Varsin hep kriz olsun ben raziyim.

Kriz dendiginde insanlarin lukslerinden, bogazlarindan kisacagi gelir ilk akla fakat ben bu kriz bidi bidisindan sonra insanlarin yasantilarindan odun vemredikleri ve bununla dogru orantili olarak daha cok sikayet ettiklerine sahit oldum. Ozellikle calistigim dukkanda, staj yerimde, gunluk alisveris yaptigim yerde buna daha cok rastlar oldum. Orneklerle aciklayacagim bunu.

Calistigim yerdeki diger bayan tatile gittigi icin ve benim tatil gunume denk geldiginden extra calismam istendi ben de kiramadim. Fakat gordugum alisveris izdihami beni benden aldi. Bugun bayram oldugu icin her yer kapali olacak, insanlar bir gun alisveris yapayacaklardi. Sanki kitliktan cikarmiscasina, sanki bir gun icerisinde alisveris yapamazlarsa olecekmiscesine once marketleri soyup sogana cevirip, sonra da hediyelik esyalara saldirdilar. Bu elbette bir gunun analiziydi ama insanlarin parasizliktan sizlanirken delicesine alisveris yaptiklarini gormek, bir sey alirken parasizligini bahane edip indirim istemek fakat elleri cantalarla dolu olmak ne kadar celiskili siz dusunun.
Kriz bu mudur? Kriz alma gucunu etkilemez mi, etkilemesi gerekmez mi? Demek ki insanlar icin kriz sadece bir bahane.

Kardesimin krizle ilgili bir soylemi var. ” Kriz kriz deniyor ama herseyi bol bol yiyor, aliyoruz. bu mu kriz? ” Hakli degil mi cocuk?

Staj yerimin sayisini bilmedigim kadar cok kolu var. Ve yaklasik 100- 200` un uzerindesi kapaniyor yine krizden dolayi, belki daha fazlasi. Tabiyki bununla beraber isten cikarmalar da bonusu. Fakat kendi yerimde harcamalari gordukce o kadar hayiflaniyorum ki anlatamam. En basitinden calisanlara yeni yildan dolayi verilen hediye cekleri, maas zamlari vs. Ne geregi var ki bunlarin? Madem zordasin, madem cogu kurum kapaniyor, sen neden bu kadar parayi savurup saciyorsun? 1000lerce calisana savuracagin parayi kapattigin yerler yuzunden ortada kalacak cocuklara harcasan, isten cikaracaklarina is imkani saglasan daha mantikli olmaz mi? DUsunmuyorlar mi, islerine mi geliyor bilmiyorum .

Kendi annem bile yapiyor bunu. Ay basi geldiginde umursamazcasina her seyi toptan alip evi dolduruyor. Fakat iki hafta sonra parasiz kalip ay sonunu ucu ucuna getiriyor. Surekli soyluyorum toplu alma, gunluk al diye ama bu aliskanligindan da odun vermiyor.

Calistigim dukkanda hediye, sus, ev esyalari satildigi icin insanlarin aldiklarina sahit oluyorum. O kadar gereksiz ki bazen aldiklari seyler, birak diyorum bazen icimden alma, ne gerek var bosuna para harciyorsun. Ama herkesin cebi, herkesin krizi kendine.

Bunlari soyleyip dusunurken cimri oldugum da dusunulmesin. Para harcamayi seven bir insnaim, cok luzumsuz seyler de alirim cogu zaman. Ama harcarken ucunu dusunurum genelde. Parasiz kalirsam nelerle karsilasacagimi bilirim. Bilincsiz harcarken bile bilincli davranirim. Param yoksa, borcum varsa, baska bir is icin ihtiyacim varsa harcamamayi tercih ederim.
Kendi kendime de bir cozum buldum. Yaza dogru acmak icin aylar once bir kumbara aldim (agzi hic acilmayan, demirden). Her hafta isten aldigim paradan cumaya elimde kalanini kumbaraya atiyorum. Bazen 5 oluyor, bazen 10. Bazense bir kac euro. Fakat her hafta ne yapip ne edip cuma gunu o kumbaraya bir seyler atiyorum. Aliskanlik oldu bu ve bu yuzden bozuk paralara hic dokunmuyorum, harcayamiyorum. Belki bir gun sIkIsIrIm acarim hic bilmiyorum ama kendimi bu sekilde garantiye almak ya da el altinda bir seyler bulundurmak hosuma gidiyor.

Kriz bana vurdu diyemem, aldigim belli basli bir miktar oldugu icin fakat insanlara da vurduguna inanmiyorum ben. Sadece faturalara yansidi kriz denilen sey ama insanlarin da bundan sadece ” sikayetci” olduklari ama bunu yenmek icin hic bir sey yapmadiklarina inaniyorum. O yuzden de diyorum ki, kriz buysa varsin hep kriz olsun.

Eger disiyseniz ve anneye benzemeye baslamissaniz irkilir, korkarsiniz. Cogu zaman annenin davrandigi gibi kendi cocuklariniza davranmayacaginizi, ya da onun gibi olmyaacaginizi, daha iyisini yapabileceginizi soylersiniz fakat anneden bunun uzerine yorum alirsiniz “anne olunca anlarsin”.

Anne olmadigim halde anneme benzemeye basladigimi dusunuyorum. Ustelik zamaninda kendimin sikayetci oldugu konularda ozellikle annem gibi davranmaya basladigimi farkettim. Bu son derece urkutucu benim icin cunku hem sikayetci olup hem de aynisini yapmak karsindakinin hissettiklerini, dusunduklerini de bilmek demektir.

Her zaman kardesime karsi sorumluluk hissedip ebeveyn rolunu oynadim kendisine fakat son 3-4 aydir bunu artirdigimi farkettim okulunun agirlasmasindan dolayi. Annemin hata yaptigini dusundugum konularda ayni sekilde kardesime yaklastigimi gordum.

Mesela arkadaslari hakkinda fikir yurutme (arkadaslarimi tanidigi ve saglam olduklari icin bana yapmadi bunu ama ablama yapmisti (ki haksiz sayilmazdi o ayri mesele) ), aldigi zayiflarla daha cok ilgilenme fakat iyi aldigi notlari gecistirme ve uzerinde fazla durmama, yetiskin gibi davranmasini bekleyip ocuk oldugunu unutma ve surekli bu konuda duzeltmeler yapma, cok fazla uzerine titreyip hata yapmasini engellemeye calisma vs.

Annemin yanlis yetistirme tarzi oldugunu dusunmuyorum ama daha iyisinin de olabilecegine inaniyorum. Biliyorum erken evlilik, aile bireylerindeki kayip vs derken cocuklugunu yasayamamis ve bir cok duygudan yoksun. Sukur ki kendisini bu konuda gelistirmek adina kurslara giden, bilincli olan bir anne.

Fakat annemde gordugum yanlislari kendimin de yapmasi beni fazlaca korkutur oldu son gunlerde. Ustelik kardesimin hissettiklerini de anladigim halde. Bir cocuk nasil yetistirilmeli, dogrusu nedir, ergenlikte nelere dikkat etmeli vs gibi konularda kendimi fazlaca bilgili gordugum halde bunlari yapmam yanlis. Baska cocuklarda dikkat ederken kendi kardesimde uygulayamiyor olmam yanlis. Bu yuzden bir kac gundur annemle konusuyor, nelerin kardesime yardim edebilecegi, nelerin destekleyecegi ya da motive etmek icin neler yapabilecegimizi anlatiyorum. Cocuktan “annelik dersi” almak ona nasil bir his veriyor bilmiyorum ama bu konuda beni dinlemesi bile beni mutlu ediyor. Ustelik dinlemekle kalmiyor, sabah soyledigim seyi aksam yaptigini goruyorum. Bu da beni mutlu ediyor.

“Anne olunca anlarsin” sozunun destekleyici mi, yoksa hatalari ortmek mi oldugunu zaman gectikce anliyormus insan:)

Bebek hastasi olan biri icin bebek sevmek kacinilmazdir. Ve bebek seven birinin de sebeklik yapmasi hic anormal karsilanmaz. Kucaginiza bebek aldiginiz zaman ilk yaptiginiz seyin ne oldugunu dusundunuz mu hic?

Ben soyleyeyim:)

Simdiye kadar kendim dahil kimi gorsem kucagina aldiginda ilk yaptigi hareket ve soyledigi soz ,bebegi havaya dogru kaldirarak “uctu uctu uctu” oluyor. sonra “otobus gelmis duraga durmus duuut” diyerek buruna bastiliriyor:) Bebeklerin dilini ogrenmek, su yasimda ve su zekamda bebekligime donup onlarin tepkilerini, dusuncelerini ogrenmek istiyorum imkansiz da olsa. Ama yapabilsem cok guzel olurdu bence:)

O zaman ne diyoruz?
uctu uctu uctuuuuu