Eskiden dikkat etmedigim, sonradan bunu surekli bulundugum her yerde tekrarladigimi farkettigim bir takintimi kesfettim. Mutlu mu olmaliyim farkina vardigim icin yoksa takintilar listem kabardigi icin uzulmeli miyim bilmiyorum..

Saat takintisi…

Saat kullanan bir insan degilim. Bu tamamen sevmedigim icin degil, begenemedigim ve saatler konusunda sanssiz oldugumu dusundugum icin. Saatim olmadigi halde birine saat sordugumu da hatirlamiyorum hic yillardir. Sukur ki telefon iletisim araci olmanin disinda saat olarakta beni tatmin etmeye yetiyor.

Saatlerle aram olmadigini soyledigim halde gittigim yerlerde saat varsa ilk baktigim seyin saat olmasi sizce de garip degil mi? Takinti midir, huy mudur bilmiyorum. Ama bulundugum yerlerde (ki tekrar ayni mekanda bulunacaksam) ilk baktigim sey saat oluyor ve kendi saatimle karsilastiriyorum. Eger uyumsuzlugu gormussem kendi saatimi o mekanin saatine gore ayarliyorum. Boylelikle ayni saati paylasiyoruz, yanilma ve gec kalma payim azaliyor. Kendimi boyle tatmin mi ediyorum, dogru mudur yaptigim hic emin degilim ama saatimin dogru olduguna emin oldugum halde baskalarina uyum saglamak rahatsiz etmiyor degil. Yine de “saatiniz dogru degil kardesim, cek surdan bir sandalye de ayarlayayim”  diyemiyorum ki…

Hatirlamadigim kadar uzun olan ogrencilik hayatimda veli toplantilari benim icin her normal ogrenci gibi heyecanli gunlerdi. Sadece 3 ogretmenle konusacak olmalari ve ailemin her klasik ebeveyn gibi matematik, fizik, Turkce gibi dersleri secmesi beni zaten yilin basindan hangi derslere agirlik vermem gerektigine dair yonlendirirdi. Oysa ben Ingilizce dersini cok severdim ve hep o ogretmenin hakkimda iyi seyler soyleyecegine inanirdim. Oysa etliye sutluye karismayan, tamamen kendi halinde bir ogrencilik gecmisim vardi.. Durumum iyi  de olsa ister istemez endiselenir, acaba bilmedigim veya bilmemeleri gereken bir sey soylerler mi diye dusuncelere dalardim. Hep kendi tarafimdan baktigimi, hic ailemi dusunup onlarin hangi manevi baskiyla orada olacagini gecte olsa farketme sansim oldu.

Bir kac yildir kardesimin veli toplantilarinda ben bulunuyorum. Her seferinde kardesime ” bilmedigim, ogrenmem gereken bir sey var mi? ” diye soruyorum. Gergin oluyorum okula giderken, ayaklarim geri geri gidiyor. Hic veli tarafindan olaya bakmamak, zamaninda ailemi anlamiyor olmak bana ayri bir ruhani baski yasatiyor. Beynimde ” acaba kardesimin dersleri kotu mu?, acaba bir saygisizligi oldu mu?, acaba arkadaslari nasil, dogru yolda mi?, acaba onu seviyor mu ogretmeni?, acaba uyum saglayabildi mi?” vs vs. gibi sorular dolasiyor.

Yine bir veli toplantisi gunu ve gergin veli ben… En on siraya oturup pur dikkat ogretmeni dinledim. Elimde kalem ve defter, notlar aldim.. Kendimle gurur duydum aslinda ama zamaninda aile bireylerinin de ayni  gerginlikle toplantilara dahil olmasi fikri beni benden almaya yetti. Cocuk dunyaya getirmekten ve bunun sorumlulugunu almaktan korktugumu farkettim. Cocugu dunyaya getirmekle is bitmiyormus. Yurumesinden, konusmasina, cisini tuvalete yapmasindan, el yikama, dis fircalama aliskanligina kadar, ajanda tutma yontemleri, dogru calisma yetenegi, odevlerini yapabilme, ayaklari uzerinde durabilecek seviyeye gelmesi ve kendi yolunu cizmesi, bu yolda destek olmak.. Bunlari dusununce cocuk dogurmanin zevkten ote bir sanat oldugu kanisina vardim. O sanati icra edebilmek kabiliyet ve yurek istiyormus. Umarim ileride bu sanati iyi icra edebilir ve miras olarak cocuklarima birakabilirim:)