Eger disiyseniz ve anneye benzemeye baslamissaniz irkilir, korkarsiniz. Cogu zaman annenin davrandigi gibi kendi cocuklariniza davranmayacaginizi, ya da onun gibi olmyaacaginizi, daha iyisini yapabileceginizi soylersiniz fakat anneden bunun uzerine yorum alirsiniz “anne olunca anlarsin”.

Anne olmadigim halde anneme benzemeye basladigimi dusunuyorum. Ustelik zamaninda kendimin sikayetci oldugu konularda ozellikle annem gibi davranmaya basladigimi farkettim. Bu son derece urkutucu benim icin cunku hem sikayetci olup hem de aynisini yapmak karsindakinin hissettiklerini, dusunduklerini de bilmek demektir.

Her zaman kardesime karsi sorumluluk hissedip ebeveyn rolunu oynadim kendisine fakat son 3-4 aydir bunu artirdigimi farkettim okulunun agirlasmasindan dolayi. Annemin hata yaptigini dusundugum konularda ayni sekilde kardesime yaklastigimi gordum.

Mesela arkadaslari hakkinda fikir yurutme (arkadaslarimi tanidigi ve saglam olduklari icin bana yapmadi bunu ama ablama yapmisti (ki haksiz sayilmazdi o ayri mesele) ), aldigi zayiflarla daha cok ilgilenme fakat iyi aldigi notlari gecistirme ve uzerinde fazla durmama, yetiskin gibi davranmasini bekleyip ocuk oldugunu unutma ve surekli bu konuda duzeltmeler yapma, cok fazla uzerine titreyip hata yapmasini engellemeye calisma vs.

Annemin yanlis yetistirme tarzi oldugunu dusunmuyorum ama daha iyisinin de olabilecegine inaniyorum. Biliyorum erken evlilik, aile bireylerindeki kayip vs derken cocuklugunu yasayamamis ve bir cok duygudan yoksun. Sukur ki kendisini bu konuda gelistirmek adina kurslara giden, bilincli olan bir anne.

Fakat annemde gordugum yanlislari kendimin de yapmasi beni fazlaca korkutur oldu son gunlerde. Ustelik kardesimin hissettiklerini de anladigim halde. Bir cocuk nasil yetistirilmeli, dogrusu nedir, ergenlikte nelere dikkat etmeli vs gibi konularda kendimi fazlaca bilgili gordugum halde bunlari yapmam yanlis. Baska cocuklarda dikkat ederken kendi kardesimde uygulayamiyor olmam yanlis. Bu yuzden bir kac gundur annemle konusuyor, nelerin kardesime yardim edebilecegi, nelerin destekleyecegi ya da motive etmek icin neler yapabilecegimizi anlatiyorum. Cocuktan “annelik dersi” almak ona nasil bir his veriyor bilmiyorum ama bu konuda beni dinlemesi bile beni mutlu ediyor. Ustelik dinlemekle kalmiyor, sabah soyledigim seyi aksam yaptigini goruyorum. Bu da beni mutlu ediyor.

“Anne olunca anlarsin” sozunun destekleyici mi, yoksa hatalari ortmek mi oldugunu zaman gectikce anliyormus insan:)