Gok gurultusunden korkan ben, baska korkularımın da  oldugunu bılmezdım. Bır evde yalnız kalabılecegıme ınanırdım ama yapamıyormusum. O kadar alısmısım kı evde baska sesler duymaya, yalnızlık, hele de kocaman bır evde tek basına kalmak benı cok urkutuyor… Cok korkuyorum. Eve gırer gırmez kapıları kılıtliyor, camları bıle acamıyorum su yaz gununde. Yatma vaktı geldıgınde ise…

İste asıl ıskence o zaman baslıyor. Gozlerımı acamıyorum, actıgım an kendı golgemden bıle korkuyorum. Perdenın aralıgından gelen ısıktan tut, kapının oradakı hafıf koyuluk… Hepsı urkutuyor benı. Yalnızlıktan korkuyorum, tek basına kalmaktan, tek basına olmaktan korkuyorum.

Annemı ozledım ben. Gecelerı yururken ayak seslerını duymayı, arada bır seslenmesını ozledım. Kardesımın sabah yaptıgı  gurultulerle uyanmayı ozledım. Yalnız olmadıgım gunlerı ozledım…

Uyuyamıyorum, uyanamıyorum, evden cıkamıyorum ama evde de kalamıyorum. Artık buyudum, koca kız oldum ama hala korkuyorum. Annemın yatagında yatarak annemı yanımda dusluyorum, yetmıyor. Yanımda olsun ıstıyorum.

Hanı buyumustum?

Kandırılmısım. Su an bunları yazıyor, yatamıyorsam tek sebebı korkum. Korkumu yenmek ıstıyorum ama beceremıyorum. Nasıl gececek bılmıyorum, evde yalnız kalmak ıstemıyorum.