O minik kuresinin icinde gizlendigi hayranlik uyandiran goruntusuyle etkiler insani. Eline alir, biraz sallar, tersine cevirir karin akisini izlersin. Dusledigin bir kis gununu animsatir sanki. Bazen yalniz, bazense sevdiklerinle gecirmek istedigin.

Bilir misiniz, cocuklugumdan beri nerede kar kuresi gorsem atladigimi, hemen sallayip ve ters cevirip, onu izlerken hayale daldigimi? Hatta kucukken odama kocaman bir tane alacagim, karsisina oturacagim derdim. Hic buyugune rastlamasam da, gorsem alacagima eminim.

Kar kuresi misali hayatim olsun isterim. Disaridan bakinca buyuleyen, sallaninca hemen kendine gelen,hic bir seyden etkilenmeyen, tersten bakinca bile insani kendine hayran birakan bir hayat. Karlar basimdan akarken bile sicakligini icimde hissettigim huzurlu bir kure, huzurlu bir alan. Merkezinde ben, yanimda sevdiklerim. Disinda bizi koruyan bir cember ve omur boyu mutluluk.

Guzel olurdu be…

Uzun zamandir heyecanla bekledigim calisma arkadaslarimin staj degerlendirmesi bugun sonuclandi. Yaklasik iki saat suren toplantida tum nokalariyla basindan sonuna stajim incelendi. Genel olarak pozitif dusunseler de, calismam gereken bazi noktalar var. Yine de bana guvendiklerini ve boyle giderse staji gececegimi soylediler. Heyecandan dilimin dolanmasi mi ararsiniz, sandalyede sekilden sekile girmeyi mi? Baskalari tarafindan degerlendirilmek, kendi fermanini baskasinin yazmasi kadar insani geren baska bir sey yok. Sukur ki atlattim. Sirada pazartesi gunu okulumda gerceklesek staj degerlendirmesi gorusmesinde. Umarim bunu da iyi sonucla atlatirim. Bugun raporumu teslim ettim, geri almamayi umuyorum. Hayirlisi.

Neyse…

Aslinda anlatmak istedigim bunlar degil. Bugun gorusmede calisma arkadaslarimdan birisi kafamin surekli mesgul oldugunu, surekli bir seylerin planini yaptigimi, okul, anne, kardes, staj derken kendini hic mi dusunmuyorsun, bu kadar dusunce icinde hic mi bogulmuyorsun demesiyle duraksadim. Bunlar arasinda sen neredesin, kendin icin neler yapiyorsun, kendini unuttugunun farkinda degil misin diyerek ekledi. Soyleyecek bir seyim yoktu, hakliydi. Aglamamak icin kendimi zor tutup, havaya bakip, yutkundum. Haklisin dedim.

O andan itibaren dusunuyorum yasadigim hayatimda kendimi nereye koyup, kendim icin ne yapiyorum diye. Dusunuyorum, bulamiyorum. Bulamadikca kendimi bos goruyor, sanki varken yokmusum gibi hissediyorum. Hayatimin merkezine ben haric herkesi oturtmusum. Kendimi baskalarina karsi o kadar sorumlu hissediyorum ki, kendimi unutuyorum.

Bu konularda bir kere konusmayi denedim, bir daha da konusmamistim kimseyle. Baskasindan duymak, ustelik beni o kadar yakindan tanimayan birinden bunlari duymak iyi gelmedi. Belki benim tekrar uyanmami sagladi ama yine de neler yapabilirim, nasil kendimi hayatimin merkezine oturtabilirim bilmiyorum.

Neredeyse ruhum, onu geri istiyorum.

Susmak, suskun olmak istemek, dusuncelerimin donmasi, kendi kendime konusmak, kendi kendimi dinlemek, cemberimin disina cikmamak, anlasilamamak, yalniz kalmak, yalniz hissetmek. Daha da saymadigim bir suru sey icindeki bulundugum durum. Hayir, bunalimda degilim. Bunalimda olsaydim bu kadar bilincli olmazdim. Etrafimda olup bitenlerin farkinda olup, tepkisiz kaliyor, tepkisiz de kalmak istiyorum. Nedendir bilmem. Belki tasidiklarimin uzerine daha da eklenmesinden korkmamdandir. Kendi canimi kendimin acitmasini istemememdendir.

Evet, sanirim buhranlardayim.

Kendi kendime yetisemedigim gibi, ne saatleri yetirebiliyorum kendime, ne de etrafimdakilere yetisebiliyorum. Sanki sahaya 1-0 yenik cikmisim gibi, surekli top pesinde kosturup, surekli yedigim o golun hincini almak istercesine gol ariyorum. Zorluyor beni. Yoruldugumu hissediyorum. Anlasildigimi da dusunmuyorum ustelik. Herkesin kendi derdi var ya “guya”, anlatmakta istemiyorum bu yuzden kimseye tasiyamayacagi yuku vermemek icin. Onlari dinledigimde ise “bu muymus kivrandigin” diyorum icimden.

Yoruldum ben. Kosturmacalardan, yetistirmecelerden, surekli gozlerin uzerimde olmasindan ve hatamin aranmasindan, benden beklenilenlerden ama alamadiklarimdan, hakettigim seyleri yasayamamaktan, hatta hakettigim hic bir seyi alamamaktan.

Yazının tamamını okuyun »

Oysa ne kadar da alismistim ona. Her an ulasabilmek, beraberken gulmek, eglenmek, dertlesmek, gezmek, alisveris, dedikodu yapmak, gelecege dair planlar yapip hayaller kurmak, aaahlar cekip, doyasiya ozlem gidermek… Onun bana yaninda olamayisimin isyani, benim ona birakip gittigi icin kahretmelerim. Sonunda tatliya baglayip  kaldigimiz yerden devam etmelerimiz…

Buraya  ayni yil geldik, ayni okulda sinava girdik, sinava girdigimiz okulda tanistik. Ayni seviyeyi alip, ayni okula, ayni sinifa dustuk. Beraber okul degistirdik, ayni zamanlarda asik olduk. Ailesini ailem kadar sevdim, birbirimiz icin baska olduk.

Ama dostum bugun beni birakip gitti yasamini kaldigi yerden devam ettirmeye, Turkiye`ye. Kizgin degilim ona, ama mutsuzum. Oysa gelecegini haber verdiginde gunleri saydigim gunu dun gibi hatirliyorum. Gunler ne cabuk geciyor anlamiyorum. Varligina yine o kadar alismisim ki, yokluguna alismam zaman alacak.

Her gorustugumuzde yuzumuzden gulucuk eksik olmayan biz, bugun sadece bir birimize bakip, goz kacirdik. Biliyorduk olacaklari. Saatleri sayiyor, o anin cabucak gecmesini istiyorduk. Kalkmak istedim son yarim saat icerisinde. Annesi beraber havaalanina gidip gecirebilecegimizi soyleyince, gidisini gorursem daha cok koyar deyip kalktim hemen yerimden, gozlerim dolarak. Veda sirasi ona gelmisti. Sarilmamiz ve yaslarin damlamasi ayni saniyeler icinde baslamisti. Ne o, ne de ben aglamamizin gorunmesini istemedigimizden ailesine iceri girmelerini soyledi ve o an ne o daha fazla sessiz goz yaslarina karsi koyabildi, ne de ben. Birbirimize sozler veriyor, sIkI sIkI sariliyorduk. Arkama bakmadan bir anda donup merdivenlerden kosmaya basladim. Indigimde gordum ki balkondan beni izliyor, dikkat etmemi soyluyordu. Kostum, bir an once yokluguna alismak istedim, sanki o hic gelmemis gibi…

Yazının tamamını okuyun »

Nasil asacagimi bilmedigim bir problemle karsi karsiyayim. Baslangicta rahatsiz ettigini hissetmeyip, hosuma bile gitmis olsa da, artik bunun gercekten problem oldugunu dusunuyorum.

Eve geldigimde yemek yedikten yarim saat sonra basimi nereye koyarsam koyayim siziyorum. Basimi koymasam bile siziyorum isin kotusu. Baslangicta yorgunluktan oldugunu dusunuyordum. Aslinda etkisi de var fazlasiyla. 18.30`a kadar stajda ayak ustunde kalip, hem kafa hem fiziken yorulup eve gelince dinlenmek istemek kacinilmaz oluyor. Ama artik yorgunlugun kenara itildigi, bunun tamamen bagimlilik, aliskanlik oldugunu farkettim. Uyumamayi denedigim gunlerde bile 15 dakika gozlerimi istem disi kapamisimdir. Bu bile iyi gelmistir. Uyumaktan kastim ustelik dort dortluk uyumakta degil. Yarim saat, onbes dakika ya da en fazla bir saat, belki bir bucuk.

Ama uyandigim zaman saati ilerlemis gormek ve gunun geri kalaninda bir sey yapmaya zaman bulamamak benim canimi cok sIkIyor. Eve geldim yemek yedim derken saat 19.30 oluyor. Uyumaya yeltenme asamasi 20.00 ve uyuma uyanma kendime gelme asamasi da 21.00, 21.30 en fazla. Uyandigimda kardesimin derslerine yardim ediyorum, biraz oyalaniyorum derken saat 23.00 oluyor yaklasik. Bu sefer canim hic bir sey yapmak istemiyor. Basladim baslayacagim derken saat 24.00 oluyor. En keyif aldigim saat diliminde istesem de yapamiyorum yapmam gereken seyleri. Gece oluyor, tam baslayayim derken saate bakinca hevesim kiriliyor, uyuyayim bari yarin erken baslarim diyorum. E bu yarinlarin da sonu gelmiyor. Ne vucuduma soz gecirebiliyorum ne de bu aliskanligimi yenebiliyorum. Gecmiste de basima gelmisti bu. Yillarca devam ettirip, ite kaka ogrenmistim uyumamayi. Cok zorlanmistim bunu birakmak icin ve suan ne kadar sIkIntI cekecegimi, nelerle cebellesecegimi bildigimden gozum de yemiyor. Hafta sonu kendime soz verdim, eve gelince uyumayacagim diye ama yine beceremedim ve yapamamak hevesimi kiriyor fazlasiyla. Bu hafta kararlar alip denemeye yeltenmeyecegim. Cumaya rapor yetistirmem lazim. Ama sonraki hafta gerekirse enerji iceceklerini, kahveleri bu gucsuz, soz dinlemeyen bunyeye dayayip bu aliskanliktan kurtulacagim.

Umarim basaririm:/

(Not: Yazacak cok seyim var ama cumaya kadar ihmal edebilirim gibi gorunuyor blogu, yazi yetistirmem gerekiyor:( )

Kiminin kabusu, benim gibilerininse olmazsa olmaz dilegidir bu. Dusunmesi bile ruhumu oksamaya yetiyor diyeyim, siz anlayin okulun beni ne kadar hafiflettigini, moral verdigini:)

Bu hafta 3 gun 5-6 saatlik konusma teknikleri kursu aldim okulda. Bu da bana stajdan kaytarma icin super bir firsat oldu aslinda. Surekli rollere girmek ve bunlari oynamak benim kabusum olsa da, sanirim bu korkumu yenmisim ki cok fazla kivranmadim:)

Sunu farkettim, yas ilerledikce, sinif atladikca derslerde en munzur ogrenci bile ciddilesiyor, ogrenme askiyla yanip tutusuyor o an. Lise yillarim ve universitenin 1. sinifi neredeyse ayni haylazlikla gecerken, 2 de daha da azalip 3. sinifta herkes dersiyle hasir nesir oluyormus. Dersten bu kadar zevk aldigimi ilk defa farkettim.  Belki konu hosuma gittiginden ya da anlatan hocanin (aile terapisti) alatim tarzindandir emin degilim. Ama derste ders aldim, ogrendim, uyguladim. Bunun garip bir heyecan verici tarafi var. Bir yandan hemen okulu bitirip calismak, uygulamak isterken, diger yandan daha cok ogrenmek istiyorsun, hepsini deyim yerindeyse beynine yapistirmak istiyorsun.

Ders aralarinda yere oturup kalorifere sirtimi dayayip cay icmek,  hic animadigim ama yuzune bolumden asina oldugum kisilerle bile her konudan konusabilmek cok guzeldi. Sanirim ben okul hayatimi ozlemisim, staj bana herseyden once bu dersi verdi. Hatta 5-6 saat ust uste ayni dersi almak bile ilk defa bu kadar hosuma gitti:) Hatta sabahin korunde zorlanmadan uyanip okula gitmenin de mumkun oldugunu gordum kendimde.

Anladim ki henuz is hayatina atilmak icin cok erken. Yasim ne kadar kemale erse de ben okumak istiyorum omrum boyunca. Her gun ayni yuzleri gormek, her gun ayni muhabbeti etmek, her gun ayni problem uzerinde konusmak beni bogmus. Okulun renkli ama kendince yogun hayatini ozlemisim. Eger bir gun calisma hayatina atilirsam kesinlikle baskalariyla beraber ya da bir kurumda, bir hastanede birilerinin egemenligi altinda calismak istemiyorum. Ya kendi yerim olacak (belki yanimda kafama uygun birisi ile), ya da bir cicekci dukkani acacagim veya bir cafe isletmecisi olacagim. Yeter ki az da olsa renkli olsun, yeter ki kendim sekil verebileyim yapacaklarima. Sanirim baskalarinin bana hukmetmesi ya da beni yonetmesi benim hosuma gitmiyor.

Sukur ki hala ogrenciyim ve malesef yarin okulda son gunum. Pazartesi  cileli stajyer staj yerine teslim olacaktir.

Bunaldim, daraldim. Belki coguna gore aciklamasi bu, belki ben de buna inandim, inandirdim kendimi. Bilmiyorum…

Normalde tepki vermedigim seylere tepki verir oldum. Hassastim, daha fazla hassaslastim. Cabuk aglar, sulu goz haline geldim. Normalde de goz yaslarima hakim olamayan biriyim ama bunu bile yakistiramiyorum kendime su an. 

Dusunuyorum, dusundugum seyi degil, tam tersini dile getiriyorum. Beynimle dilim arasindaki mesafede bir kopukluk hissediyorum. Dalginliktan midir bu bilmiyorum ama rahatsiz ediyor beni.

Konsantre olamiyorum hic bir seye. Elime aldigim isleri artik tamamlayamiyorum. Normalde aldigim isi bitirmeden uyuyamazken, uzerimde bir bosvermislik var. Bu bana ne kadar koyuyor anlatamam. Zorlaniyorum dikkatimi toparlamakta. Aklim surekli baska yerlerde.

Her konuda elestriyi kaldirabiliyorum ama dogru yaptigimi dusundugum seylerde elestiriyi kaldiramadigimi farkettim. Hani bir onceki yazida staj gorusmemi anlatmistim ya, o gun bugundur hala aklimda. Nasil yenerim, nasil yaparim, neleri degistirebilirim diye dusunurken, aslinda kendimce dogru seyleri yaptigimi farkettim. O yuzden elestiriyi sindirmekte zorlandigimi gordum. Ozellikle sunu neden demedim, bunu neden demedim diye icim icimi yiyor bu gibi durumlarda. O an, yasadigim sokla ve korkuyla soylenilenleri kabul ediyor, degistirme vaadleri veriyorum ama sonrasinda dusundugumde pisman oluyorum bu “pisirik” halime. Nedir bu basarisizlik korkusu bende? Ustelik basarili oldugumu dusundugum, emin oldugum konularda bile… Cocuklara basarisizlik korkusu naralari atarken kendim nelerle ugrasiyorum, bu cocuklara ben ne verebilirim diye dusunuyorum son gunlerde. Insan kendi yapamadigi seyleri baskasina nasil aktarir? Verimli olmayacak demek istemiyorum cunku kendime guveniyorum, guvenmek istiyorum. Belki onlari gorerek kendimde bir seyler degistiririm kim bilir?

Haksizliga gelemiyorum. Normalde de bu boyledi fakat bunun arttigini, haksizligi gordugumde normalden daha fazla tepki verdigimi, kirici oldugumu, sevimsiz oldugumu farkettim. Ustelik herkes bu durumu kabullenmis durumda. Bu durumdan bile tiksindim. Soyleyin bana bu tur seyleri, torpuleyeyim gerekirse.

Konusamiyorum.

Yazının tamamını okuyun »