Uzun zamandir stajla ilgili bir yazi yazmadigimi farkettigim ve zor bir donemden gececegim icin paylasmak istedim duygularimi. 9 aylik uzun bir staj donemimin ardindan son aya girmis bulunmaktayim. 9 ay boyunca haftanin dort gunu ayni insanlari gormek artik insani bir sure sonra oraya ait hissettirip, sanki hic ayrilmayacagini dusunduruyor. Tam boyle hissederken, son ayima girdigimi anlayinca her sey benim icin degisti, daha anlamli hal almaya basladi son gunlerde.

Zaman zaman anlattim blogumda. Guldugum, agladigim gunler oldu. Bazen birakmak isteyip lanet okudum, bazen kendimi cok sansli hissettim. Ama bu 9 aylik donem icerisinde farketmeden o kadar gelismis, o kadar cok sey ogrenmisim ki, geriye donup baktigimda ne yasarsam yasayayim beni bu ise hazirladigini, dogru yerde bulundugumu anladim. Kendime guvenimi kazanip, calisanlarin artik sana 100% guveniyoruz demeleriyle kendimle gurur duydum. Artik ne ailelerle konusuyorken dilim tutuluyor, heyecanlaniyordum, ne de cocuklarin en yaramazi, sorunlusuyla karsi karsiya gelince kabuguma cekiliyordum. Artik dis gostermeyi de biliyor, sozumu de dinletiyordum. Baslangicta 10 ay staj yapacak olmanin bana agir gelecegini dusunurken, simdi bunun gerekliligini anliyorum.

Konu aslinda bu degil, stajim biterken uzun uzun yazar, baslangic ve sondaki halimi karsilastiririm. Paylasmak istedigim aslinda su. Ben cocuklarimdan nasil ayrilacagim?

O kadar zor geliyor ki bunu dusunmek bile. Gozlerim doluyor aklima geldikce. Son ayima girdigim icin simdiden iki cocugumu gidecegim fikrine alistirmami soylediler. Dun 13 yasindaki kizima laf arasinda soyledigimde cok kotu oldu. Bir kac kez sorup, saka yaptigimi sandi. 14 yasimdaki oglumsa bana o kadar alismis ki, benim olmadigim gunlerde orada kalmayip eve donuyormus. Gerek okul isleriyle, dersleriyle en az kendi kardesiminkiler kadar ilgilenip, ara ara konusup rahatlatip, bazen oyun oynayip, bazen ders calistiriyordum. O kadar alismisim ki onlara… Onlardan ayrilinca hayat nasil olacak bilmiyorum ama vedalasmak bana cok koyacak, goz yaslarimi tutamayacagim biliyorum. Her baslangicin bir sonu varmis, ben de bu sona yaklasiyorum.

Bu iki cocugum disinda bazen kizip, nefret ettigim cocuklari bile ozleyecegimi, onlarla bile bir bag kurdugumu farkettim. Tum cocuklarin dinledikleri sarkilara, muhabbetlerine, esprilerine, kufurlerine, kavgalarina, saygisizliklarina, sevimliliklerine, oyunlarina, yalanlarina, iyi kotu tum davranislarina o kadar alismisim ki… Zor olacak, hissediyorum.

Dun onumuzdeki okul donemi icin secilen stajyer bir gun denemek icin geldi. Hatun ayni okul ve bolumdenmis. Cok tatli, hayatimda gordugum en guzel hatunlardan biri diyebilecegim kadar guzel ve sevimliydi. Sorular sordu, staji, nelerle karsilasacagini, nelere hazirlikli olmasi gerektigini ve nelere dikkat etmesi gerektigini vs. anlattim. Kendime cok yakin hissettim, benim gibiydi. Sanki benim staja ilk basladigim hallerim gibi. Sonuc itibariyle onumuzdeki yilin stajyeri belli oldu. Geriye baktigimda cocuklarimi bile kiskandim ondan. Benim cocuklarimi artik o gorecekti, artik o ilgilenecekti. Sahiplenme duygusu o kadar kotu bir sey ki, insan kendisinin, kendisinden goruyor, kiyamiyor, veremiyor, kaybetmek istemiyor.

Yeni stajyeri de gorunce artik benim yavas yavas vaktimin geldigi fikri kafama yerlesmeye basladi. Sanirim kendimi hazirlamam lazim artik. Yapacak 5 parca staj raporum var 18 hazirandan once bitirmem gereken. Sanirim bu telasla gunleri daha cabuk gecirecegim gibi geliyor:/ Istemiyorum sanki bitirmek staji ama bu tamamen ayrilmak istemedigimden:/ Veda partisini nasil duzenleyecegimi dusunmem lazim artik.

1 Temmuz gunu kendimi bir yandan cok mutlu, bir yandan cok mutsuz hissedecegim. O gun gelecek, ve ben veda edecegim:(