Oysa ne kadar da alismistim ona. Her an ulasabilmek, beraberken gulmek, eglenmek, dertlesmek, gezmek, alisveris, dedikodu yapmak, gelecege dair planlar yapip hayaller kurmak, aaahlar cekip, doyasiya ozlem gidermek… Onun bana yaninda olamayisimin isyani, benim ona birakip gittigi icin kahretmelerim. Sonunda tatliya baglayip  kaldigimiz yerden devam etmelerimiz…

Buraya  ayni yil geldik, ayni okulda sinava girdik, sinava girdigimiz okulda tanistik. Ayni seviyeyi alip, ayni okula, ayni sinifa dustuk. Beraber okul degistirdik, ayni zamanlarda asik olduk. Ailesini ailem kadar sevdim, birbirimiz icin baska olduk.

Ama dostum bugun beni birakip gitti yasamini kaldigi yerden devam ettirmeye, Turkiye`ye. Kizgin degilim ona, ama mutsuzum. Oysa gelecegini haber verdiginde gunleri saydigim gunu dun gibi hatirliyorum. Gunler ne cabuk geciyor anlamiyorum. Varligina yine o kadar alismisim ki, yokluguna alismam zaman alacak.

Her gorustugumuzde yuzumuzden gulucuk eksik olmayan biz, bugun sadece bir birimize bakip, goz kacirdik. Biliyorduk olacaklari. Saatleri sayiyor, o anin cabucak gecmesini istiyorduk. Kalkmak istedim son yarim saat icerisinde. Annesi beraber havaalanina gidip gecirebilecegimizi soyleyince, gidisini gorursem daha cok koyar deyip kalktim hemen yerimden, gozlerim dolarak. Veda sirasi ona gelmisti. Sarilmamiz ve yaslarin damlamasi ayni saniyeler icinde baslamisti. Ne o, ne de ben aglamamizin gorunmesini istemedigimizden ailesine iceri girmelerini soyledi ve o an ne o daha fazla sessiz goz yaslarina karsi koyabildi, ne de ben. Birbirimize sozler veriyor, sIkI sIkI sariliyorduk. Arkama bakmadan bir anda donup merdivenlerden kosmaya basladim. Indigimde gordum ki balkondan beni izliyor, dikkat etmemi soyluyordu. Kostum, bir an once yokluguna alismak istedim, sanki o hic gelmemis gibi…

Veda etmekten, ayriliklardan nefret ediyorum. Ne istir ki hayatimin her donemi hep birilerine veda etmek zorunda birakildim. Babam, kardeslerim, sevgilim, dostlarim, sevdiklerim, herkese veda ediyor, her seferinde yalnizligi tadiyorum istemedigim halde. Yoruyor bu beni, belki de guclendiriyor aciya karsi bilmiyorum.

Ben bugun cok uzuldum ve artik kimseye veda etmek, kimseden ayrilmak istemiyorum. Ne ailemdekilerden, ne sevgilimden, ne dostlarimdan uzakta olmak istemiyorum. A`yi secsem B`ye uzagim, B`yi secsem A`ya. Baskalarina baktigim zaman kimse kimseden uzak olmak zorunda degilken, neden ben tum sevdiklerime hep uzak olmak zorundayim anlamiyorum. Ailemdekilere uzagim, sevgilime uzagim, toplamda 5 dostum var, neredeyse hepsine uzagim. Annem ve kardesim disinda yanimda beni ayakta tutan hic bir sey yok. Bu kadar sevgisiz ve mesafeli bir hayati yasarken, bir de ustune birilerine bir seylere veda etmek artik fazla geliyor. Belki bununla sinaniyorum bilmiyorum. Kadere baglamayi da sevmiyorum ama ben de herkes gibi sevdiklerinin hic birini uzaga vermeyerek bir butun olarak yasamak istiyorum. Kim bilir, belki cok yakinimdadir bu tarih.

Sanirim mutsuzum, sanirim onu simdiden ozledim. Yarin kime hadi cikalim, surada bu var diyecegim bilmiyorum. Ya da derdimi anlatabilecegim. Allah herkesin yolunu acik etsin… Yeter ki saglikli olsun tum sevdiklerim.

Hüzün kokmasin artik vedalar, hasretler gülümseme ile  harmanlansinlar.