Daha kacinci kez bu konuda sikayet edecegimi inanin ben de bilmiyorum. Hayatimin her evresinde ozlemlerimin tavan yapip, oradan hic inmedigini daha once de anlatmistim. Yine bu duygunun en ust seviyelerde oldugu, ya da olacagi bir durumla karsi karsiyayim. Bu kez problem ben de mi ben de bilmiyorum.

Haftaya Turkiye`ye gidiyorum, tatile. Fiziken belki az seviyede olsa da, zihnen fazlasiyla yoruldum. Staj, stajdaki sorunlar, ev isleri, okul, kendi islerim derken artik daha fazlasini yukleyemeyecek duruma geldim. Kafamdakileri bosaltmak, okulumun son yilina daha duru bir beyinle girebilmek icin Turkiye`ye gitmek istedim. Bunu hakettigime inaniyorum en azindan.  Annem ve kardesim benimle gelemeyecek bazi ozel nedenlerden dolayi. Bir yanim eksik gidecegim icin tam sevinemiyorum bile. Bileti gec aldim ki, annem halimi gorsun ve kendisi teklif etsin. En azindan gonullu olsun gitmeme. Nitekim boyle de oldu. Kendisiyle beraber gittik almaya, kendisi teklif etti, kendisi gordu cektiklerimi. Ne gidecegim diye direttim, ne de onu gonulsuz gorup gitmek icin elimden geleni yaptim. Basindan o mesuttu, ben de oyle. Su an ayni seyleri dusunuyor mu bilmiyorum, emin olamiyorum.

Son bir haftadir uyumuyor, kendini disarilara atiyor sabahin en erken saatlerinde. Bana bir sey soylemiyor ama goruyorum mutsuzlugunu. O bunlari icinde yasarken ve ben gitme hazirligina bile baslamamisken benim icin valiz aliyor, gotureceklerimi ayarliyor, alisverisimi yapiyor. Bir an once gitmemi istiyor gibi bir hal takiniyor. Ama boyle de degil durum biliyorum. Belki o gunu beklemenin verdigi stres, bilmiyorum.

 Stres, yogunluk, bunalmak derken, gitmek istememin en onemli nedeni elbette sevgilim. Cok ozledim, burnumda tutuyor kokusu.  Belki bir omur strese dayanacak gucum var ama onun ozlemine o kadar dayanamayacagimi biliyorum. Yaninda olmak istiyorum, gozlerinin derinliklerinde kaybolmak istiyorum, doyasiya sarilip, doyasiya hasret gidermek istiyorum. Bunu hem onun hem de benim hakettigimizi biliyorum. Cok ozledik, cok sabrettik… Onu gorecegim icin sabirsizlansam da, dort dortluk sevinemiyorum iste annemi boyle gorunce. Hazirlanmiyorum, hazirlamak istemiyorum bavulumu. Bir yanim eksik kalacak yine sanki.

Biliyorum, gittikten sonra donus gununu hesaplamaya baslayacagim. Basta zorluk cekip, sonra donmek istemeyecegim bile. Annemler cok ozleyecekler ama sayili gun cabuk gececek. Peki o zaman bu cektiklerim niye? Neden bu gitmenin verdigi parttime mutluluk? Buradayken sevgilimi ozluyorum, oradayken annemleri. Ortasi yok mu bunun?

Isyan etmiyorum, sukrediyorum hepsi saglikli ve en kotu gunumuz boyle oldugu icin. Ama soruyorum hep, neden ben herkes gibi fulltime mutlu olamiyorum diye. Hep bir yanim eksik kaliyor, hep birilerini geride birakmak zorunda kaliyorum. Annem de ben de farkindayiz omur boyu yaninda kalmayacagimin. 3-5 yil sonra zaten kismetse evlenip gidecegim. O zaman neden bu ozlem? Hem aglarim hem giderim diyorum artik, yapacak baska bir seyim yok. Alismaliyim, alismali. Yillardir diger kardeslerime uzak yasayan annem neden bana ve kucuk kardesime bu kadar bagli diye kiziyorum bazen. Surekli yaninda olmak, surekli onunla olmak sanki ona bir hayat guvencesi veriyor gibi. Diger kardeslerim dunyanin obur ucuna gitseler anneme koymaz ama ben veya kardesim evden bir kac gun bile uzak kalsak annem bunalima girer. Belki yalniz kalma korkusu, onu da anliyorum. Ama onu yalniz birakmiyorum ki. Ben ileride baska bir ulkeye yasamaya gitsem de annemi yilda en az bir kez gormeden rahat edemem ki. Anlamiyor iste. Belki anliyor da kabul etmek istemiyor, bilmiyorum. Ama onu boyle gordukce ben mutlu olmuyorum. Belki sert gelecek ama onu mutlu etmek icin hayallerimden vazgecmem, vazgecemem. Yaninda kalamayacagim fikrine alismasi gerekiyor, tipki diger cocuklarinin yokluguna alistigi gibi…

Kendimi full time emekci gibi hissediyorum. Fulltime hasret cekip, parttime mutlu oluyorum hayatimin her evresinde. Bunu nasil asarim bilmiyorum ama belki bu durumdan hic memnun olmasam da buna alismam gerek.

Ozlemime kavusup mutlu olmaya giderken, mutlulugumu birakip ozleme kosuyorum. Iki duyguyu bir arada yasamak hep bir yanimi eksik biraksa da, sanirim mozasist bir bunyem var ki, bu iki duyguyu beraber yasamayi seviyorum.