Cocuk yapmak, iki bireyin ozgur iradesiyle karar verip eyleme donusturmesiyle olacak seydir normal sartlarda. Disaridan kimsenin buna iyi veya kotu sekilde etki etmesi hem imkansiz hem de mantiksizdir. Fakat bazi durumlar var ki, bu ozgurlugun elinden alinmasi kacinilmaz olan. Ne kadar ozel hayat celiskisiyle basbasa kalsam da bunlari yazarken, dunyaya gelen veya gelecek bireylerin hakkini dusunmeden edemiyorum.

Yine stajdan guncel bir ornekle konuya giriyorum. Ne kadar stajdan  alinmis gibi gorunse de, aslinda bu konuya ne kadar yakin oldugumuzu, gunluk yasamimizda  ne kadar cok benzer ornekle karsilastigimizi goreceksiniz.

14 yasinda bir kizimiz var, ailenin en buyuk cocugu. Aile dedigime bakmayin, anne agir psikyatrik hasta ve klinikte yasiyor, cocuklariyla gorusemiyor denebilir. 9 kardesi var bu kizin. Baba bir sure oncesine kadar cocuklarin sorumlulugundan korkup kacmis, sonra geri gelmis. 9 kardesten bazilari koruyucu ailede, bazilari cocuk esirgeme kurumunda. Yaklasik bir aydir baba 3 cocugu evine almis, beraber yasamayi deniyor. Aksama kadar ailede  zorunlu bakici var. Yaklasik 1 ay once bu kizimiz en kucuk kardesini(1 yasinda) kaybetti (hasta dogmustu) Anne yaklasik 2-3 ay once cocuklarinin bulundugu sehire gelip, bir gun beraber vakit gecirmisti. Iste ne olmussa o sure icinde olmus. Gectigimiz gunlerde annenin yine hamile oldugu duyumunu aldik. Kizimiz bu duruma tepkisiz. Cunku hem bu durumdan dolayi utaniyor, hem de anlamlandiramiyor. Anne ise cocugunu elinden alacaklar korkusuyla ulkeye giris yapmaktan kaciniyor. Yineliyorum, evi yok, cocuklarinin hic birini goremeyen bir anne, ustelik psikyatrik bir hasta.

Boyle bir durumda hasta bir annenin mantikli dusunmesi elbette beklenemez. Fakat bir gecelik zevk ugruna dunyaya bir tane daha ortada kalmis bir bebek, bir birey getirmek ne kadar mantiklidir? Ozgurluk mudur cocuk yapmak, herkes cocuk yapabilmeli mi, yapmali mi, bu hak herkese verilmeli mi? Belki yanlistir dusuncem, belki de kisisel haklari kisitlamaktir insanlarin bilemiyorum fakat ben zihinsel engellilerin, psikyatrik hastalarin, cok kucuk yasta evlendirilmis kisilerin(13-18), gecmisinde tecavuz gibi vakalara bulasmis kisilerin cocuk yapma ozgurluklerinin ellerinden alinmasi taraftariyim. Eger ki dunyaya gelen cocugun gerek fiziksel, gerekse ruhsal durumu yerinde olmayacaksa, saglikli bir aile ortaminda bulunmayacaksa o cocuk dunyaya gelmemeli. Belki acimasizim ama bu cocuklarin dunyaya geldikten sonraki cektikleri daha acimasizca. Genelde klise bir soz vardir. ” dunyaya gelenin rizkini Allah verir” diye. Allah elbette dunyaya gunahsiz gelen melek kuluna rizkini verir fakar sirf bu dusunce ile cocugun gelecegini acimasizca kendi sorunlarinla mahfedemezsin ki.

Stajdaki bu kizimiz mesela hem annesine uzak, hem de kardeslerinin hepsi birbirine uzak. Aile kavrami yok, uzerine bir kardes daha gelmesi ne kadar akla mantiga sigar bilemiyorum. Kimsenin cinsel yasami beni ilgilendirmiyor. Bu konuda herkes ozgurdur evet  fakat korunmayi bilmiyorsan bu ozgurlugun de elinden alinmali bence. Surekli kacinci asirda yasiyoruz, hala mi korunmak bilinmiyor derken, o anlik acizligin, o anlik bosvermisligin, o an ki kendini koyvermisligin yuzunden senin sorumsuzlugunun bedelini dunyaya gelecek bir melek odememeli. Bu cocuklar saglikli bir ortamda yetismedikleri icin kotu yola atilmalari da kolaylasiyor. Sonra bunun cezasini ceken yine onlar. Oysa onlari dunyaya getiren ebeveynler bu cezadan nasibini almiyorlar.

O yuzden diyorum ki, bu tur bireylerin cesitli yontemlerle (kisirlastirmak, zorunlu spiral, ya da aldirmak) cocuk yapma haklari ellerinden alinmali. Daha fazla dogustan cileli melekler dunyaya gelmemeli.