Oncelikle su an sadece bagirmak istiyorum, icim hic olmadigi kadar darliyor, kotuyum…

Yarin, yani bugun sinavim var. Bu ruh halim sinavdan kaynaklanmiyor aslinda, etkisi elbette buyuk, tum gun kafa kaldirmamak insani etkiliyor ister istemez. Muzik dinlemeyi, kendim disinda baska birilerinin sesini duymayi ozlemisim. Su an dinledigim muzik bile rahatlatiyor beni. Bosuna muzik ruhun gidasi dememisler…

Bu hafta ici tesaduf maillerime bakarken yaklasik 15 kadar bilmedigim bir isimde mail geldigini gordum. Sasirdim basta, silmeye yeltenirken birine bari bakayim dedim ve ardarda 15ine de bakmaya basladim. Gorduklerime inanamadim cunku arkadasim elinde var olan rapordan tut ders notuna, staj raporundan tut, bir iki dersin sinav sorularina kadar gondermis. Aralarinda isime yarayabilecek olani da var, yaramayacak olani da. O anki yuzumdeki gulumsemeyi anlatmama gerek yok sanirim:) Her normal ogrencinin verecegi tepkiyi verdim ben de.

Yaklasik 9 sayfa 50 soruluk sinan sorularinin ciktisini alip goz gezdirmeye basladim. 2006 yilina ait oldugu icin isime yaramayacagini biliyordum. Belki bir diye yine de kullanmak istedim. Tam bu sinav sorulari elimde, rahatim artik psikojisine girmisken, o kalin koca kitabi okumadan o sorularin cevaplarini bulamayacagimi anladim ve o sevinc tamamen hayal kirikligina donustu. Sevinmek ve hayal kirikligina ugramak arasindaki o berbat cizgi insani gercekten bocalatiyor:)

Aklimdaki “sorular var bende” psikolojisini bir kenara atip, adam gibi okumaya, calismaya basladim. Arada bir sorulara bakip acaba bilebilir miyim diye kendimi sinadim. Iyi ki sorular varmis, sorular oldugu halde zorlandim ki hala bilmedigim cevaplar var.

Dusundum, ogrenmen olsam kesinlikle sorulari ogrencilerime verirdim. Cevaplari bulmak icin zaten tum kitabi okuyacaklar, hatta daha dikkatli okuyup analiz edeceklerdi. Keske yapsalar, keske:)

Neyse. Yarin icin kendimi hic bir sey bilmiyor gibi hissetsem de, bir seyler yapabilmeyi, dersi gecmeyi umit ediyorum.

Hayirlisi olsun:)