anne olsam cocugumu nasil korurum, nasil onu bilinclendiririm diye. Cocugumun, cocuklugunu yasamadan cinsel iliskiye girmis olmasi hosnut olacagim bir durum olmazdi. Teoride yapilmasi gereken sey, cinselligi ve korunmayi ona anlatip, zamani gelince yasanacagi, acele etmemesi gerektigini soylemek. Fakat is kendi cocuguna gelince o kadar “geri kafali” olabiliyorsun ki, teoride ogrendigin herseyin bos oldugunu, “can benim can” mantigini guttugunu goruyorsun. Korkuyorum bu dunyaya cocuk getirmekten, korkuyorum onu koruyamamaktan.