Cocuk okula gitmek uzere trene biner, basina geleceklerden habersiz olarak. Bos buldugu bir yere oturur, gozu caprazindaki koltukta oturan, renkli sacli, camdan disariyi seyredip ipodundan muzik dinleyen bir kiza takilir. Cocuk o an yolculugunun hic bitmemesini isteyerek kizi kacamak bakislarla izlemeye baslar. Firsat kollamaktadir onun karsisina oturmak icin. Bir sonraki durakta karsisindaki kisi inmistir ve koltuk bosalmistir. Cocuk bunu firsat bilip oturdugu yerden kalkar ve kizin karsisina oturur. Ne yapacagini bilemez. Cantasindan cikardigi bir kitabi okumaya calisip, daha dogrusu okur izlenimi verip belli etmeden kizi izler, bir yandan da onu ilk ve son kez goreceginin uzuntusunu yasayip doya doya bakmak ister ona. Kizin yaninda bir teyze oturur. Cocuga bir adres sorup nasil gidecegini, nerede inecegini sorar. Cocuk yabancisidir bulundugu yerin, yanitlayamaz. O an kiz kulagindaki ipodunun kulakligini cikarip telefonunun yon bulma ozelliginden faydalanarak teyzeye anlatir. Cocuk dayanamaz ve kiza sizin yasinizdaki kisiler de artik bu kadar saygi gosterilmiyor yaslilara der. Aslinda o an tek amaci konusma firsati bulmak ve yasini ogrenmektir. Kiz, onun da bir yetiskin oldugunu vurgulayarak, yasini aciklar. Gulumserler.  Kiz aniden kalkarak artik inmesi gerektigini soyler. Cocuk kitabindan yirttigi bir sayfaya mail adresini yazip, ani bir hamleyle kalkip kizin eline tutusturur. O an hissettigi tek sey heyecan, bunu yaptigi icin kendine inanamama ve messengera ekleme arzusudur. Aksami iple ceker cocuk. Kizla karsilastigi trende zaman ucuvermistir fakat artik zaman o an ki gibi hizli akmamaktadir, adeta durmustur.

Yazının tamamını okuyun »

Herkesten anlayis bekler bu aski yasayanlar ama kendileri asla anlayis gostermezler bundan hoslanmayanlara. Celiskidir ama bunu tartismaya bile yeltenmemen gerekir cunku ceneleri boylarini asar.

Kizgin degilim, sadece anlayis beklerim hoslanmadigim icin. Kopekleri severim ama baskalarinin kopeklerini sevme, oksama, opme zorunlulugum oldugunu dusunmuyorum. Cabuk tiksinen, hijyene dikkat eden bir insanim cunku.

Bugun durakta otururken bir bey amca kucu kucusuyla duraga yaklasti. Ufacik “ogluyla” beklerken, bu yavru kopek benim bacagimi, cantami, ayakkabimi yalamaya basladi. Irkildim, kacindim biraz engelleme amaci ile. Bey amcadan firca yedim. tepki gosterdi bacagimi cektim diye. Ondan neden korkuyorsun, o daha bebek. Bebeklerden korkulur mu dese de ona bir turlu tiksindigimi ama korkmadigimi soyleyemedim. Kirmaktan cekindim cunku tiksinmek korkmaktan daha agirdir benim icin. Bey amca tiksinme lafini duyunca “oglunu” asagilamisim gibi dusunebilirdi. Hassas olmamak gerekiyormus sanirim. Oradan gecen bir bebek arabasini gostererek, ondan korkuyor musun? Iste benim oglum da oyle bir bebek, bebeklerden korkulmaz diye soylenmeye devam etti. Korkmuyorum desemde bunu anlatmanin bosa oldugunu farkedip “oglunun” yalamasina izin verdim kirmamak adina. Yine de yaranamadim, gonlunu yapmak istesem de olmadi soylenmeye devam etti. En son tramwaya bindigimde hala soylendigini gordum.

Insanlarin sevgilerine anlayis gosteririm, saygi duyarim tabiyki ama bu kadar ultra mega asiri sevgiden de hoslanmiyorum. Saygi ve sevgi beklerken bunu vermediklerini farkedemiyorlar cunku. Daha bencil bakip, daha kompleksi oluyorlar. Insanlar hayvanlari sevsin ama bu kadar da kompleksli olmasinlar.

Hayvanlar guzeldir ama onu besleyenlerde “genelde” bir anormallik var:/

Bugun bir telefonla irkildi annem. Aylarca kira vermeden oturan, yuzsuz bir kiracimiz vardi. Kirayi istediginde laf sayar, kendini hakli cikarmaya calisirdi. Ustelik araci ve kefil olan dayi demeye bin sahit isteyen bir adam da bu kacisi destekleyip, kac demisti zamaninda bu kiraciya.

Ilginc bir aileydi kiracimiz. Adam mobilyaci, calisiyor, altinda arabasi var surekli seyahatlere gidiyor fakat is kira vermeye gelince paramizi alamiyoruz diyordu. Karisi vardi, dayak yemekten bönlesmis, artik kulagi agir duyuyor ve kocasindan fena korkuyordu. Cocuklarsa, bir kac tane, kucukler hepsi ve uzuluyorum sadece hallerine…

Annemin derdi sadece evde birileri otursun, ici bos diye istila edilmesin, cam/ kapi  kirilmasindi. O yuzden yillardir ses etmiyor, ablam cikarmak icin cabalasa da annem bos durmasindan iyidir diyordu. Zaten odeyecegi miktarda gayet sembolikti. Yanilmiyorsam 300 civarinda. Ev bahceli, 5 oda, extra esya koyacak yeri de var. Kimi gelen kiraci kazanini soktu, kimisi bakim yapacagim kiraya sayarsiniz dedi bakimi yapmadi ama kirasini da odemedi, kimisi bahceyi ekip faturayi uzerimize yikip kacti derken ev bir turlu aradigi ilgiyi bulamadi. En cokta anilarimin gectigi bu evin bakimsiz olup kiraci elinde surunmesine uzuluyorum. Turkiye`de hic kiracilik hayati yasamadim sukur ki ama nedense kiracilar hakkinda hic iyi sey duymadim. Ben olsam oturdugum yeri cennete cevirir, en kotu yeri bile icime sinecek sekilde duzenlerim diyorum kendi kendime. Dusunuyorum acaba bende mi bir anormallik var.

Kacmanin mantigini cozemiyorum. Sanki parayi ode(ye) medigin icin kapina dayanip alnina silah dayayacak, zorla seni kapinin onune koyacak var, hele de soguk kis gununde, cocuklarinla… Odeyememis olabilirsin, ya da yeni ev bulmus cikiyor da olabilirsin. Ama insan gibi, olmasi gerektigi gibi bunu onceden soyler, kalan kira borclarini hic odemeyeceksen bile helallik ister, defolup gidersin nereye gideceksen. Kapinin onune kamyon koyup esyalari tasirken gorunmek ve kacmak nedir ki? Bunu yapan insansa ben insan degilim.

Cocuklugumun gectigi o ev simdi ne halde bilmiyorum ama orasi duzenlenmeden icine girmeye cesaret edemeyecegime eminim. Girersem hayal kirikligina ugrarim, girersem kendimi tutamam. Ileride durumum musait olunca bakimini yapacagim ama umarim su an haketmedigi muameleyi gormez o cocuklugumu gecirdigim, bahcesinde hanimelisi, lalesi, gulu olan sevimli evim.