Hayatimin hic bir doneminde malak gibi otlara yayilip, onume ne gelirse somurup, duman altindan zevk duyma kulturum olmadi benim. Soylediklerimin aksine cocuklugum bahceli bir evde gecip, agaclardan inmeyen, bahcede fazlaca vakit gecirip, kendi ekip bictigim alani olan biriydim. Dalindan koparip yemesini sever, topraktan, camurdan, ottan bocekten tiksinmeyen, yeri gelince elimle topragi delik desik eden biri de oldum. Ama konu piknikse bir turlu yillardir anlam veremiyorum. Ne cocuklugumda sevdim, ne de gencligimde. Bundan sonra da zevk alacagimi dusunmuyorum.

Her seyden once baskalari tarafindan bakilma, izlenme hissi beni rahatsiz eder. Etrafinda yuzlerce insan otururken nasil aralarina dalip kendini evinde hissedeceksin ki? Nasil rahatca muhabbet edip, nasil sen olacaksin ki? Oysa piknige rahatlamak, stres atmak icin gidilmez mi?

Etle aram yoktur ama vejeteryan da degilim. Mangalsa konu, dumanindan da, kendisinden de hoslasmam. Sigaranin dumani bile rahatsiz ederken o cigimsi mangal eti beni fazlasiyla tiksindirir. Bulundugun piknik ortaminda herkesin mangal yapmasi demek, dogal alanin icine etmek ve rahatlamak icin gittigin bolgede dumandan rahatsiz olarak donmen demek. Hem cigerlere zarar, hem de yedigin etle midene.

Yazının tamamını okuyun »

Populer kulturden nefret eden ben, ne cogunlugun izledigini izler, ne dinledigini dinler, ne yedigini yer, ne giydigini giyer, ne de yaptigini yaparim. Bu yuzden hic bir zaman bir suruye dahil olup, gudulmedim. Kendi sevdigim, istedigim, kendi merak ettigim seyler benim onceligim oldu hep. Bununla gurur duyuyorum:) Gel gelelim Ask-i Memnu dizisine. Kurtlar Vadisi, Ezel ve Ask-i Memnu gibi, cogunlugun ayila bayila izledigi dizileri takip etmiyorum. Bastan kaybediyor cogunlugun izlemesi, tabiyki konusu da onemli. Ama Turk yapitlari oyle cok ozel ve sira disi olmadigi icin beni sasirtacak bir senaryo ya da isle karsilasmadim simdiye kadar, ne kadar bu konularda ukala olacak kadar bilgi ve birikim sahibi olmasam da. Neyse. Dedim madem boyle bir dizi var, bugun de yorgunum ve bos bos bakinmak istiyorum, oyleyse Ask-i Memnu bunun icin ideal dedim. Yaklasik ya 20 dakika ya 30 dakika takip ettim. Tabiyki dizi hakkinda fikrim vardi izlemedigim halde sagolsun anlatanlar, medyada cikanlar, yapilan yorumlar, reklamlar vs. Bu sefer diziyi analiz edecektim, bilincli seyredecektim. Dizinin Turk aile yapisina aykiri oldugunu soyleyenlere karsi, ben de anti tezimi yazacaktim. Iste maddeler halinde, neden Turk halki bu diziyi izlemeli anlatacagim.

- Sanirim hic bir sosyetik veya medyatik aile, calisani ile ilgili, samimi ve fazla hasir nesir olmaz.  Bu dizide ise tam tersi calisanlar aile fertlerinden birileri ve her sIkIntIda, hastalikta, saglikta birbirlerinin yaninda olup, maddi manevi destekten kacinmiyorlar. Bu da demek oluyor ki efendim, bu dizi zengin kismisina ornek olacak nitelikte. Bu nedenle bu diziyi IZLEYIN!

- Normalde ayni cati altinda yasayan kardeslerin bir birleriyle kavga etmemeleri mumkun degildir. Fakat bu dizide ne goruyoruz, o miymiy abla ve bicirik kardes birbirlerine  kenetlenmisler, kavgasiz gurultusuz yasiyorlar. Bu da demek oluyor ki, bu dizi tum kardeslere ornek olmali. Bu nedenle bu diziyi IZLEYIN!

- Artik gunumuzde pek azdir ki kaynanalar evde istensin ya da tartisma hir gur olmasin. Fakat bu dizide Firdevs hanim eve kok salmis, damadin tum maddiyatindan faydalanip ailenin reisi gibi davranmayi basarmis. Bu yuzden bu dizi kaynana, gelin, damat bermuda ucgenine bomba gibi dusup, ornek olmali. Bu nedenle bu diziyi IZLEYIN!

Yazının tamamını okuyun »

Eskiden televizyonda eslerinin alkol kullanimindan sikayet eden kadinlar, siddet ve kazalar disinda kullanimini pek duymazdik alkolun. Icilirdi ama ozel gecelerde, eglencelerde. Ya ben cok geriydim, ya da gozlemlediklerim bununla kisitliydi o donemler. Kisa bir gecis doneminden sonra alkolun daha fazla kullanildigi bir doneme girdik.

Onceden aile icinde disariya duyurulmadan gizlice icilen alkol, artik universite hatta lise ogrencilerine kadar yayginlasti. Artik okuldan kacan ogrenciler cafede bir bira icmeden eve donmez, muhabbetlerinin cogu icki uzerine kurulu oldu. Universite ogrencilerinin kaldigi evlerde cesit cesit alkol kalintilarindan “sanatsal faliyetler” yapilir oldu. Cogu zaman gerek ailelerinden aldiklari, gerekse burstan ellerine gecen paranin miktarindan sikayetci olan bu gencler, disaridan bakildiginda paralarinin buyuk bir yuzdelik kisminin alkole yatirildigi gozlemlendi. Konserler, arkadaslariyla toplanmalar, her aksam icmeler, evde verilen icme geceleri, hafta sonlari daha kapsamli partiler derken, genclik denilen bu kesimin hayata bakislari ve yasadiklari alanlar daraldi. Kimi zaman ozgurlukten bahsettiler, kimi zaman ”isyanci” cocugu oynadilar. Oysa ne hayati dusunecek kadar zihinleri acikti ne de dusunduklerini anlatacak kadar.  

Yazının tamamını okuyun »

Siir yazmak oyle bir yetenek ki, bu yetenegin nereden fiskirdigini, nasil edinildigini merak ediyorum.

Her klasik ergen gibi, ben de ergenlik donemimde siir yazmaya calistim, yazdim da kendimce, ergence. Ben seni sevdim, sen beni sevmedin, asigim, karnimda kelebekler, sense bir bocek vs vs. Ergenlik donemimde kendimi bulma cabasiyla, gerek askimi dile getirme durumu, gerekse bulundugum gruba dahil olma güdüsü. Hatta siir defterim bile vardi. Baskalarindan tek farkim, herkesin siirleri bir kac kitada tukenirken, benim kalemimin siniri, kitalarimin limiti yoktu. Sayfalarca tek siiri devam ettirdigimi bilirim. Genelde komik siirler yazmayi sever, degisik benzetmeler yapmak hosuma giderdi. Kurallar, isin kitaba ayak uydurma boyutu beni baglamazdi. Diyorum ya, her ergenin basina gelen, benim de geldi, gecti (sukur ki). Sansima okul hayatimda hep cok iyi siir yazan insanlar tanidim. Nedense bunlarin tek ortak noktasi derslerde basarisiz olmalariydi. O en guzel el yazilariyla derslerde defteri cikarip siir yazarlar, sonra tum sinifa okuturlardi. Peki nasil bu kadar iyi siir yaziyorlardi?

Ben bu isin duyguyla alakali oldugunu sanmiyorum. Lakin boyle olsaydi ben sairlerin babasi (annesi de olabilir) olma kistasina sahip olurdum. Ben ki duygu fiskiran insan siir yazamiyorsa, bu isin sirri duygu degildir.

Peki kurallar mi?

Yazının tamamını okuyun »

“Nasil anne olur?” sorusuna herkesin fazlasiyla verecek cevabi vardir. Hatta kendi annelerinde goremediklerini, ya da eksikligini hissettiklerini siralamaya hazirlardir. Aslinda kotu anne yoktur fakat iyi niyetli kotu anne vardir. Elbette her anne cocugunun iyiligini ister ama kimisi annelik sifatini tasimayak kadar yuku zaten bindirmistir omuzlarina. Anneligi bilmez, ya da kendi annesinde gordugunu cocugunda uygular bilincsizce. Kimisi de kendi keyfine gore cocugunu yetistirir. Benim de tepkim bu noktada basliyor iste.

Bu aksam saat 7 bucuk civari bir anne ve iki cocuguyla karsilastim. Annemin arkadasi cikmasiyla birlikte 5-10 dakika sohbet etme imkanimiz oldu. Anne zaten disaridan bakinca gucsuz, omuzlari cokuk, anne demeye  bin sahit isteyen durusla bir cocugunun elinden tutuyor, digerini de cocuk arabasinda suruyordu. Havalarin hala soguk olmasina ragmen elinden tuttugu yaklasik 4-5 yaslarindaki cocugunun eline dondurma vermis bu anne. Annem gorur gormez annelik ic gudusuyle once cocuga kizip, sonra anneye yuklendi. Kaldi ki annem 12 yasindaki kardesime yazin bile belli araliklarla dondurma yemesine izin verir. Bunu gorunce kizmasa sasardim. Neyse ki anne dert yanmaya basladi. Neymis efendim bugun yedigi 3. dondurmaymis. Markette aglamis,sizlamis durmamis, annesi de alivermismis. Gittigi yerde de vermisler eline, onu da yemis vs vs. Bir suru hikaye. Bunlari dinlerken soze girdim. “iyi de cocugun her dedigi yapilmaz, almayin” dememle, “ama agliyor” cevabini aldim. ” birak aglasin, aglar aglar susar. aglayip dondurma aldikca her istedigini aglayarak elde etmeye calisacak” desem de, anne hic anlamis gorunmuyordu. Vedalasip cocuga saglikli olmadigini tembihledikten sonra yolumuza devam ettik…

Yazının tamamını okuyun »

Gozlerin guzelligini orten, samimiyeti yok eden, iletisimi eksik birakan bu aksesuar, nedense dunya nufusunun yarisindan fazlasi tarafindan begenilir, kullanilir. Ki ben genelde amaci disinda kullanildigina inanirim. Iki tip gunes gozlugu kullanicisi vardir. Birini anlayisla karsilayabilirken, ikincisi en nefret ettigim, itici buldugum kesimdir.

Kullanici tipi 1: Gunese karsi hassastir gozler ve gunesten korunma amaciyla kullanirlar. Bu tip kullanciya ne kadar kullandigi aksesuari sevmesem ve konusurken gozlerini goremedigim icin konusmayi kisa kessem de, saygi duyarim. Fazla soyleyecek bir seyim yok bunlara.

Gel gelelim 2 numarali kullanici tipine.

Bunlar, yaz, kis, ilk ve son bahar dinlemeden, mevsim ne olursa olsun gunesin hafif  gulumsemesinde bile gozluklerini alip cikarlar yola. Gozluk tac olarak kullanilir, ara ara ortama gore goze bile takilir. Oturulan bir ortamda masaya konur, elden ele dolastirilir, masadaki herkesin gozune en az bir kere takilir, sonunda esas sahibini bulup basa takmayla bu gozluk takma merasimi sona erer.

Oysa bu gozlugun amaci gozleri gunesten korumak degil miydi yoksa?

Gunes gozlugu kullanan biriyle konusurken sanki beni dinlemiyor gibi hissediyorum. Aklim soyleyecegim ve dinledigim konuya degil, gozluge odaklaniyor, konsantrasyonum bozuluyor, saygisizca geliyor.  Bulundugum ortamda gunes gozlugu takan biri varsa gozlerinin nereye baktigini kestirmek icin ugrasiyorum kendimce. Sanki orama burama bakiyormus, gozlugun arkasina gizleniyormus gibi hissediyorum, gicik oluyorum. Bunun gibi bir cok sey sayabilirim sevgisizligimin nedeni olarak.

Gozler, o kara hapishaneden cikarilip, serbest birakilsin. Gunes gozlugu kullanilmasin.

Insanin yakininda veya ailesinde engelli biri yoksa, onlarin varligini hatirlamak yapilan kampanyalarla dogru orantilidir. Kimi zaman ana haberlerde cok kisa haberlerle gecistirilmeleri, destek verecegini soyleyip engelliler uzerinden prim yapan unluler de bunun cabasi. Aslinda yazacaklarim herkesin zaman zaman soyledigi kliselesmis, engellilerin gunluk yasamlarinda cektikleri zorluklari anlatmak degil. Tam tersi basarilari.

Turkiye Bedensel Engelliler Spor Federasynunun sitesini ziyaret ettiniz mi hic bilmiyorum, ama biraz vaktinizi ayirip ziyaret etmenizi rica edecegim. http://www.besf.org.tr/    Tam 13 dalda engellilerimizin spor yaptiklarini goreceksiniz. Gecenlerde  Tayfun Talipoglu`nun Bam Teli programinda engelli bir sporcuyla yapilan bir roportaji izledim. Hayata bakisi, hayata sporla tutunusu gormeye degerdi. Tek yakindigi gerek medya olsun, gerekse insanimizin ilgisizligiydi.

Basketbol bransinda engellilerimizin Avrupa 2.si oldugunu ve dunya sampiyonasina gidecegini biliyor muydunuz? Gerek spor programlarinda, gerekse haberlerde gereken ilgiyi aldi mi bu haber? Ya da ne kadar konusuldu, ne kadar desteklendi? Cevabini bulmak zor olmasa gerek.

Ben ulkemin engelli sporcularinin sitesini acar acmaz,  kocaman, gozume sokarcasina, kirmizi renkte yardim numarasi ve hattinin yazili oldugu reklami gormekten utaniyorum. Neymis 1 sms atarsam 5 tl bagis yapabilecekmisim. Ayni yardim kutusunu neden diger federasyon sitelerinde goremiyorum? Neden onlarin sayfalari yuzlerce reklamla doluyken, engelli sporcularinkinde bu yok? Ben engellileri tek bagis ve yardimlarla hatirlamak zorunda miyim? Amator takimlar bile onca reklam alip, sponsor bulurken, neden engelliler deseklenmiyor? Sakin ama sakin yanlis anlasilmasin. Ne acima ne de acindirma gibi bir amacim, cabam var. Ben milyar dolarlari sirf adini duyurmak adina “engelsiz” spor kluplerine bagislayan beyin engelli insanlara aciyorum. Ben ona buna, ise yaramayan yuzlerce insana sponsor olan beyinsizlere aciyorum.

Bugun isitme engelliler, gorme engelliler, bedensel engelliler spor yapabiliyorsa, yapmak icin istekleri ve yasama tutunmak icin bir dallari varsa, bu dalin yesermesini istiyorum. Hayir, hayir. Icten gelmeyen, gostermelik yardilar edilsin, kampanyalar duzenlensin istemiyorum. Ben onlari yardimlarla hatirlamak degil, azimleriyle yaptiklari islerde, basarilariyla hatirlamak, anmak istiyorum.

Illa bu isin reklami olacaksa, gundeme gelecekse, Metin Senturk`un gorme engeliyle Guiness Rekorlar Kitabina girdigini de soylemis olayim, isi raconuna uydurayim. Belki boyle bir yerlere duyururum degil mi? Sanirim ogreniyorum bu isi.