Bugun gunlerdir hazirligini yaptigimiz veda partim vardi staj yerimde. 10 aylik zorlu maratonun sonunda sonuna gelmistim artik.  ” O an”  gelip catmisti artik. Aslinda isin garip tarafi ve anlamadigim kismi, bir insan gidisini neden kutlar ki? Sevindigim veya bu durumdan memnun oldugum da yok. Heralde maksat herkesi bir araya toplamak ve guzel bir anla vedalasmak. Gunun basindan beri bir an once aksamin olmasini hayal edip, o ani cabuk atlatmak icin dualar etsem de, dusundugumden daha uzundu gun bana bugun. Herkeste gunu guzel gecirmek icin bir telas, herkeste bir guler yuz, tebessum. Bu sanki olum yataginda yatan bir hastaya herkesin iyi davranip, onu guldurmeye calismasi gibi. Kim ne yaparsa yapsin ben uzerimden gerginligimi atamadim o ayri.

O kadar guzel, o kadar sevimliydi ki hepsi… Aklima geldikce icimden bir seyler kopuyor sanki. Farkinda olmadan o kadar guxlu bir bag kurmusuz ki, yilin basinda ayriligin bu kadar koyacagini soyleseler gulup gecerdim heralde. Erkek cocugum (15 yasinda) sabah benden once staj yerime gitmis. Gittigimde masada oturup beni bekliyordu. Gomlek giyip, benim icin suslenip saclarini kestirmis. O kadar mutlu oldum ki, deger vermis, ugrasmis. Benim erken gittigimi bildikleri icin normalde 3te gelen cocuklarin hepsi sabahtan geldiler. Kimiyle oyun oynayip, kimiyle sohbet ettim. Kiminin gunu bile degildi, benim icin gelmis. Normalde onlari toplu halde tutabilmek ve is yaptirmak biraz ugras ister. Fakat herkes bir seyin ucundan tutup, parti hazirligini bitirdiler. Kimi salatayla ugrasti, kimi suslemeyle, kimi alisverisle, kimi organizasyon ile vs vs. Normalde o kadar cocugu bir arada tutmak zordur. Ama amac tekse beraber de olabiliyorlarmis bunu gordum. Hepsine ne kadar tesekkur etsem az…

Gunlerdir benim arkamdan is cevirdiklerini dusunuyordum. Benden kaciyorlar, beni aralarina almiyorlardi. Megerse benim icin yazilarla, fotograflarla bir album hazirlamislar. Hayatimda aldigim belki en guzel hediyeydi. Benim icin o kadar degerli o kadar guzeldi ki. Zaten ben gorur gormez goz yaslarimi tutamadim. O kadar istiyordum ki fotograflarini bari alabilmeyi. Bunun yasak oldugunu dusundugumden sormuyordum bile cekmek icin. Yasak oldugu halde is arkadaslarim benim icin bunu yapmislar, dunyanin en mutlu insani oldum o an. Veda konusmasi yapamadim, yapmak istemedim. Dedim ya, sevmiyorum veda anlarini.

Benim icin kirmizi buyuk bir sandalye getirdiler. Yerime kimseyi oturtmayip, beni de yerimden kaldirmadi cocuklar. Bana elleriyle yiyecek hazirlamalarini mi anlatayim, elleriyle yedirmelerini mi, guldurmeye calismalarini mi, sen ne istersen soyle yapalim demelerini mi. Hatta biri kahve yapmis benim icin, sekeri de doldurmus icine. Kahve icemedigim halde bir sey demeyip onun yaninda ictim kirmamak icin. Hayatimin merkezine ben bile beni koyamamisken, baskalarinin beni bu sekilde gunun merkezine koymalari beni utandirmisti fazlasiyla. Aliskin degilim boyle seylere, utanirim da, sevmiyorum ne dogum gunleri kutlamalarini ne de bu tur ben merkezcil kutlamalari. Iki demet gul almislar, biri beyaz, digeri sari. Yuklendigi anlam belli ama kabullenmek zor, veda … Hepsinin gozleri baska bakiyor, tekrar geleceksin degil mi, mutlaka ugra arada diyorlardi.

Kiz cocugum (13 yasinda) aglamamak icin baska yerlere kaciyor ama sonra bir daha gorusemeyecegimiz icin daha fazla vakit gecirmek adina hemen gelip yanima oturuyordu. Ara sira sarilip, gelecegimi, ne zaman isterse bana ulasabilecegini anlatiyordum ama hem onun icin hem de benim icin zordu, biliyorum. Cocugumun biri cikolata paketi almis, digeri de ailesiyle birlikte tesekkur karti yazmislar. Cok mutlu oldum, dusunmeleri bile guzel.

Koca bir yil icinde bazen guldum, bazen uzuldum. Bazen onlarin derdiyle dertlenip cozum bulmaya calistim, bazense caresizlikle onlara sadece destek olmaya calistim. Gun geldi cabuk bitsin diye isyan ederken, gun geldi, orada gulup eglenip derdimi tasami attim. Kizdigim da oldu, agladigim da. Gulme krizlerine girdigim de oldu, sinirlenip cogunu azarladigim da. Simdi geriye baktigimda  o kadar cok duyguyu, o kadar cok seyi sigdirmisim ki ben bu 10 aya, sanki omur boyu oradaymisim, sanki ben oranin bir parcasiymisim gibi hissediyorum su an. Yilin basinda ilkokula baslar gibi kendine guvenip olmayan, herkesten cekinip korkan, utangac, pisirik benden, kendine guvenen, ayaklari yere saglam basan, sesi gur, kendini iyi ifade edebilen ve gerek pratikte gerekse ogrendigi teoriyi pratikte uygulayabilen daha guclu bir ben cikti ortaya. Ben bu 10 ayda o kadar cok sey ogrenmisim ki aslinda, iyi ki bu sansi vermisler, iyi ki burada staj yapmisim diyorum. Pratikte uygulamaya gecmeden, staj yapmadan sadece ogrendiklerinle hic bir sey olamayacagini, her seyin kitaptakilerden ibaret olmadigini bu sayede anlamis oldum.

Stajimdan sorumlu olan kisi albume beraber hayvanat bahcesine gittigimizde cektigi bir kelebek fotografi koymus. Yanina benim icin bir yazi yazmis. Diyor ki, ilk basladiginda bir tirtilken, kendini gelistirdin ve simdi boyle guzel bir kelebek oldun. O kadar mutlu oldum ki. En azindan bu gelisimi sadece benim degil, baskalarinin da farketmesi cok guzel.

Yarin son gunum staj yerimde. Normalde gelmeyecek olanlar bile yarin tekrar gelecekler veda etmek icin. Bugun veda edip, bu fasli bir kere yasamak varken, yarin tekrar yasayacak olmak zor geliyor. Ama bir yandan da onlarla vakit gecirmek istiyorum. Yarini da atlatirsam biraz da olsun rahatlayacagim sanirim.

Zaman bazen cok cabuk gecerken, bazen de duruyor sanki. Iste o durakladigi anlardayim, bir an once gecip gitmesini bekliyorum.

Zaman zaman anlattim blogumda. Guldugum, agladigim gunler oldu. Bazen birakmak isteyip lanet okudum, bazen kendimi cok sansli hissettim. Ama bu 9 aylik donem icerisinde farketmeden o kadar gelismis, o kadar cok sey ogrenmisim ki, geriye donup baktigimda ne yasarsam yasayayim beni bu ise hazirladigini, dogru yerde bulundugumu anladim. Kendime guvenimi kazanip, calisanlarin artik sana 100% guveniyoruz demeleriyle kendimle gurur duydum. Artik ne ailelerle konusuyorken dilim tutuluyor, heyecanlaniyordum, ne de cocuklarin en yaramazi, sorunlusuyla karsi karsiya gelince kabuguma cekiliyordum. Artik dis gostermeyi de biliyor, sozumu de dinletiyordum. Baslangicta 10 ay staj yapacak olmanin bana agir gelecegini dusunurken, simdi bunun gerekliligini anliyorum.

Konu aslinda bu degil, stajim biterken uzun uzun yazar, baslangic ve sondaki halimi karsilastiririm. Paylasmak istedigim aslinda su. Ben cocuklarimdan nasil ayrilacagim?

O kadar zor geliyor ki bunu dusunmek bile. Gozlerim doluyor aklima geldikce. Son ayima girdigim icin simdiden iki cocugumu gidecegim fikrine alistirmami soylediler. Dun 13 yasindaki kizima laf arasinda soyledigimde cok kotu oldu. Bir kac kez sorup, saka yaptigimi sandi. 14 yasimdaki oglumsa bana o kadar alismis ki, benim olmadigim gunlerde orada kalmayip eve donuyormus. Gerek okul isleriyle, dersleriyle en az kendi kardesiminkiler kadar ilgilenip, ara ara konusup rahatlatip, bazen oyun oynayip, bazen ders calistiriyordum. O kadar alismisim ki onlara… Onlardan ayrilinca hayat nasil olacak bilmiyorum ama vedalasmak bana cok koyacak, goz yaslarimi tutamayacagim biliyorum. Her baslangicin bir sonu varmis, ben de bu sona yaklasiyorum.

Bu iki cocugum disinda bazen kizip, nefret ettigim cocuklari bile ozleyecegimi, onlarla bile bir bag kurdugumu farkettim. Tum cocuklarin dinledikleri sarkilara, muhabbetlerine, esprilerine, kufurlerine, kavgalarina, saygisizliklarina, sevimliliklerine, oyunlarina, yalanlarina, iyi kotu tum davranislarina o kadar alismisim ki… Zor olacak, hissediyorum.

Dun onumuzdeki okul donemi icin secilen stajyer bir gun denemek icin geldi. Hatun ayni okul ve bolumdenmis. Cok tatli, hayatimda gordugum en guzel hatunlardan biri diyebilecegim kadar guzel ve sevimliydi. Sorular sordu, staji, nelerle karsilasacagini, nelere hazirlikli olmasi gerektigini ve nelere dikkat etmesi gerektigini vs. anlattim. Kendime cok yakin hissettim, benim gibiydi. Sanki benim staja ilk basladigim hallerim gibi. Sonuc itibariyle onumuzdeki yilin stajyeri belli oldu. Geriye baktigimda cocuklarimi bile kiskandim ondan. Benim cocuklarimi artik o gorecekti, artik o ilgilenecekti. Sahiplenme duygusu o kadar kotu bir sey ki, insan kendisinin, kendisinden goruyor, kiyamiyor, veremiyor, kaybetmek istemiyor.

Yeni stajyeri de gorunce artik benim yavas yavas vaktimin geldigi fikri kafama yerlesmeye basladi. Sanirim kendimi hazirlamam lazim artik. Yapacak 5 parca staj raporum var 18 hazirandan once bitirmem gereken. Sanirim bu telasla gunleri daha cabuk gecirecegim gibi geliyor:/ Istemiyorum sanki bitirmek staji ama bu tamamen ayrilmak istemedigimden:/ Veda partisini nasil duzenleyecegimi dusunmem lazim artik.

1 Temmuz gunu kendimi bir yandan cok mutlu, bir yandan cok mutsuz hissedecegim. O gun gelecek, ve ben veda edecegim:(

Amsterdam`in sansina hayvanat bahcesi sehrin gobeginde. Sanirim her yerde olmayan bir sey bu. Genelde sehrin disina atarlar boyle yerleri. Ulasim zor olur. Fakat sehrin gobeginde, en ugrak caddenin birine kurulmus. Merkezi olmasi acisindan cok hosuma gidiyor aslinda.

Neyse, gelelim ziyarete ve izlenimlerime.

Oncelikle sunu itiraf etmeliyim ki, hayvanlar konusunda gerizekali olabiliyorum bazen. Isimlerini bilmem, aslanla kaplani karistiracak kadar da az bilgim vardir.  Benim icin uc bes hayvan vardir. Koyun, inek, esek, at, tavuk, ayi, maymun vs. Yok bufaloymus, yok atla esegin karisimiymis, yok keciyle bilmemneyin ciftlesmesiymis hic anlamam. Benim icin hepsinin adi “hayvan”dir. Teferruata, detaya gerek yoktur. Manda yerine inek, katir yerine esek desem ne farkedecek ki. Anlamiyorlar iste beni. Neyse, sonunda hayvanlari google gorsellerinde degil, kanli canli gorup, ufkumu gelistirmeye karar vermistim.

Ilk gordugum hayvan manda oldu. Uzunca bir sure izledikten, deve ve esegi de gordukten sonra bunlarin hayvan olmadigini anladim. Bunlar siradan bildigimiz hayvanlardi. Aslinda ben boyle gormedigim hayvanlari gormek istiyordum. Malesef yanimizda veledin biri vardi ki, beni surungenlere goturdu. Girdigim an kasinmaya, huylanmaya basladim. Igrenirim kendilerinden. Yok timsahmis, yok yilanmis, yok adini bilmedigim igrenc tipli hayvanlarmis.. Hic biri cekmedi beni. Bakamadim bile. Uyumaktan ve kipirdamamaktan baska yaptiklari bir sey de yoktu zaten. Sukur ki bunlardan kacip, “gercek” hayvanlari izlemeye gittik.

Lemur!

Iste benim hayvanim. Iste benim sevimlim, iste benim minicik sebegim. Kuyrugunu dikip agactan agaca atlayip, dibime kadar gelip bana sebeklik yapti. Al beni cantana koy kacalim der gibiydi. Ah onlari beslemek yasak olmasa ben ona ne mamalar yedirirdim ama rejimleri varmis ozel. Beslenmezmis. Iyi cocuk oldum, uslu durdum, beslemedim.

Baba aslan  ve ailesini gordum ben. Baba herkese poz verirken, aile fertleri normal yasamlarina devam ediyorlardi. Hayvan cok guzel gorundugu kadar, durusuyla aldigi krallik unvanini hakediyordu sanki. Artik masal kitaplarindaki aslani da gercekte gormustum!

Maymun sesi cikararak, maymun bolumune girdim. Dogaya ayak uydurmustum, maymundum! Isin kotu tarafi arkalarindan maymun sesi cikardigim herkes beni gercekten maymun sanmisti. Evrimini tamamlayamamis insan gibi hissettim kendimi:p Cok sevimli hayvanlar, onlarla beraber ipten ipe atlayasi geliyor insanin.

Gorilleri gorunce bazi insanlara hayvan diyerek hakaret degil, iltifat ettigimizi farkettim. Yavrusunu emziriyordu goril. Ustelik oyle sarilmis, guzel tutuyordu ki. Oyle guzel anac durusu vardi ki… Bazi ebeveynler bu kadar bile sicaklik ve ilgi vermiyordur cocuguna. Sanirim en etkilendiklerimdendi. Tek kotu taraflari ust bas acik olmalari:p Insan sapik gibi hissediyor kendisini ama insana benziyorlar fena, bu yuzden dikkat cekiyor bence.

Ciftlengec penguenler!

Gozumde o kadar masum ve sirin hayvanlardi ki penguenler, bugunden sonra ayni seyleri dusunur muyum bilmiyorum:p Ulu orta ciftlesip, tum ilgiyi kendi uzerlerine cekmeyi basardilar. Insan gorunce kendisini rontgenci ve davetsiz misafir gibi hissediyor:p  Cocuklardan birinin “neden uzun yapiyorlar” sorusuna, duraksayarak  “zevk aliyorlar demek ki” diye cevap veren bir is arkadasim var. Helal olsun diyorum ona. Bu da bir ders, ogrenmeli cocuklar:p

Tukrukcu basi lama!

Lama da degisik bir hayvan. Tek yaptigi yemek, gevis getirmek ve tukurmek heralde. Agzini kipirdatmadigi ani yakalayamadim. Neymis tukuruk biriktiriyormus agzinda, o yuzden durmazmis agzi. Tukursun diye cok bekledim ama tukurmedi. Kiskirtirsan tukurur dediler. Uslu durmayip turlu sebeklikler yaptim ama bana misin demedi. Anladi suratina tukurulecek baska insanlar var, beni es gecti:p

Rengarenk kelebekleer

Cok kelebek gordum ama ben boylesini gormedim. Cok guzel seramsi bir alan yaratmislar. Sen bu doga alanini gezerken etrafinda kelebekler ucusuyor. Bazen uzerine, bazen orada bulunan ciceklere, agaclara konuyorlar. Elimden kucuk ama normal kelebekten buyuk, rengarenk, cok guzel kelebekler gordum. Hic cikasim gelmedi, icim acildi. Herkesin hayatinda en az bir kez gormesi gereken yerlerden biri heralde.

Balik bolumunu unutmamaliyim. Bir cok adini bilmedigim baligi ve deniz canlisini gordum. Hepsi bir birinden guzeldi fakat parlak olanlarini daha cok sevdigimi itiraf etmeliyim. Insan boyle akvaryumlardan cikasi gelmiyor, oturup dusuncelere dalasi geliyor. Rahatliyor.

Bunun disinda cocuklar icin ciftlik kurmuslar. Ben de cocugum ya, atlar miyim burayi hic? :p Cocuk gibi koyunlara saman verdim.

Fil ve zurafayi da gordum. Filin burnu dusundugumden kisa, zurafanin boyu da dusundugumden uzunmus. Google gorseller beni yaniltmis:p

Aklima gelmeyen bir cok hayvani daha gordum. Aklima geldikce eklerim.

Hayvanat bahcesine gitmenin yasi yokmus bunu anladim. Genelde cocukca bulunan ve ragbet gormeyen bu tur aktiviteler insani dogayla baristiriyor, ogretiyor, rahatlatiyor, insani ayni zamanda dogayi ve hayvani koruma adina daha duyarli yapiyor. SIk sIk bu tur ziyaretleri gerceklestirmeliyim.

Dip not: Boyle yerlere giderken asla fotograf makinesi goturmeyi unutmamalisin. Telefonla cekilenler berbat sonuc cikarabiliyor. Icim gidiyor cekemedigim ve cektigim ama iyi olmayan fotograflar icin:/

Yapimda ve yayinda emegi gecen staj yerime tesekkuru bir borc bilirim:)

Son gunlerde bir kriz durumlaridir gidiyor, surekli kriz toplantilari yapip, nasil cozeriz, neleri degistirebiliriz diye beyin firtinalari yaratiyoruz. Ama karsindakiler normal dusunen bireyler olmadiklarindan, ne yapsan kar etiyor. Durum su aslinda, son donemde farkettik ki Ocak ayindan itibaren nakledilenlerin cogu polisle hasir nesir olup, ileri duzeyde davranis bozukluguna sahip olan, ogrenme yetisine sahip olmayan cocuklar. Bunlarin hepsi ayni bolgenin, mahallenin, okulun cocuklari oldugundan  problem kisileri degil, tum grubu etkiler oldu. Motor calip parcalarini koridorda satmaya, markete birlikte hirsizlik yapmaya gitmeye, durumlarinin olmadigini bildigin halde ceplerinde fazlasiyla para olmasina, birinin gecen hafta bir arabada silahla bulunmasina kadar gitti is. Her gun polisi kurum civarinda dolastirip, cocuklari sokakta tutmamaya karar verildi ama snuc verecegini sanmiyorum. Hic birinde polis korkusu yok cunku.

Korkuyorum dersem yalan olur ama insan ister istemez tedirgin oluyor. En azindan kurumun kapisindan ciktigimda eve gelirken yalniz oluyorum, bu bile tedirgin olmama yetiyor. Kuruma yurume mesafesiyle yaklasik 5- 10 dakika evim.

Normalde kurumumuz artik egitilemeyecek seviyeye gelmis, son derece davranis bozuklugu olan cocuklarin geldigi ozel bir okulun ust katinda yer aliyor. Bu okulda yaklasik 20 cocuk var ama 20 cocugun yaptiklari en az 200 cocuga bedel seyler. Neyse ki bugun camdan bir arabanin cam silecegini kaldirirken gordum birini, bir birlerine girmisler kavga ediyorlardi, yumruklar ucusuyordu. Ne yapacagimi bilemedim fakat soyleyeyim dedim yine de, bir sey olursa vicdan azabi cekmem niyetiyle. Okul muduru ve bir kac ogretmen yakaladi cocuklari disarida. Sonra beni cagirip, ne gordugumu anlatmami istediler. Ne kadar tedirgin olsam da yapacak bir sey yoktu, gidip anlattim. Cocuklar inkar etti, biri ozellikle cok sinirlenip burnumu sokmamami soyleyip tehditvari konustu. Saygisiz oldugu icin ne kadar fayda etmeyecek olsa da ceza aldi. Stajima bakan kisi bir sure dikkat etmemi, kapilari vurup, kufredebileceklerini, bos bulunmamami soyleyedi. Hakliydi fakat yarin bir kac saat staj yerinde yalniz kalacagimi, kimsenin olmayacagini dusunmedi. Yarin ne yapacagim bilmiyorum, tenefuslerinde kendimi bir yere kilitleme niyetim var fakat korkunun da ecele bir faydasi yok. Ben dogru olani yaptigimi biliyorum, umarim uzulecegim seyler olmaz.

Bunlar disinda stajim eskisine nazaran daha yorucu, daha dolu dolu, daha aktif geciyor. Yakinda ara gorusmem var ve uc hafta sonra ara raporu teslim etmem gerekiyor. Bu ayi da atlatirsam artik hic bir seyden korkmam sanirim. Bu gorusmede olumlu seyler duymak zorundayim, yoksa son donem cok zorlanacagim. Hayirlisi olsun artik, dua edin benim icin(:

Defalarca anlattigim gibi, stajimda turlu turlu cocuklar, turlu turlu problemler var ve her gun bu problemlere bir yenisi ekleniyor malesef. Bu sefer ki sorunsa bir haftadir bogustugumuz 13 yasina yeni girmis olan bir kizimizin cinsel iliskiye girmis olmasi. Kizimiz ne kadar 13e yeni girmis olsa da, gayet suslu, sarisin, erkekleri tahrik edecek sekilde, kisin bile yari ciplak giyinen, surekli asik olan ve erkeklerin ilgisine bayilan, surekli sevgili degistirip surekli ask acisi ceken bir cocuk. Gectigimiz gunlerde  cinsel iliskiye girdigini anlatti. Bunun uzerine annesinin haberdar olmasi gerektigi soylenip, kizin bunu annesine nasil soyleyecegi konusunda dusunmesi istenildi. Ya kendisi soyleyecekti, ya da annesi cagirilip beraber soylenecekti. Kiz buna karsi cikip, ozelime mudahale edemezsiniz,annem bilmeyecek diye direnip, mekani terketmisti. Bunun uzerine bugun gelip teror estirdi. Sinirle annesine soylemis ve annesinin tepkisini gorunce kendisini disari atmis. Ogrendigim kadariyla yillar once de boyle bir vaka meydana gelmis staj yerimde. Iki cocuk staj yerimde tuvalete gitme bahanesiyle uzaklasip tuvalette iliskiye girmis ve sonradan bunun farkina varilmis. O gun bugundur de lavaboya giden cocuk biraz uzun kalmissa kontrol ediliyor.

Peki cocugun da dedigi gibi bu yasta bir cocugun ozel hayati olur mu? Bu ozel hayatta cinselligin yeri nedir? Disaridan 3. biri olarak buna mudahale etmeye hakkin var midir?

Artik cocuklarin daha erken gelistigi ve ergenlige cabuk girdigi donemde bu gibi durumlara fazla sIk rastlanir oldu. En kotusuyse cocuklar hem cocukluklarini yasayamamis, hem de erken gelismenin verdigi hormonal baskilardan ve teknolojinin turlu nimetlerinden dolayi cinsellige daha merakli oldular. Aileler daha bilincsiz, cocuklarsa daha kontrolsuz olmaya basladilar. Aile ve toplum icinde cinsellik tabu oldugu icin cocuklar tarafindan hep ilgi cekti, hic bunun uzerine konusulmadi. Onlar bilgilendirilmedi. Ya da aldiklari bilgiler onlar icin yeterli gelmedi. Aileler cocuklarina belirli bir yastan sonra cinselligi ve cocugun ergenlikle beraber hangi degisikliklerle karsilasacagini anlatip, kontrolu elden birakmamaliydi. Yapilmadi. 

Dusunuyorum, anne olsam cocugumu nasil korurum, nasil onu bilinclendiririm diye. Cocugumun, cocuklugunu yasamadan cinsel iliskiye girmis olmasi hosnut olacagim bir durum olmazdi. Teoride yapilmasi gereken sey, cinselligi ve korunmayi ona anlatip, zamani gelince yasanacagi, acele etmemesi gerektigini soylemek. Fakat is kendi cocuguna gelince o kadar “geri kafali” olabiliyorsun ki, teoride ogrendigin herseyin bos oldugunu, “can benim can” mantigini guttugunu goruyorsun. Korkuyorum bu dunyaya cocuk getirmekten, korkuyorum onu koruyamamaktan.

Neyse…

Dun yoklugumdan firsat bilip dedikodumu yapmislar, pardon performansimi degerlendirmisler calisan diger iki kisi ile beraber. Cikan sonuc, bireysel calismalarda super oldugum ama grup icerisinde daha sessiz kaldigim… Aslinda katilmiyor degilim bu sonuca. Cunku yaninda uc isi bilen kisi durdugu zaman stajyer oldugun icin kendini ister istemez geri cekebiliyorsun grubun icerisinde. Cunku “onlar en iyiisni yapar, onlar en iyisini bilir, yanlis yaparsan kotu degerlendirilirsin”.

Baslangicta benden zorlu cocuklara bulasmamami isterlerken, su an zorlu cocuklara da mudahale etmemi istiyorlar. Ama ben o kadar ay zorlu cocuklarla hic bir dialogta bulunmamisim, bulunduklarimda kufuru yemisim, yedigimde desteklenmedigim gibi cocuklarin sorunlarina baglanmis, simdi benden istedikleri birden bire bunlarla daha sIkI fIkI olmam. Peki dedim, denerim.

Gelisimimi gosterecekmisim, grafigi yukseltecekmisim. Oldugum yerde saymayacakmisim. Cunku yil sonunda uc noktasina gelmis olmam gerekliymis.
Daha fazla cesaret etmeli, daha az beklemeli, daha az “utangac” olmali, daha fazla disli olmaliymisim. Lafa gelince hepsi iyi hosta, nasil yapacagim konusunda tek bir sey bile duyamadim. Kendim bulmaliymisim. Peki dedim, bunu da bulurum.

Cocuklarla teke tekken, bireysel konularda( onlarla konusup, oyun oynarken,dert dilerken, ev odevi yaptirirken vs) cok iyi oldugumu ama tek bireysel degil, grupta da bu basariyi gostermem gerektigini soyledi.

Iyi de nasil?

Bunu basarmam icin yaklasik bir aylik bir zaman dilimim var. Yoksa stajim tehlikede. Nasil yapacagimi deli divane dusunuyorum ama korkmuyor da degilim. Bir yanim bazi cocuklara bulasmak istemiyor, bir yanim “disli”gorunmek adina bulas, sinirlen, bagir ve disini goster diyor. Eger istedikleri buysa denemek zorundayim ama simdiden kendimi duyacagim kufurlere, laflara alistirmam gerek.

Extra aktiviteler duzenleyip, extra varlik gostermeliyim grupta. Bunun icin de hazirlik gerek, hazirlanmaliyim. Planlarimi ertelememeliyim.

Grupta stajyer gibi davranmayacak, gorunmeyecek, oranin bir calisani izlenimi verecekmisim. Cocuklar benden korkmalilarmis. Ya da cekinmeli. Otoritemi saglamam gerek yani. Ama ben zaten stajyerken nasil bu hissi uzerimden atacagimi bilmiyorum.
Diger calisanlarin hepsi neredeyse bu ise 20 yildan fazlasini vermisken, ben nasil onlarin yaninda kendimi rahat hissedip, tecrubeleri altinda ezilmeyecegim hic bir fikrim yok.

Konuda mukemmeliyetciligime degindi. her seyi yapabilecek seviyeye gelmeden yapmiyorsun ama deneyerek, belki daha fazla elestri yaparak bu konuda piseceksin, bundan kurtul da dedi. Hakli, yanlis yapmaktan cok korkuyorum, iyi yaptiklarimi gozum gormuyor. Bunu nasil yenecegimi de bilmiyorum.

Arkamdan dedikodu yapilmis gibi hissediyorum, bu da beni calisanlardan sogutuyor. Benim surekli dokuntulerini toplamam bile konusulmus. Acaba kendimi o sekilde daha guvenli mi hissediyormusum. Hayir dedim, pislige gelemiyorum. Tahmin etmistim ozunde de boyle oldugunu dedi. Belki bozuldu ama umrumda degil. Cay, kahve doldurdugum bile soylenmis. Ne var kendime aliyorsam sana da ikram ederim. Her yerde boyleyim, buraya ozel degil dedim. Bunu da tahmin etmismis. O zaman konusmanin ne anlami var ki bunun?
Bundan sonra bulasigini yikar, her yeri temizleyip, toparlar, cayini kahveni sunar miyim saniyorsun? Elimi degersem ne olayim… Tek hatam sanirim herkesi kendim gibi sanmam. Bu huyumdan nasil vazgecerim bilmiyorum. Bazen stajdakileri cok severken, bazen nefret ediyorum. Nedense hep ben yokken konusuluyor, ve yuzume soylenemeyen seyler stajima bakan kisi tarafindan iletiliyor. Oysa her aksam bana yaptigim iyi veya kotu her seyi soyleyemez misin, feedback veremez misin? Sevmiyorum bu tur seyleri ya.

Neyse…

Onumuzdeki bir ay dis gostermeli, grupta sesimi yukseltebilmeliyim. Nasil yaparim bilmiyorum ama belki fikir veren cikar, beni de mutlu eder.

Umarim her sey yolunda gider, uzulmek istemiyorum…