… yasanamayan cocukluk donemi ve eksik kalan ruhsal gelisim…

Zaman zaman cogumuz soyleriz, “bir cocugum olsun, baleye yazdiracagim, piyano kursuna gonderecegim, basketbolcu olduracagim vs vs. ” diye. Bunlari dusunurken zamaninda kendimizin yapamadigini, firsatimizin olmadigini bahane ederiz. Cocugumuzun aslinda kendi basina bizden farkli bir birey oldugunu, onun da farkli istekleri olabilecegini dusunmeyiz bile. Biz yapamamisizdir, o yapmalidir. Tum firsatlar, olanaklar ayagina serilir. Dogdugu yildan itibaren kresler, turlu turlu kurslar, ozel okullar, servisler, ilkokuldan baslayan dershaneler, spor, muzik okullari, musabakalar derken cocugun cocukluk cagi denen en onemli caginin kacip gittiginin farkina bile varamayiz. Ustelik biz normal gecirdigimiz cocukluk donemimizin yanlis oldugunu varsayip, kendi cocugumuza yasadiklarimizi yasatamayiz. Cocugumuz da normalinin oyle oldugunu sanarak yogun tempodan sikayet etse bile ailesine sesini duyuramaz. Duyursa bile ailenin cevabi onun bu tempoya alismasi gerektigidir. Cunku aile kulturludur, maddi durumu iyidir, toplumda iyi bir sosyal statuye sahiptir. Cocugu da bu tempoya ayak uydurabilmelidir.

Hic dusunur mu bu aileler acaba cocuklari da onlarin istedigi sporu yapmayi ister mi diye? Ya da hic dusunurler mi onun muzik kabiliyeti var mi diye? Bunlarin onemi bile yoktur cogu icin. Yetenek dogma degildir, yetenek ogrenilir cogunun mantigina gore. Elbette yetenek ogrenilebilir ama kisinin icinde varsa bunu gelistirmesi daha kolaydir. O yuzden cocugun istedigi bir alanda onu tesvik edip desteklemek zaten onun yetenegine yetenek katacak, cocugu daha mutlu edecektir. Ama aile cocugunun iyiligini ister ya hani, saz olacagina piyano olsun der, ya da futbol olacagina, amerikan futbolunu ister. Cunku ne yaparsa cocuk ailesine layik olmalidir, aile bununla yeri geldiginde bulundugu ortamlarda boburlenebilmelidir.

Yazının tamamını okuyun »

Hepimizin haberlerde gorup giptayla izledigimiz, bagislayani takdir ettigimiz ama cogumuzun bagislamaya sicak bakmayacagi hassas bir konu. Sadece Turkiye`de degil ustelik, tum dunyanin henuz bu alanda gelisemedigi, belki de bir gun cogumuzun ihtiyaci olacagi da bir konu ayni zamanda. Yaziyi yazmamdaki amac birilerinin farkindaligini uyandirmak degil, sadece gordugum celiskileri paylasmak.

Boyle bir konuyu yazmamdaki asil amac gecen hafta bir kac ogrencinin anket icin sinifi ziyaret etmesi oldu. Organ bagisi konusunda arastirma odevi hazirliyorlarmis. Fikrimizi ogrenmek icin anket yaptilar. Bunun uzerine tartisma basladi sinifta. Cogunlugun gorusu ihtiyacim olursa isterim, fakat verme konusunda emin degilimdi. Burada 18 yasina girdigin zaman devlet organ bagisi icin bir yazi gonderir. Bagislamak istersen oldukten sonra, isaretledigin organlara gore sen yasarken izni alip, sen oldukten sonra kullanilar. Bana da geldi, doldurmadim, dolduramadim. 18 yasinda ne kadar bu konunun ciddiyetinin farkinda olsan da olamiyorsun. Anket sorularinin birinde neden istemedigine dair bir soru vardi. Cevaplar soyleydi: ” parcalanmak istemiyorum”, “bu karari aileme birakiyorum”, “dinimce sicak bakmiyorum” ve unuttugum bir sIk daha. Yanilmiyorsam bu karari aileme biraktigimi isaretledim. Boyle buyuk bir konu hakkinda kendi vucudum uzerinde sorumluluk sahibi olmak istemedim. Ben oldukten sonra zaten gerekirse boyle bir sey ailem en uygun olanini yapar diye dusundum. Fakat konu dine gelince sinif  birbirine girdi.

Yazının tamamını okuyun »

Herkesin zaman zaman bahsettigi, baskalarindan bekledigi, kimi zaman sikayet ettigi ama kendisinin cogunlukla gostermedigi bir terimdir aslinda ‘hosgoru’. Halk dilinde Turkler misafirperverdir, hosgoruludur, yardim etmeyi sever gibi kliseler donse de, ben zaman gectikce Turk milletinin bu kulturden uzaklastigini, yozlastigini hatta  daha fazla ‘ben’ merkezcil oldugunu dusunuyorum. Turlu turlu irili ufakli gruplar kurarak biz olan kulturu, benim/senin/onun kulturu olarak parcalara bolundugunu goruyorum. Teorideki ‘biz’ malesef ki islevsel degil cogu zaman.

Boyle bir yaziyi neden yazma ihtiyaci hissettigimi soyle anlatayim. Bugun Islam alemi icin ozel bir gun, Kurban bayrami. Turkiye`de her yer bir hafta boyunca tatil. Inanclisi da, inancsizi da. Cogunlugu musluman olan bir ulkede tatilin bu sekilde ulke genelinde yapilmasi elbette olagandir buna sozum yok. Fakat ayni sekilde herhangi baska bir din mensubu bir insanin da kendi dini bayraminda tatil veya izin alip alamayacagini merak ediyorum. Sanmiyorum ki bu kabullenilsin, sanmiyorum ki onemsensin, sanmiyorum ki hosgoru gosterilsin.

Yazının tamamını okuyun »

Kardes site  ‘yazarca.com’  ile ‘bloglandim.com’ artik daha hizli ve guvenli bir ortama, ‘ sadecehosting.com’a tasindi. Tasima islemini gerceklestiren Yunus`a sevgilerimi ve tesekkurlerimi iletirken, gecmiste bize ev sahipligi eden (adini bilmiyorum uzgunum) kisiye de tesekkur ediyorum:) Bu islerin teknik kismindan hic anlamadigim icin nasil bir islemden gecti, nerede/ kimdeydi kisimlari hakkinda bilgim yok:) Sonuc itibariyle dunden bugune emegi gecen herkese tesekkur ediyor, yeni yazilarimi yeni yerimizde paylasmak icin sabirsizlaniyorum:)

Bol bol yazmak dilegiyle…

“Din, dil, irk farketmez, hepimiz kardesiz” nagralari atmayacagim bir yazi olacak. Temelinde bu yatsa da, bu kadar toz pembe olmadiginin farkindayim. Uzatmadan konuya geciyorum.

Ust katimizda bir genc cift yasiyor. Hatun Hollandali, sevgilisiyse Israil asilli Amerikali. Israil asilli diyorum fakat ben de bunu yeni ogrendim. Tiyatroyla ilgilenmesem de duyumlarima gore  ikisi de gerek yurt ici, gerekse yurt disinda taninmis tiyatrocular. Beklenmedik sekilde insancil, ilk gunden anahtar verebilecek kadar guven dolular. Neyse… Gecenlerde Turkiye`den getirdigim hediyeleri vermek icin evlerine gittim, oturup uzun uzun muhabbet etme firsatimiz oldu. Sevgilisi o ara Amerika` da bir festivalde oyun oynadigi icin konu ondan acildi. Hollandali aksaniyla konusmadigi icin aslen nereli oldugunu sordugumda cekinerek Amerikali dedi. Ama… diyerek ekledi. Anne tarafindan Israilli oldugunu ama bunu korkuyla dillendiremedigini soyledi. Tepkilerden cekiniyormus, o yuzden Amerikali oldugunu soyluyormus sevgilisi. Duyunca mantiksizligi basimdan kaynar sular indi. Dusundum, ben Turk`um. Aslim da kokenim de Turk. Bir gun bunu gizlemek zorunda kalir miyim, ya da bu nasil bir his diye empati kurmaya calistim. Beceremedim. Bir insanin nereden geldigini, aslinin nereli oldugunu gizlemesi kadar korkunc bir his var mi? Ustelik bunu toplum baskisindan korktugu icin yapiyor ve kim  bilir kac kisi bu sekilde rahatsiz olup, kimligini gizlemek zorunda kaliyor…

Gectigimiz haftalarda Amsterdam Tarihi Yahudi Muzesine gittim ders icin. Dinlerle pek alakam oldugunu soyleyemem. Temel olarak cogu dinlerin ortak noktalari vardir. En buyuk ortakliksa hepimizin tek Allah`a inanmamiz. Onun disinda hosgoru, yardimseverlik gibi seyler zaten her dinin temelini olusturur. Onun icin gittigim muzelerde, ya da ibadet yerlerinde baktigim ilk sey ortak noktalardir. Neyse… Tarihle pek alakasi olmayan bir insan olarak, gecmiste yahudilerin hangi konumda oldugunu daha net bir sekilde gordum. Suan Filistin nasilsa, Israil` de gecmiste bir Filistinmis aslinda. Onlari ozgurce kabul eden tek sehir de Amsterdam`mis. Bir cok haklarini burada ellerine almislar. Anlamadigim sey suydu aslinda. Bir insan kendi yasadigi acilari, ayni sebeplerle baskasina nasil yasatir ki? Aklim almiyor, dusunmekte istemiyorum acikcasi.

Yazının tamamını okuyun »