Bunaldim, daraldim. Belki coguna gore aciklamasi bu, belki ben de buna inandim, inandirdim kendimi. Bilmiyorum…

Normalde tepki vermedigim seylere tepki verir oldum. Hassastim, daha fazla hassaslastim. Cabuk aglar, sulu goz haline geldim. Normalde de goz yaslarima hakim olamayan biriyim ama bunu bile yakistiramiyorum kendime su an. 

Dusunuyorum, dusundugum seyi degil, tam tersini dile getiriyorum. Beynimle dilim arasindaki mesafede bir kopukluk hissediyorum. Dalginliktan midir bu bilmiyorum ama rahatsiz ediyor beni.

Konsantre olamiyorum hic bir seye. Elime aldigim isleri artik tamamlayamiyorum. Normalde aldigim isi bitirmeden uyuyamazken, uzerimde bir bosvermislik var. Bu bana ne kadar koyuyor anlatamam. Zorlaniyorum dikkatimi toparlamakta. Aklim surekli baska yerlerde.

Her konuda elestriyi kaldirabiliyorum ama dogru yaptigimi dusundugum seylerde elestiriyi kaldiramadigimi farkettim. Hani bir onceki yazida staj gorusmemi anlatmistim ya, o gun bugundur hala aklimda. Nasil yenerim, nasil yaparim, neleri degistirebilirim diye dusunurken, aslinda kendimce dogru seyleri yaptigimi farkettim. O yuzden elestiriyi sindirmekte zorlandigimi gordum. Ozellikle sunu neden demedim, bunu neden demedim diye icim icimi yiyor bu gibi durumlarda. O an, yasadigim sokla ve korkuyla soylenilenleri kabul ediyor, degistirme vaadleri veriyorum ama sonrasinda dusundugumde pisman oluyorum bu “pisirik” halime. Nedir bu basarisizlik korkusu bende? Ustelik basarili oldugumu dusundugum, emin oldugum konularda bile… Cocuklara basarisizlik korkusu naralari atarken kendim nelerle ugrasiyorum, bu cocuklara ben ne verebilirim diye dusunuyorum son gunlerde. Insan kendi yapamadigi seyleri baskasina nasil aktarir? Verimli olmayacak demek istemiyorum cunku kendime guveniyorum, guvenmek istiyorum. Belki onlari gorerek kendimde bir seyler degistiririm kim bilir?

Haksizliga gelemiyorum. Normalde de bu boyledi fakat bunun arttigini, haksizligi gordugumde normalden daha fazla tepki verdigimi, kirici oldugumu, sevimsiz oldugumu farkettim. Ustelik herkes bu durumu kabullenmis durumda. Bu durumdan bile tiksindim. Soyleyin bana bu tur seyleri, torpuleyeyim gerekirse.

Konusamiyorum.

Baskasinin derdini dinlemeye o kadar alismisim ki, kendi derdimi kendim ve sevgilim disinda kimseye acamiyorum. Iyi midir bu kotu mudur bilmem ama bize ogretilen, konustukca dertlerin azalacagi. Al iste, ogrenipte uygulayamadigim seylerin nasil basarisini bekleyebilirim ki? Hayir, kendime guveniyorum, guvenmeliyim.

Cok dusundum, stajdaki gorusmede ben neden sustum, neden tepki vermedim neden icimden gelenleri o an yuttum diye. Nedenlerden cok bunu degistirmenin yollarini bulmayi dusunmenin benim icin daha faydali olacagi kanisina vardim. Cunku “neden” demesi kolaydir, ama “nasil”a cevap bulmak cok zordur. Bu yuzden artik o an, hic bir seyden korkmadan cevap verip, hakliysam kendimi savunmaya, haksizsam aciklama yapmaya karar verdim.

Sunu farkettim, hani dedim ya bir ben bir de sevgilim bilir derdimi diye. Herkesin (cogunun) sevgilisi, sevgilisi uzuldugu anlarda onu pohpohlayip, cansin canansin nagmeleri dizerken, benim sevgilimin hatalarima yuzume vurup, kendimle yuzlesip, bunu degistirme gucune sahip oldugumu bana hatirlattigi,kaba tabirle agzima ettigini farkettim. O an belki sok yasasam da, bunun gercekten beni ayaga kaldirdigini, guc verdigini gordum. Hatalarimi gormezden gelmis olsaydi, sadece “canim ve cicim” olsaydi, ben nasil bunlarin farkina varacaktim ki? Gurur duyuyorum onunla, onunla beraber oldugum icin kendimle…

Kendime guvenli, guclu gorunsem de,  basariya alistigim icin basarisizliga gelemedigimi gordum. Bu beni normalde hirslandirir, acilarimla guclenirim ben. Ama ne yapacagimi bilmemenin beni caresiz biraktigini, caresizliginse dizlerimdeki tum dermani goturdugunu farkettim. Guclu basmiyor ayaklarim, omuzlarim önde, basim govdeme daha yakin duruyor. Basini egmis bir kugu gibi degil, basini kaldiran bir kugu gibi durmak istiyorum. Kendime guvenmek, inanmak istiyorum.

Cogu kisiye ani kararlar alma nasihatleri verirken, ne kadar sIk  “bundan sonra” dedigimi farkettim. Unutmaliyim.

Ben bu degilim, tekrar guclu olmaliyim. Kendime gelmeliyim, bu ruh halinden cikmaliyim. Zaman yanimda olsun, zaman beni savurmasin.