Bir insanin erken yaslanmasini saglayan baska hangi faktor olabilir ki?

Cok sIkIlIyorum bu aralar,siradan yasantimda ne bir renk var ne de beni ertesi gun icin heyecanlandiracak bir neden. Bosa yasiyormuscasina her gun ayni kisir dongu. uyu, uyan, kahvalti, staj, cocuklar, 5dk yuru, eve gel, yemek ye, azicik uyu, uyan, tv izle, yapacaklarini yap, nette takil, muzik dinle, uyu, uyan, kahvalti,staj,co…    diye gider. Ne bir sonraki gunum oncekinden farkli, ne de gordugum yuzler. Dinledigim sarkilar bile ayni, o kadar siradan. Konusmak bile icimden gelmiyor, yaptigim muhabbetler de ayni.

Icim sIkIlIyor. Alisveris gibi gecici cozum onerilerini de denedim. Ne kendime aldigim incik cincikler beni mutlu ediyor ne de ustume basima giydigim farkli seyler. Mutlu olmasina mutluyum, beni mutsuz edecek bir problemim yok cok sukur. Sadece beni durgunlastiran bu siradanlik. Tanidiklarim her gununu farkli yasarken,ya da yasamayi bilirken ve bunun tadini cikarirken benim bunlari yapmamam, yapamamam sanirim beni bu hale sokan. Ama yapacak birsey de yok.

Siradanim, yasam bicimim de siradan.

Konsantrasyon olamiyorum yaptigim islere, kafam baska yerlerde sanki. Hic birsey dusunmeden birsey dusunmek nasildir bilir misiniz? Sadece bos bos bakip dalmak ama neye daldiginin farkinda bile olmadan… “Suan seni anliyorum” ile baslayan cumleler bile bana samimi gelmeyecek derece. Benimle benim yasadigimi yasamayan insanlarin benim halimi, beni anlamasini ne kadar bekleyebilirim ki? Ya da buna nasil inanabilirim ki?

Neyse, siradanlik boyle yapiyor insani iste…

Hayatimin en korkulu ruyasindan biri sanirim. Ya da boyleydi gecen yila kadar. Sunum yapacagimi ogrendigim gunden itibaren yapacagim gune kadar karnimda sancilar olur, deli divane ne yapacagimi dusunurdum. Sunum gunu gelip cattiginda ise bunyemdeki adrenalin tavan yapar, kalp atislarim Ramanzan`da calinan davula eslik edermiscesine yerinden cikarcasina atar, nefesim kesilirdi.  Okulun gectigimiz 2 yil icinde kazandirdigi en buyuk aliskanlik sunum yapmak oldu sanirim. Her dersten sunum yapmak ve her seferinde ayni heyecani yasamak bir sure sonra yorucu ve cekilmez bir hale sokuyordu insani.  Gecen yil -belki kendisi unutmustur-Yunus`la bu konuda konusup, destek almistim. Bu konuda kendime guvenim yoktu belki ama sayesinde kendime guvenimin arttigini gordum. Bana her konuda ogrettigi bir seyler varken bu konuda da destek olmasi cok guzeldi. Farkettim ki o gun konustuktan sonra sunumlari daha rahat yapar, ezbersiz anlatir hale gelmisim. Tabiyki birden bire degismedi ama eskiden ogrendiklerimi sinifin karsisina gecer gecmez unuturken rahatlayinca daha cok kendi cumlelerimi kurar ve normal sohbet havasinda anlatir halde kendimi buldugumu gordum sunumlarda. Yil sonunda iki onemli hocamdan sunum sonrasi yil basi ve sonu acayip degisim gosterdigim yorumunu aldim. Ve tabiyki bunlari duymak insanin kendine olan guvenini artirdi.

Ve kendi intiharimi hazirladigim an…

Iki haftada bir gun okula gidiyorum ve onceki hafta sunum yapilacagini ve ilk kimin yapmak istedigini sordu hoca. Icimdeki “yapip kurtulayim aradan ciksin” durtusuyle hemen atladim mevzuya. Oysa tanimadigim insanlar, yeni sinif ve bilmedigim bir konu. Ne kadar heyecanimi yenebilecegimi bilmesem de su an sunum yapmak icin atladigima binbir kez pismanlik duyuyorum sanki. Sunum yazisi, pwp ve sinifa dagitilacak  yazilari hazirlamak, ustune bunu cumaya yetistirmek gozumu korkutmaya yetti de artti. Ustune sunum yapmak… Aslinda gecen hafta buna basladim fakat yine isin buyuk bolumu bu haftaya kaldi.

Korkuyorum ve heyecansiz atlatmak istiyorum sunum derdini:/

Bir zamanlar deli gibi mutercim tercuman olmak isteyip simdi Ingilizce`den neredeyse nefret eden bir insan olarak ortak dilin Ingilizce olmasindan fazlasiyla rahatsiz oluyorum.

Okudugumu anlayacak duzeyde olsam da pratikte fena oldugumu soylemeliyim. Her klasik Turk gencinin problemidir bu zaten (istisnalar var elbet). Bu dili sevmememin nedeni dilden cektigim sIkIntI ya da konusamiyor olmak degil elbette. Bu dili ogrenmek zorunda olmak ve zorundalik hissi beni daha cok nefret ettiren. Oysa dilleri ogrenmeye yatkin oldugum kadar merakliyimdir da.

Deli gibi Ispanyolca ogrenmek isteyip isime yaramayacagini bildigim icin Ingilizce ogrenmeye mahkum olmak kadar kotu bir his yok. Elbette Ispanyolca ogrenmem icin engel degil ama ister istemez erteliyor insan bu arzusunu. Onceligi Ingilizce`ye verip, bu dili sevmedigin icin ertelemek ve erteledigin icin diger arzunu da yerine getirememek ayri bir problem.

Cok kotu kararlar aldim. Yabanci muzik kulturum olmadigi halde dinleyip sozlerini okuyorum kulak asinaligi icin. Yakinda Ingilizce roman okumaya baslayacagim ve cok guzel iki site ogrendim dinleme alistirmalari yapmak icin. Kendi kendime ne kadar ogrenebilirim bilmiyorum ama keyif alarak ogrenmek istiyorum su dili.

Ama icim de gitmiyor degil Ispanyolca ogrenmek icin:(

Ne kadar herkes icin ilkler onemlidir diyecek olsam da benim icin herkesin verdigi onemden daha fazla onemli, degerli oldugu gercegini es gecemem. En azindan bu konuda hakkimi yiyemem:)

Bugun “ilk” maasimi aldim basliktan da anlasilacagi uzere. Ilk derken simdiye kadar  bir kac yerde calisip aldigim maaslari hesaba katmiyorum elbette. Kendi bolumumle alakali bir iste calisip daha dogrusu stajla is hayatina atilip aldigim gercek “ilk” maas. Hesabimi kontrol ederken orada yazan extra geliri gormek gercekten insanin emeginin karsiligini az da olsa aldigini hissetmek cok guzel:) Cok birsey olmasa bile beni mutlu etmeye fazlasiyla yetti.

Bunun da heyecaniyla hemen harcamak istedim elbette. Ben simdiye kadar calistigim yerlerin hic birinde ilk maasimi kendim icin harcamadim. Hep anisi olsun, mutlulugumu paylasmak adina baskalarini sevindirmek istedim. Yine ayni niyetle bu sefer ki talihli olarak kardesimi sectim:) Odasina alinmasi gereken ihtiyaclari vardi, onlari aldim ve onun mutlu yuzunu gormek gormeye degerdi:)

Hani derler ya para insani mutlu etmez diye. Yalan aslinda. Cogunun mutsuz ettigine inanirim ama kullanmayi bilirsen paradan zarar gelmeyecegini de bilirim. Paragoz, cimri bir insan degilim ama parayi seviyorum. Kendime harcamasam bile baskalarini mutlu etmeyi, eve bos gelmemeyi, arkadaslarima bir seyler ismarlamayi, kumbaraya para atmayi seviyorum. O var olsun ama cebimde olmasin sorun degil. Yeter ki muhtac olmayayim:)

Neyse, bu ilk maasimdan sonra bugun yuzum fazlasiyla guldu ve bir sonraki ayin planini simdiden yaptim bile:) Ihtiyac cok, dogru harcamak gerek. Bunun da bilincindeyim:)

Umarim bir gun okulum bitip gercekten calistigimi gorurum de ilk maasimla ihtiyaci olan herkesi sevindiririm:)

Bana arkadasini soyle, sana kim oldugunu soyleyeyim sozu bugunden sonra benim icin bitmistir. Salak degilim ama arkadaslarim salak…

Insanin arkadaslarini hayatina soktugu gibi cikarabilmesi de kolay olsaydi keske. Aslinda yapanlar var ama sanirim benim hayatimdan birinin cikabilmesi icin kisinin kendiliginden gitmesi gerekir. Ya da cok buyuk bir kazik. Bu sekilde cikmalarini istemem ama bazen gercekten gorusmemek, konusmamak, gecmisimin o bolumunu silmek istemiyor da degilim. Ne kadar guzel anilarim olsa dahi…

Bugun gelen bir telefon ve irkilme. Uzun zamandir gorusmedigim bir arkadasim ariyor ve “nerelerdesin, zaten sen hic arayip sormazsinla” baslayan sozlerle saldiriya girisiyor. Yaninda baska arkadas ve muhtemelen oturup herkesin dedikodusunu yapar moddalar ve durup “hadi arayipta biraz laf edelim neselenelim diye beni kullaniyorlar. Tabiyki kotu gunumdeyim, kafami zor kaldiriyorum halsizlikten ve boyle triplere gelemem…

Telefon diger arkadasa verilir kapama girisimlerim sonucsuz kalsada.

+Iftarlara da gelmedin hic

-Cagirilmadim ki (cagirsalar da gitmezdim bak, bunu itiraf edebilirim)

+Ben de numaran yok ki

-Istesen bulurdun o bahane degil

+ Sen de ara sen de sor

-Aramam sormam icin bir neden yok

+Demek ki iki yildir uzaksin gruptan. Bir seyler organize et, birseyler yap.

- Vaktim yok.

Neyse boyle gitti muhabbet. Hayir hem cagirma, hem de boku bana at. Sirf bu nedenle hepsinden uzaklastim farkinda degiller. Ben neden arayayim ki, ya da neden hep benden bekliyorlar ki? Deli oluyorum hem boyle suclu yerine koymaya calisip hem de kendileri bir bok yapmayan insanlarin triplerinden…