- Kisi guneyde, yazi kuzeyde gecirmek
- Kisin bikiniyle denize girip, yazin eskimolar gibi dolasmak
- Hayvanat bahcesindeki aslan, kaplan kafesine atlayip onlari sevmek
- Alplere ucurtma ucurtmak icin cikmak
- Balona binmek fakat ucarken gazi sondurmek, duserken tekrar yakmak
- Patenle sorf yapmaya calismak
- Tasimi taragimi toplayip yuruyerek ulkeler arasi geziye cikmak
- Merkez bankasina bomba ihbari yapmak
- Tum parami yesil sermayecilere yatirmak
- Suursuzca elektrikli aletleri tamir etmeye calismak
- Arkadaslarimi dovup, bilincimi kaybettigimi soylemek
- Sevgiliyi kacirip, annesinden onu istemek
- Suyun altinda nefesimi tutup kac dakikada beni kurtaracaklarini beklemek
- Bir cicegin buyumesini hic uyumadan izlemek, gozlemlemek
- Piranayi elimle beslemek
- Saatlerce bisikleti on teker kalkik surmek
- Luna parktaki oyuncaklara binip yukaridayken asagidakilerin uzerine kusmak
- Sinemada filmin ortasinda isiklari yakmak
- Gece ormana gidip yalniz basima yurumek
- …

nasil olurdu bilmiyorum:p

Daha da uzatip psikopat imaji cizmek istemiyorum:)

Savunma sporlari hakkinda hep bir seyler duymus fakat hic bir bilgisi olmayan bir insandim. Yaklasik 2 ay once bugun icin stajda bir egitim gunu organize edilmis ve bugun bu egitimi aldim 9`dan`16`ya kadar.
Egitimi alma nedenimiz ne kadar insani urkutse de yine de buna dahil olabilmek bir ayricalikti.Yazin baska bir kurumda cocugun biri calisani olduruyor ve bunun uzerine genel ders verilme karari aliniyor. Ozellikle stajyersen boyle firsatlari kacirmamalisin.

Oncelikle teorik bilgiler aldik. Saldirganlik nedir, cesitleri, ornekleri, saldirgan birini nasil sakinlestirebilirsin, hangi konusma tekniklerini kullanabilirsin vs. Bu bolum anlatilirken bir cok seyi kendimde gordum. Bunlari hatirlamak, kendimde gormek bunlari pratikte uygulamak adina cok yardimci oldu. Bazi seyleri ne kadar teoride ogrenirsen ogren kendinle baglantiyi kuramiyor, okumakla geciyorsun. Bu sefer oyle olmayacagini umuyorum.

Programin ikinci bolumuyse fiziksel olarak kendini koruma, savunma teknikleriydi. Dedigim gibi daha once bu konuda hic bir yakinlasmam ya da boyle bir durumda bulunmuslugum olmadi sukur ki. Ama boyle bir durumla karsilasisam neler yapabilecegimi bilmek beni daha cok isteklendirdi.
Oncelikle bas parmagin onemi, insanlarin zayif noktalarinin bas parmaklari oldugu ve kilit misali bas parmaktan cozulebilecegi anlatildi. Daha sonra el sIkIsIrken, yakadan tutmussa, bicak cikarmissa, koldan tutmussa vs. gibi ornekleri uygulamali olarak calistik ve bir insani nasil saniyeler icinde devirebilecegimi ogrendim diyebilirim:)
Kendime guvenimi getirirdi sanki:) Tabiyki Allah bunlari kullanmayi lazim etmesin demeden de edemiyorum o ayri.

Guzel, ogretici, eglenceli bir gundu. Savunma sporlarini sever gibi oldum sanki:)

Ihmal ettigimin farkindayim fakat bu sefer elimde olmayan nedenlerden oturu tamamen.
Laptopumun ekraninda titreme vardi bir iki aydir ve sonunda cuma gunu servisine goturebildim. Yaklasik olarak 4 hafta surecegini soylediler fakat benim almamla beraber 5-6 haftayi bulur gibime geliyor. Laptopu vermeden once extra harddisk alip dosyalari tasimak, laptopu temizlekte son bir haftadir verdigim ugraslardan birisiydi.

Gectigimiz haftalardan ozet verecek olursam, onceki yazdigim yazida belirttigim gibi yapmam gereken ama ertelenen islere adim attim. Bunlardan biri de vatandasliga basvurmakti. Icime dogmustu yine bir engelin cikacagi ama yine de baslamis olmak bitirmenin yarisi olacagi mantigiyla yine de mutluyum. Umarim olumlu sonuc alirim.

Daha once bahsettigim stajdaki bana verilecek cocuklardan biri degisti. Henuz kendisini gormemis olsam da zorlanacagim gibime geliyor. 12 yasinda bir erkek cocugu. Duygularini ifade etme sorunu var. Bu yasina kadar yaklasik 4 kez suc islemis ve polise yakalanmis. Annesi ve babasinin ayrilmasindan fazlasiyla etkilenmis, okuldan surekli kacan ve sorunlu cocuklarin gittigi bir okula giden bir cocuk. Neyle karsilasacagimi bilmiyorum ama umarim beni fazla zorlamaz.

Bunun yaninda bu hafta iki kez neredeyse 4 aydir gorusemedigim arkadasimla gorustum. Sagolsun beni hic yalniz birakmadi isleri halletmemde. Mutlu oldum cok:)

Onun disinda gectigimiz gunlerde onemli olaylar olmadi. Fakat onumuzdeki gunler fazla bir sey yazamayacagim icin simdiden bilgilendirmek isterim.

Laptopu verdigim icin servisine, su an eski bilgisayarim kurulu. Malesef haddinden fazla yavas ve nete girilebilecek gibi degil. O yuzden nete giris surem sifirlanabilir. Bu tabiyki tamamen sabrimla alakali:) Iki hafta sonra rapor teslim etmem gerekli ve elimden geldiginde yazabilmeye calisacagim bilgisayarda. Umarim fazla zorlamaz beni.
Blogumu ihmal edebilirim laptopum gelinceye kadar. Ama yazmak istedigim konular hakkinda not tutuyorum. Hepsini yazacagim bir bir isallah:)
Bunun yaninda sanal hayatim ve sevdigim ugraslarim da azalacak, sifirlanacak malesef. Farmwille`nin tam tadina varmisken, tam Yunus`la inatlasirken bu bilgisayar yuzunden oradan da geri kaldim. Varsin gecsin beni, cani sagolsun:) Friendfeed`te ayni sekilde. Orada pek sorun olmasa da sirf orasi icin pc basinda oturmayi gozum yemiyor hic:)
SC`ye giremiyorum hic, neymis windows6`ya hayirmis. Cani sagolsun, windows 7yi yuklemeyecegime gore ben de SC`ye hayir diyorum bu sure icerisinde. Bunun disinda msn yok bilgisayarda. Eski surumuymus, yenileyemedim bi turlu. Gtalk yukleyecegim, ilk denemem basarisizdi ama yarin bakarim tekrar. Olmadi webmessenger:) gerci bu da gereksiz, zaten konusmuyorum kimseyle. Yani dedigim gibi sanal hayatim maillere bakmak,bloga girmeye calismakla sinirli kalacak onumuzdeki gunlerde.
Sanirim grip oluyorum, bu yuzden dinlenme suresi olacak benim icin. Belki de iyi olacak:)

Umarim uzerimdeki bu kara bulutlar bir anca gider de aksiliksiz, herkes gibi normal yasamaya devam ederim ben de:)

Cok ozledim.

Muhtemelen uyandigimda bunlari yazdigim, yazacagim icin pisman olacagim ama olsun. “Blog benim, istedigimi yazarim kardesim” mantigiyla kendimi bunlari yazmaya tesvik ediyorum yoksa goz yaslarima hakim olamayacagim.

Yolda kendiniz yuruyor, bir yerlere yetismeye calisiyorsunuz. Akliniz sadece gideceginiz yere odaklanmis fakat bos bos bakiniyorsunuz etrafiniza. Derken onunden gectiginiz bir dukkandan muzik sesleri geliyor. Duruyor, donuyorsunuz. Icinizde bir seyler kopuyor, kendinize hakim olamiyorsunuz. Bir sure durup dinliyorsunuz fakat yetismek zorunda oldugunuz akliniza geliyor. Her seyi bosluyor, o an sadece muzige odaklaniyorsunuz. Aslinda odaklandiginiz muzik degil, hatta sarkinin sozleri bile degil. Sadece o sarkiyi daha once dinlediginiz an ve o anin mutlulugu sizi alip goturuyor. Zamani geri cevirmek istiyorsunuz ama imkansiz. Zamani ileri alip o ani tekrar yasamak icin hayallere ve planlara daliyorsunuz. Ama dilinizde kalan o balin tadi o kadar guzel ki, hayal ve planlarin onune gecemiyor. Ozluyor, istiyorsunuz o ani. Aynisini…

Iste, isteyipte yazamadiklarim, yazmak istemeyip bir yandan haykirmak istediklerim…

Tum gun neredeyse hic muzik dinlememek fakat yatmadan once sadece bir sarki dinleyeyim ve yatayim demek. Sonrasinda yataga gidisimdeki duraksama, hissettiklerim, bogazimdaki dugum, o tat, hayallerim, ozlemlerim, planlarim…

Simdi ben nasil uyuyayim, simdi ben nasil yazmayayim?

Ama,

yutkunmak guzeldir…

Hayir, aslinda degil.

Gunun pazartesi olmasinin verdigi “coskuyla” gittim bugun staja. Pazartesi toplanti gunu oldugu icin hem haftanin diger gunlerine gore daha erken staj yerinde olunur, hem de saatlerce toplantida kaliriz. Bu yuzden tum enerjinizi sabahtan somurmeye baslarlar. Fakat bugun tam tersi ogleden sonra tum enerjim suluk gibi uzerime yapisan bir gucle benden alindi, cekildi.

Normalde ev odevlerini takip etmek, yardim etmek, sinava calistirmak ve calistiktan sonra onlari sinava sokmak stajda en sevdigim is diyebilirim. Cunku onlara faydali bir sey yaptirmak(bazen zorla da olsa, sonrasinda aldiklari notlarla ise yaradigini, yaradigimi gormek beni fazlasiyla mutlu etmeye yetiyor.

Daha once anlattigim cocuklarimdan biri, yani manevi kizimin carsamba ingilizce sinavi varmis. Once onu calistirmak istedim. Normalde calismakta hic zorluk cekmeyen, hemen ogrenen hatun bu sefer fazlasiyla zorlanip, caninin istemedigini soyledi. Biraktim ben de, ama uzuldum de. Tabiyki insandir, cani istemeyebilir sorun bu degil. Ama onu ilk defa boyle gormek beni nedense uzmedi degil. Bir seylerin ters gitmesinden korktum belki bilmiyorum. Gecen haftaki beraber ogrendigimiz dersten de 10 aldigini duyunca ben gayet hevesliydim yine 10 almasi icin yola koyulmaya..

Baska bir cocukla ilgilenmeye basladim. Cocuk ailesinden siddet gordugu icin ailesi mahkemeye verilmis, muhtemelen bir kac ay sonra cocuk haklarindan dolayi evden alinacak. Annesi bugun kurumdaydi. Haliyle cocuk gergin ve isteksizdi. Buna birde ADHD eklenince ve ilaclarini almayinca aldigi hali gozunuzde canlandirabilirsiniz.
Neyse ki tum sabrimla adeta kitabi onun kafasina sokmak icin kendimi heba ettim. Bir site var, kelimeleri yaziyorsun, karsiligina anlamlari. Sonra kendini o sitede sinava sokabiliyorsun. Buraya kelimeleri yazmasi, sonra claismasi gerekliydi. Yazmamak, farkli sitelerde dolasmak icin her seyi yapti. Yanina oturup cocuk gibi onu yapma bunu yap diye kac defa soyledigimi hatirlamiyorum bile. Sen benden nefret ediyorsun, senden nefret ediyorum sozlerini de kac defa duydugumu anlatmayayim. Rusvet teklif edip, 5 euro vereyim, sen bana yaz dedi. Benden istedigini alamayinca baskalarina sordu fakat ona da ben izin vermedim. Sonunda sen yaz ama ben de baska derse calisayim dedi. Bu teklifi degerlendirip onu yanima oturttum. Bir yandan yazarken bir yandan onu takip ediyor, dikkatinin dagilmasina izin vermiyordum. Sonunda verdigim emege aciyip aslinda calismasi gereken baska bir sinavi olmadigini soyledi ve elimden alip yazmaya basladi. Aslinda sinavi olmadigini tahmin etmistim fakat dogruyu soyleyecegini de biliyordum. Yanilmadigim icin mutluyum aslinda.

Bugun kurumda kapi onunde bazi cocuklar bir birine girmis, bir yandan biri agliyor, bir yandan baskasi kavga ediyor derken ortada benden baska ilgilenecek kimse kalmadi ders calisan grupta. Ilk defa yalniz grupta kalacaktim ve ilk defa her sey guzel gitsin, hic bir problem olmasin diye dua ettim icimden.

4 erkek bilgisayar arkasinda ve 3u ders calisiyor, biri oyun oynuyordu. Oyun oynayan cocuk ilk okul son sinifta ve yanindakine regl olmanin ne oldugunu sormus. Bunun uzerine yanindaki diger erkeklere soyleyip dalga gecmeye basladilar. Bir yandan bunlari uyarirken diger yandan ders calistirmaya calistigim cocuk ayaga kalkip bu cocugun uzerine yurudu, boynundan ve bileginden tutup, sIkIstIrIp salakca saldirmaya basladi. Araya girsem de nafile, coktan is isten gecmisti. Oturan ilk okul cocugu coktan sinirlenip, aglayip kosarcasina uzaklasmisti. Arkasindan gidemedim ama sukur ki giden olmus.

Enerjimin sonuna kadar cekildigini dusunup, hayal kirikligina da ugramisken eve geldigimde ikinci bir sokla karsilastim. Kardesim dun deli gibi ogrendigi, kontrol de ettigim sinavinda sadece 2 soru yapmis. Nedeniyse bilemedigi soruda uzun sure kalip, atlamasi gerektigini unuttuguymus. Kendim sinavdan zayif olsam bu kadar icim acimazdi sanirim. Ilk defa planli programli, istekli ve keyif alarak calisip ustune sinavini yetistirememis olmasi hem kendisinin moralini bozdu hem de benim. Yarin da sinavi olunca bunlarin ustune tuz biber ekti. Morali bozuk oldugu icin isteksizligini calismasina da yansitti. Normalde 5 dakikada ezberleyecegi kelimeleri aklina sokmak icin abartisiz 3 saat calismisimdir. Tekrar sevkinin yerine gelmesi, ogrenmek, calismak istemesi icin iyi not almasi gerekiyor cunku.

Bunlarin hepsinin uzerine kendimce kendime yaptigim rapor yazma plani suya dustu tabiyki. Hangi birine uzuleyim, kendimde mi suc arayayim bilmiyorum ama bugun hakikaten verimsiz bir gundu. Kimseye bir sey veremedigim gibi, kendime de faydam olmadi. Bunlardan ne gibi bir ders cikarmam gerektigini de bilmiyorum ustelik fakat buyuk beklentilerle gune baslamamali, her sey iyi giderken kotu de olabilecegini ogrenmeliyim sanirim.

Umarim yarin telafi sansim olur…

Bu aralar ile baslayan cumlelerimi sevmiyorum ama kullanmadan da edemeyecegim. Kendimi yazmaktan aciz, iki kelimeyi yan yana koyup cumle kuramayan biri gibi hissediyor, aynen yasiyorum da.
Her gun aklimda bir ton konuyla aksami etmek ama gunun sonunda hic birini kelimelere dokememek kadar kendimi kotu hissettiren bir sey yok su aralar. Isteyip yapamamak koyuyor daha cok insana.

Yazamadigim gibi konusamiyorum da. Canim dinlemek istiyor sadece. Bazen o bile degil, salak salak monitore bakmak, kendi kendime sakinlestirici hafif muzikler dinlemek, bazen bir diziden gelen sesleri dinlemek ama takip etmemek, kendimle bas basa kalmak su ara en ihtiyac duydugum sey sanirim.

Hayatim oyle calkantili degil. Tek duze, yine ayni duzen devam ediyor. Sadece beynim yorgun gibi. Beynimde cok sey var planladigim ama bir turlu gerceklestiremedigim ama en kisa zamanda yapmak zorunda oldugum. Birken iki oldu, ikiyken uc, ucken dort, dortken bes, besken alti, altiyken… Arttikca artiyor daha ben ilkini gerceklestirememisken. Sanirim beni gerip beynimi mesgul eden sey de bu. Yapmamamin nedeni kendimle alakali nedenler degil. Ustelik planlar da yapiyorum gerceklestirmek icin, fakat hep son dakika gollariyla planlarim iptal oluyor. Bense yapamamamdan dolayi uzerini cizemedigim icin kendime kiziyor, daha cok geriliyorum. Bunlari dusunurken hic bir sey aklima gelmiyor, kabuguma cekiliyorum.

Gecenlerde aylardir gormedigim eski bir arkadasim geldi calistigim yere. Yuzum gulumsedi. Hatta hacdan dedem geldi gibi mutlu oldum derler ya, bir kac gun etkisinden kurtulamadim da. Bir yandan calisip bir yandan muhabbet ettim. Yazin evlenecegini duydum, eski arkadaslardan haberler aldim derken bulusmak icin gun ayarlamaya kadar gitti is. Ne varsa eskilerde var derler ya, hakkaten oyle sanirim.
Bunun yaninda dostum diyebilecegim bir arkadasim aradi bugun, hal hatir sordu, bulusma icin gun sordu derken bugunu de gecen cumartesi gibi guler yuzle kapamayi bildim.

Ihtiyacim olan seyin aslinda kendi kabuguma cekilmek olmadigini, sadece deger verildigini hissetmemin bana destek ve yardimci olacagini anladim.

Bu aralar istedigim tek sey planlarimi gerceklestirebilmek, tek tek uzerini cizebilmek heralde. Kafam bosalsin hic bir sey dusunmeyeyim istiyorum. Hissettiklerimi, dusunduklerimi yazabileyim istiyorum. Elime guc gelsin istiyorum.

Blogumu ihmal ettigim icin kendime cok kiziyorum ama duzeltmek, yazabilmek icin her seyi yapacagim tekrar. Biraz bana, biraz bloguma sabir…

Tabiyki fiilen henuz degil, manevi cocuklarim oldu:)

Stajda bana iki cocuk verilecegini soylemistim yanilmiyorsam daha once. Bugun resmi olarak hangi cocuklari zimmetime gecirecegim belli oldu. Dusunup tasinip kararlasip fikirlerini soylediler. Ogrenmeden once heyecanliydim elbette. Anlasabilir miyim, acaba beni sever mi, sevmezse, istemezse ne olur gibi fikirler vardi daha cok. Kendi memnuniyetimden cok cocugun ozel hayatina mudahale edecegim icin beni sevmesini, istemesini istedim. Bunun problem olmadigini soyleseler de kimlerin oldugunu ogrenince az da olsa rahatladim.

Biri kiz, digeri erkek iki cocugum oldu. Kiz olanini surekli sinavlarina calistiriyor, muhabbet ediyordum. Yani ben benim icin kolay olacagini dusundugumden vermezler saniyordum. Kizin hala hangi problemle oraya geldigini cozemesem de, bugun ogrendim. Aile problemsiz (baba agir hasta), okulda hersey yolunda, davranis super. Ailenin gonderme nedenini sordugumdaysa ilk okuldan ortaokula gecis donemini saglikli atlatmasi ve okulda yukselmeye calismasi, sosyal olmasi icin gonderilmis. (sessiz, sakin, kendi halinde bir hatun) Bugun yuvarlak masa toplantisi yapip kendisine soyledik, memnun oldugunu soyledi, sevindim. Pisman etmem isallah:)

Diger cocugu gormedim henuz. Baslangicindan itibaren gelisimini izleyebilmem icin gruba yeni katilacak birini vermeyi uygun gormusler. Cocuk Fas`tan yazin gelmis. Hollandacasi yok denecek kadar az. Anne baba ayri ve cocuk babayla birlikte yasiyor. Kardeslerinin yarisi Fas`ta. Baba ex bagimliymis. Kurtuldugu soyleniyor fakat ne derece dogru gorecegiz.  Bu cocugu henuz gormememe, davranis bozuklugu olup olmadigini bilmememe ragmen aldigima mutlu oldum. (pisman olmam umarim). Cunku gelisimini baslangictan itibaren gozleyebilecegim gibi, dil ve ulkeye alismaya calismasindan dolayi cektigi iskenceyi yasamis biri olarak fazlasiyla biliyorum. O yuzden destek olabilecegime inaniyorum. Ama nasil iletisim kuracagim onu hala cozemedim:) Umarim davranisi duzgundur de istedigimi ona verebilip, rahatca bu donemi atlattirabilirim.

Bu iki cocugumun aile, okul ve kendisiyle tum  gorusmelerini yapacagim, (malesef) gelisim raporlarinda da katki saglamam beklenecek, belki yazacagim da bilmiyorum. Tabiyki bunlarla ilgilenirken diger cocuklarla da ilgilenmeye devam edecegim ama bu ikisi beniimmm, daha cok ilgi gosteririm(a). Sorumluluk almaktan mutlu olan benden baska biri var midir bilmiyorum:)

Umarim guzel gunler beni bekler, umarim uzulmem, umarim uzmem, umarim uzulmeyiz:)

Hayirlisi olsun artik:)

Aklimda bir cok konu varken yazAmamak, yazMAmak, firsat bulamamak, yaratmamak… Hepsi mevcuttu bende su bir haftalik donemde.

Daha once bahsettigim gibi onumuzdeki sali raporumu teslim etmem gerektigi icin gecen sali gunune kadar bununla ilgilendim. Daha sonra bununla pek fazla hasir nesir oldugumu soyleyemem.

Sali carsamba aksamlari daha cok uyumadigim gecelerin intikamini alirmiscasina dinlenmek ve bos durmakla gecti diyemeyecegim. Ama deme niyetindeydim:) Kardesimin sinav haftasi oldugu icin daha cok ona destek olmak, calistirmakla ugrastim bu hafta diyebilirim.

Stajimla ilgili iyi veya kotu bir gelisme yok. Ayni siradanligiyla devam. Sadece her gun 5-10 dakika gec kaldigim icin dikkatlerini cekmis, bu soylendi. Bildigim icin farkinda oldugumu, dikkat edecegimi soyledim. Bunun yaninda guven sarsici seyler olmadi degil. Bir seyler soylerken muhabbet esnasinda, a`dan z` ye soyledigim her seyin akillarda tutuldugu ve her seye dikkat edildigini farkettim stajdaki calisanlar ve ustum tarafindan. Bunu farkettigim icindir ki eski kendimi rahat hissetmem yerini biraz diken ustunde durmaya birakti diyebilirim. Yine de sogumamaya, gormemeye, unutmaya ama dikkat etmeye calisiyorum. Dikkat ederken kendimi kastigimi, soylediklerim yanlis anlasilmasin diye daha az konustugumu farkettim. Bunu bilerek onlarla paylasmayacagim, cunku haftaya sali okuldaki hocam durum yoklamasi icin staj yerime gelecek. Bundan sonra gecip gecmeyecegim belirlenecek. Gececegim soyleniyor ama guvenmek istemiyorum bu insanlara ne kadar gececegimi bilsem de bu hafta degisik bir seyler olmaz umarim bunu etkileyecek. Gecen cuma benim zimmetime verilecek iki cocuk belirlenecekti. Kimler bana verilecek cok merak ediyorum, korkmuyor degilim. Gorevlerim artacak, bu iki cocugun her seyiyle ben ilgilenecegim. Ikili konusmalar, ogretmeniyle iletisim, ailesiyle gorusmeler vs. Her sey benden sorulacak. Hayirlisi diyeyim…

Bunun disinda kardesimin toplantisi vardi gecen persembe aksam. Ogretmeni dikkat eksikligi olabilecegini soyledi. Duyunca sok oldum cunku stajda o kadar cocuga sunda bu hastalik vardir digerinde bu vardir derken gozumun onundeki cocuga ailemden birine bunu konduramadigim, daha once bunu dusunmedigim icin uzuldum. Internetten arastirdim, kardesime uyuyor. Okul psikologuyla gorusuldukten sonra ne var ne yok ogrenecegiz. Yine hayirlisi diyerek atliyorum bu kismi..

Gectigimiz cuma  icin arkadasimla bir hafta oncesinden sozlesmemize ragmen bulusamadik. Her bulusmak istedigimizde ya onun isi cikti ya benim. Bu sefer o hastalanmis, yine ertelendi:) Buradaki tek arkadasimla neredeyse 4 aydir gorusmuyoruz. Yalnizligim depresti:) Neyse ki ablam yegenimle beraber cuma gunu bizdeydi. Bazen ablami “abla” gibi gormesem de, yegenimi icime sinerek kucagima almasam da cocuk gormek ve sevmek guzeldi. Insan bir once evlenip dogurmak istiyor sanki:)

Cumartesi klasik is sendromu yasadim. Bu sefer daha cok patronun dertlerini dinleyip onu rahatlatmaya calistim. Fazlasiyla yogun bir gundu. Sukur ki atlattim…

Pazar, yani dun (ya da uyumadigim icin hala bugun) alisverise ciktim annemle. Eger cikmak zorunda degilsem yagmur yagdigi bir gun ben asla disariya cikmam. Fakat bugun yagdigini bile bile ciktim, kendimle gurur duyuyorum bu yuzden:p Ceket almam gerekiyordu. Istedigim gibi bir sey bulamasam da eli bos donmemek icin aldim fakat onumuzdeki ay tekrar cikip istedigim gibi bir seyler bulmaya calisacagim. Kismet diyeyim, belki bulurum:)

Yarin staja gidecegim, 10 da toplanti var.  Evden erken cikacagim bu sefer, isallah amin:)

Yazacak cok seyim var fakat bugun yarin yazabilecegimi sanmiyorum sali gunu raporun son halini teslim edecegim. Sonrasi Allah kerim. Umarim rapordan da stajdan da gecerim…

Aslinda her sey cocukken soylenen ” goz hakki” bahanesiyle baslar. Buyudukce bu aliskanlik yerini acimasizca hirsizliga birakir. Kimine gore macera, kimine gore ortama uyma, kimine gore sahip olmak istegi ama olamadigi icin kolay yoldan ulasabilme gudusu… Aslinda boyle baktigin zaman bir hirsizi suclu bulamiyorsun. Kaldi ki bunu yapan cocuksa gozunde bu nedenler daha hafifletiyor sucu. Yanlis olmasina ragmen… Bu nedenledir ki 18 yasina kadar isledigin suclar “cocuk” sayildigindan siciline islemiyor ya da 18inde sifirlaniyor.

Onceki yazimda dun staj yerinde tirmanmaya gittigimizi anlatmistim tatil munasebetiyle. Bir ara kizlardan biri bana gelip sesizce ” oradaki kiz cantadan para caldi, yazik muhtac heralde” demesiyle irkildim. Kimseye soylememem konusunda da benden rica etti. Fakat boyle bir seyi nasil gizleyebilirdim ki? Cok gel git yasadim, bir yandan ilk defa guven kazanip bir sey anlatilmanin mutlulugunu yasarken bir yandan da baskasina anlatarak guvenini zedeler miyim diye dusuncelere daldim. Fakat gizleyemezdim, onemli bir konuydu. Stajimla ilgilenen kisiyi  kenara cagirarak durumu anlattim. Bana anlatan kizla konusmak istedi, ama kiz bir sey yok diyerek anlatmak istemedi. Stajimla ilgilenen kisi de benden rica etti bir kez daha konusup ogrenmem icin. Konusmayi denedigimde cevap alabilmek ve guvendigini gormek cok hosuma gitmisti. Soylediklerini ve calinan miktari soylemesiyle bugun staj yerinde bir kosturmaca yasandi olayi cozmek adina.

Bugun kalabalik bir program bizi bekliyordu, en zorlu cocuklar bir arada ve bunlari zapdetmek gercekten zordu. Gorevli olarak toplam 6 kisiydik ve cocuk sayisi 17 kadardi. 6 gorevliden 3u surekli cocuklari kenariya cekip sorguya tutuyor, bir birleriyle konusup anlasmalarini engelliyor, diger uc kisi de grubu zapdetmeye calisiyordu. Bana dun caldigini soyledigi kiz ilk olarak sorguya cekildi ve itiraf etti. 40 euro calinmis toplam. 20 euro biri, 10ar da iki kisi almis parayi. Bunun yaninda bir de iphone calinmis.

Cocuksan eger yakalanmissan, digerlerini ele vermek daha kolaydir. Basit mantikla yalniz gitmezsin en azindan b.k yoluna. Bu nedenledir ki ilk sorguya cekilen kiz diger iki kisiyi de  ele verip iphonun kimde olabilecegi hakkinda fikrini de soyledi. Iki kiz inkar etmelerine ragmen adlari verildigi icin sonunda itiraf edip parayi getirmek uzere anlastilar. Tabiyki bu kadar basit degil, ailelerle gorusup,onlari cagirarak…

Sira iphone`a gelmisti. Bunu bulmak biraz iskence doluydu ki tum gunu rezil etmenin nedeni de bu lanet olasi iphone idi. Baslangicta erkekler bizleri salak sanip internette ikinci el satis yapan siteleri gezerek fiyat arastirmasi yaparken, diger yandan el altindan fiyatta anlasmaya calisiyorlardi. Ne yaptiklarini sordugunda ise oyun hakkinda konustuklarini soyluyorlardi.

Hepsi tek tek sorguya cekiliyor, hepsi inkar ediyor, hepsi uc maymunu oynuyorlardi. Sira caldigi soylenilen erkek cocuguna geldi. 3 kiz da bir birinden bagimsiz bu cocugun adini verince en cok uzerine gidilen kisi elbette buydu. O kadar inkar etti ki, ben bile bir sure sonra inanmaya baslamistim yapmadigina. Polis gelip arama yapacagini duyunca tutustu ve suclandigini iddia etmeye basladi. Babasi sopayla dovermis, boyle de babadan korkan bir cocuk. Kendisinden cok ailesinin dusecegi duruma uzulen ama calarken bu aklinda nedense olmayan ve surekli inkar eden bir cocuk… Bunlar yasanirken salonda sandalyeler havada ucusuyor, masalar yerlere atiliyor,  buldugu her seyi firlatiyor, bagiriyor ve agliyor… Bu durumda 17 kisiyi nasil zapdedersin 2-3 kisiyle buyuk bir soru. Lakin zapdedilemedi. Gruplara bolunerek farkli ortamlara dagitildi. Bu cocugun bulundugu yerde oldugum icinde sukrediyorum kafama sandalye yemedigim icin(:

Neyse ki cocuklar eve gonderildikten sonra annesi ile konusuldu. Annesi ilgilenecegini soyledi ve ayni anda cocugu afedersiniz donuna kadar soyup iphone`u buldu. Tum gun boyunca camasirinin icinde saklamis…

Hal boyle olunca donen geyikleri ve gunun yorgunlugunu nasil attigimizi anlatmayayim:) Kimse o iphone`u eline almak istemedi. Gorevlilerden biri eve gidip iphone`u teslim aldi. Fakat yanina dezenfekte edici kremi ve bir suru peceteyi de beraberinde goturerek(: Hala aklima geldikce tiksiniyorum.Muhtemelen bir sure iphone bana sadece bunu hatirlatacak ve tiksinecegim ama olsun:)

Sonuc itibariyle birilerinin guvenini kazanmis olmak cok hosuma gitti. Sanirim hirsizliktan once benim bu olayda donum noktam buydu. Umarim bu hissi coguna verir, guvenlerini kazanirim:) Beni sevmeleri onemli degil, yeter ki guven duysunlar bu daha onemli:)

Neyse ki boyle bir staj deneyimi daha yasadim, bakalim daha neler gorecegim:)