“Nasil anne olur?” sorusuna herkesin fazlasiyla verecek cevabi vardir. Hatta kendi annelerinde goremediklerini, ya da eksikligini hissettiklerini siralamaya hazirlardir. Aslinda kotu anne yoktur fakat iyi niyetli kotu anne vardir. Elbette her anne cocugunun iyiligini ister ama kimisi annelik sifatini tasimayak kadar yuku zaten bindirmistir omuzlarina. Anneligi bilmez, ya da kendi annesinde gordugunu cocugunda uygular bilincsizce. Kimisi de kendi keyfine gore cocugunu yetistirir. Benim de tepkim bu noktada basliyor iste.

Bu aksam saat 7 bucuk civari bir anne ve iki cocuguyla karsilastim. Annemin arkadasi cikmasiyla birlikte 5-10 dakika sohbet etme imkanimiz oldu. Anne zaten disaridan bakinca gucsuz, omuzlari cokuk, anne demeye  bin sahit isteyen durusla bir cocugunun elinden tutuyor, digerini de cocuk arabasinda suruyordu. Havalarin hala soguk olmasina ragmen elinden tuttugu yaklasik 4-5 yaslarindaki cocugunun eline dondurma vermis bu anne. Annem gorur gormez annelik ic gudusuyle once cocuga kizip, sonra anneye yuklendi. Kaldi ki annem 12 yasindaki kardesime yazin bile belli araliklarla dondurma yemesine izin verir. Bunu gorunce kizmasa sasardim. Neyse ki anne dert yanmaya basladi. Neymis efendim bugun yedigi 3. dondurmaymis. Markette aglamis,sizlamis durmamis, annesi de alivermismis. Gittigi yerde de vermisler eline, onu da yemis vs vs. Bir suru hikaye. Bunlari dinlerken soze girdim. “iyi de cocugun her dedigi yapilmaz, almayin” dememle, “ama agliyor” cevabini aldim. ” birak aglasin, aglar aglar susar. aglayip dondurma aldikca her istedigini aglayarak elde etmeye calisacak” desem de, anne hic anlamis gorunmuyordu. Vedalasip cocuga saglikli olmadigini tembihledikten sonra yolumuza devam ettik…

Malesef bu ve benzeri anneler fazlasiyla mevcut. Oncelikle 7 bucuk gayet gec bir zaman dilimi bir cocuk icin. O saatte gezmeden donmek ve bunu her gun yapmak cocugun gerek beslenme, gerek uyku duzenini bozar. Annemden ogrendim ki anne her gun o saatlerde disarda olurmus. Ustelik anneye “saglikli beslenmeyip surekli cips,cikolata, kirinti yiyor, kola iciyor degil mi” diye sordugumda evet yanitini almissam bu anne anneligi bilmiyor derim ben. Neymis efendim cocuk agliyormus, bunlari yemezse yemek hic yemiyormus. Birak kardesim yemesin? bir iki gun ac kalip, ucuncu gun yiyecek afedersiniz esek gibi. Bir cocugun her istedigi kucuklukten itibaren yapilir ve her agladiginda istekleri onune serilirse, bu cocuk bu davranisi ileride baskalarindan da bekleyecektir. Bir seyleri elde etmek icin aglayip sizlanacak, hic ulasmak icin ugrasmayacaktir. Idealleri olmayacaktir. Saglikli bir hayati olmayacaktir. O zaman ne yapacak bu anne? Yedirdim, icirdim, simdi sira sende. Oku adam ol, ideallerin olsun diyecek degil mi? E bu cocuk senden gelisimini etkileyecek bir cok davranisi alamamissa, ogrenmemisse gelecekte bunu nasil kullanacak, ya da ileride cocuklari oldugunda onlara ne verebilecek?

Aglamismis… Birak aglasin. Birak sesi kisilincaya kadar aglasin. Eninde sonunda aglamaktan yorulacak be anne.

Anlamiyorum insanlari. Tamam dort dortluk olamaz belki bir anne ama cocuklari varsa ogrenmeye meyilli bir ebeveyn olmak zorunda bir insan. Bilmiyorsan ogren, ya da sana soylenilenleri dinle, uygula, arastir. Gen aktarmasi degil ki bu annenden aldigin egitimi cocuguna aynen aktarasin. Annemin bile zaman zaman bende yapmadiklarini kardesime yaptigini gorunce mutlu oluyorum. Ogreniyor, demek ki gec degilmis diyorum.

Cocuk yapmayi bildigin kadar degil, cocuk yapmamayi bildigin kadar cocuk yetistirmeyi ogrenmeli insan. Sonucta bir anlik zevkten dunyaya cocuk getiriyorsun fakat getirmemek icin bir cok yola basvuruyor, bunu ogreniyorsun. Yapmamak daha zahmetli is. Bunu ogrenecek kadar ilgili, alakali olsun aileler cocuk yetistirmede, baska bir sey istemiyorum. Uzuluyorum yoksa cocuklara, aciyorum boyle aileleri olduklari icin. Keske tum beyinlere format atabilme imkanim olsa da dogrusunu yukleyebilsem…