Dun kendimi iyi hissetmedigim icin staja gidemedim, bugunse gidip eve geri gonderildim ayakta duramadigim icin.
Neyse ki her persembe oldugu gibi bugun de staj degerlendirmesi vardi. Bunu gorusup sonra eve donmek istedim. Son donemlerde staj degerlendirmelerimde normalden daha fazla yorum aliyor, bu da benim canimi sIkIyordu. Biliyordum, benden beklentilerinin arttigini ve daha cok sey yaptigim icin daha cok elestri alacagimi. Allah bilir ya, bugun gorusup 2 hafta ust uste birikmemesini istemistim. Cunku topluca elestri almak daha agir gelecekti. Hep duzeltmem gereken seyleri duydugumdan degil, elbette iyi seyler de soyleniyor gorusmelerde. Ama ben her zaman ki gibi olumsuza bakip, olumluy gormezden geldigim icin bunu icimde harmanlamasi zor oluyor, vakit aliyor. Bu da beni gerip ister istemez performansimi etkiliyor.

Neyse…

Dun yoklugumdan firsat bilip dedikodumu yapmislar, pardon performansimi degerlendirmisler calisan diger iki kisi ile beraber. Cikan sonuc, bireysel calismalarda super oldugum ama grup icerisinde daha sessiz kaldigim… Aslinda katilmiyor degilim bu sonuca. Cunku yaninda uc isi bilen kisi durdugu zaman stajyer oldugun icin kendini ister istemez geri cekebiliyorsun grubun icerisinde. Cunku “onlar en iyiisni yapar, onlar en iyisini bilir, yanlis yaparsan kotu degerlendirilirsin”.

Baslangicta benden zorlu cocuklara bulasmamami isterlerken, su an zorlu cocuklara da mudahale etmemi istiyorlar. Ama ben o kadar ay zorlu cocuklarla hic bir dialogta bulunmamisim, bulunduklarimda kufuru yemisim, yedigimde desteklenmedigim gibi cocuklarin sorunlarina baglanmis, simdi benden istedikleri birden bire bunlarla daha sIkI fIkI olmam. Peki dedim, denerim.

Gelisimimi gosterecekmisim, grafigi yukseltecekmisim. Oldugum yerde saymayacakmisim. Cunku yil sonunda uc noktasina gelmis olmam gerekliymis.
Daha fazla cesaret etmeli, daha az beklemeli, daha az “utangac” olmali, daha fazla disli olmaliymisim. Lafa gelince hepsi iyi hosta, nasil yapacagim konusunda tek bir sey bile duyamadim. Kendim bulmaliymisim. Peki dedim, bunu da bulurum.

Cocuklarla teke tekken, bireysel konularda( onlarla konusup, oyun oynarken,dert dilerken, ev odevi yaptirirken vs) cok iyi oldugumu ama tek bireysel degil, grupta da bu basariyi gostermem gerektigini soyledi.

Iyi de nasil?

Bunu basarmam icin yaklasik bir aylik bir zaman dilimim var. Yoksa stajim tehlikede. Nasil yapacagimi deli divane dusunuyorum ama korkmuyor da degilim. Bir yanim bazi cocuklara bulasmak istemiyor, bir yanim “disli”gorunmek adina bulas, sinirlen, bagir ve disini goster diyor. Eger istedikleri buysa denemek zorundayim ama simdiden kendimi duyacagim kufurlere, laflara alistirmam gerek.

Extra aktiviteler duzenleyip, extra varlik gostermeliyim grupta. Bunun icin de hazirlik gerek, hazirlanmaliyim. Planlarimi ertelememeliyim.

Grupta stajyer gibi davranmayacak, gorunmeyecek, oranin bir calisani izlenimi verecekmisim. Cocuklar benden korkmalilarmis. Ya da cekinmeli. Otoritemi saglamam gerek yani. Ama ben zaten stajyerken nasil bu hissi uzerimden atacagimi bilmiyorum.
Diger calisanlarin hepsi neredeyse bu ise 20 yildan fazlasini vermisken, ben nasil onlarin yaninda kendimi rahat hissedip, tecrubeleri altinda ezilmeyecegim hic bir fikrim yok.

Konuda mukemmeliyetciligime degindi. her seyi yapabilecek seviyeye gelmeden yapmiyorsun ama deneyerek, belki daha fazla elestri yaparak bu konuda piseceksin, bundan kurtul da dedi. Hakli, yanlis yapmaktan cok korkuyorum, iyi yaptiklarimi gozum gormuyor. Bunu nasil yenecegimi de bilmiyorum.

Arkamdan dedikodu yapilmis gibi hissediyorum, bu da beni calisanlardan sogutuyor. Benim surekli dokuntulerini toplamam bile konusulmus. Acaba kendimi o sekilde daha guvenli mi hissediyormusum. Hayir dedim, pislige gelemiyorum. Tahmin etmistim ozunde de boyle oldugunu dedi. Belki bozuldu ama umrumda degil. Cay, kahve doldurdugum bile soylenmis. Ne var kendime aliyorsam sana da ikram ederim. Her yerde boyleyim, buraya ozel degil dedim. Bunu da tahmin etmismis. O zaman konusmanin ne anlami var ki bunun?
Bundan sonra bulasigini yikar, her yeri temizleyip, toparlar, cayini kahveni sunar miyim saniyorsun? Elimi degersem ne olayim… Tek hatam sanirim herkesi kendim gibi sanmam. Bu huyumdan nasil vazgecerim bilmiyorum. Bazen stajdakileri cok severken, bazen nefret ediyorum. Nedense hep ben yokken konusuluyor, ve yuzume soylenemeyen seyler stajima bakan kisi tarafindan iletiliyor. Oysa her aksam bana yaptigim iyi veya kotu her seyi soyleyemez misin, feedback veremez misin? Sevmiyorum bu tur seyleri ya.

Neyse…

Onumuzdeki bir ay dis gostermeli, grupta sesimi yukseltebilmeliyim. Nasil yaparim bilmiyorum ama belki fikir veren cikar, beni de mutlu eder.

Umarim her sey yolunda gider, uzulmek istemiyorum…